Spontatniczność moimi oczami

No i chyba najtrudniej, to słuchajcie, będzie mi zacząć ten odcinek. Cześć, ja nazywam się Ula i witam Was po bardzo, ale to bardzo długiej przerwie w kolejnym odcinku podcastu gadUla, a w sumie to w całkowicie nowej odsłonie, w całkowicie nowym sezonie, w nowej jakości i też w nowej wersji, dlatego że Po długich namyśleniach doszłam do wniosku, że troszeczkę łatwiej dla mnie będzie tworzenie tego podcastu w formie videocastu, czyli będziecie mogli sobie mnie oglądać albo słuchać, bo to w sumie w zależności na jakiej platformie właśnie jesteście.

Miło mi powitać Was w takiej jakości. Najpierw zrobię mały wstęp, może też dla tych osób, które nigdy podcastu odcinku Gaduli nie widzieli. Cześć, ja nazywam się Urszula Paździor. Założyłam podcast Gadula w celu dzielenia się moimi przemyśleniami życiowymi. Powstawał on, słuchajcie, w momencie, w którym w sumie najwięcej się w moim życiu działo. Też najwięcej się

No ale może po tym przydługawym wstępie zaproszę Was już do tematu dzisiejszego odcinka, a mianowicie dzisiaj porozmawiamy sobie, słuchajcie, o spontaniczności. Mam tutaj przygotowane swoje notatki, ręczne, odręczne, żeby dokładnie wiedzieć co i jak. No i słuchajcie, dzisiaj pogadamy o tej spontaniczności. U osoby, która raczej jej nie lubi, ja nie przepadam, słuchajcie, za byciem spontaniczną. Zresztą jeżeli słuchaliście wcześniejszych odcinków gaduli, oglądaliście może jakieś moje vlogi, bądź obserwujecie mnie po prostu też na innych mediach społecznościowych, to wiecie, że ja kocham i uwielbiam rutynę i nawyki.

Jeżeli ten odcinek Wam się podobał, to oczywiście zachęcam Was do tego, żeby pozostać tutaj na dłużej, do polubienia, do ocenienia tego podcastu. Będę za to bardzo wdzięczna i mam nadzieję, że Cieszycie się, że wraca Wasza gadUla, bo no ja się cieszę niesamowicie i zapraszam Was na następny odcinek, który będzie już za tydzień. Buziaki! Bye!