Igor Miličić: Chciałem odejść z kadry przez własnego syna

To były plotki o Besiktasie. Nie musisz mówić wprost, ale tam było, że zarabiałeś 25 tysięcy euro miesięcznie. Zastanawiałem się w ogóle, jaka jest przebitka na koszykówce w dzisiejszych czasach, jak do tego, kiedy ty sam byłeś zawodnikiem. No wtedy, jak ja przyjechałem na kontrakcie, zawodnicy podpisywali kontrakty na 200-250 tysięcy dolarów do polskich zawodniczy. Wtedy 250 tysięcy i jak ja zarabiałem w Besiktasze, powiedzmy mniej więcej tyle powiedzmy, Nieporównywalnie. Teraz za 250 tysięcy możesz kupić malutkie mieszkanie nad wodą, a wtedy za 250 tysięcy dolarów wtedy możesz kupić wiele większych mieszkań nad wodą.

Ludzie nie zdają sobie sprawy, powiedziałem to we Włoszech, Wy nie wiecie jaką presję, jaka presja jest na moich barkach. O jaka? Ja mówię dla rodzin, wszystkich tych sportowców, co są w moim zespole. Bo jak jest dobrze, to one są wszyscy, żony są szczęśliwe, dzieci są szczęśliwe, pracownicy w klubie. Jeżeli my idziemy do góry, jeżeli wygrywamy mecze, wszyscy są szczęśliwi, posady są zabezpieczone, nikt nie traci pracę. Powiem dalej. Zobacz, wszędzie, gdzie jestem, jest mnóstwo kibiców. Besiktasz, Aris, Nap. Sześć tysięcy ludzi. Jedzie do domu po przegranym meczu. Są zdenerwowani. Niektórzy krzyczą na żonę. Dwa dni.

Mamy tutaj Sokolowskiego, który może nie zdobywał punktów, ale gra tak, że jest odbierany jako bohater narodowy. Znaczy, ja mam swoją teorię. On zagra w NBA, jak ty zostaniesz trenerem w NBA... I ty go z Korelii rozciągniesz. Ale to jest właśnie to, że musimy się szanować, musimy wierzyć w siebie. Dlaczego ja zabrałem też polskich trenerów za sobą, polskiego zawodnika ściągnąłem za sobą w miarę możliwości finansowych klubu. Ja bym wziął więcej Polaków do siebie, gdybym miał powiedzmy trochę większy budżet w Besiktaszu, w trudnej sytuacji w Napolu i tak dalej. My zrobiliśmy coś wielkiego, że wciąż w tym momencie, gdzie zrobiliśmy rewelacyjne wyniki, ostatnich 50 lat nie było takich wyników.

Nie możesz trafić do Barcelony. Nie ma szans. Ja, żeby się dostać do ostatniej drużyny ligi tureckiej, wtedy Besiktas, musiałem zdobyć trzy mistrzostwa i zagrać rewelacyjny turniej z kadrą. Jeszcze to był Besiktas, który miał bilans 2-13. Dlatego mówię, ostatnia drużyna. Spada z ligi i dostaje szansę w takie ok, mają potencjał, mają renomę, mają nazwę. Zawsze jest trudno się dostać do takiej drużyny. Natomiast 2013, ja jako trener, który powiedzmy wygrałem trzy mistrzostwa z rzędu w Polsce, kadra osiągnęła super winy. Nie ma, nie, nie. Musisz krok po krok swoją tą drabinę budować i to nie jest łatwe.

Albo zostanę cały rok bez kontraktu. Ale będę czekał na właściwy klub. Ale czy twoją wadą nie jest to, że twoje metody nie działają natychmiastowo? Że trochę jest tak jak z Amwilem, że ciebie trzeba zostawić, móc pozwolić ci działać, a wszędzie, gdzie trafiłeś, nie pozwolono ci działać. Zobacz, mi chodzi o te zagraniczne przygody. Tak. Pozwolono mi działać i w Besiktaszu uratowałem zespół przed stuletnią tradycją. Natomiast sytuacja była tak, że się zmienił cały zarząd, bo tam się zmienia zarząd co dwa lata i jako Nowy prezes chciał zrobić czystkę w sekcji koszkarskiej.

Czyli nowy prezes Besiktaszu zmienił prezesa Besiktaszu w koszkówce i wszystkich, którzy są pod nim. Bo on przynosi kasę, tak to działa. I ja musiałem opuścić Besiktasz, chociaż miałem kontrakt na następny sezon. Ale podobnie było w Salonikach, że naprawdę zadzwoniono po kumpla swojego kumpla i ty zostałeś pogoniony, pomimo tego, że kontrakt też miałeś dłuższy i zarabiałeś sobie wygodnie, nie trenując. To są sytuacje, na których nie masz wpływu. Ja zrobiłem znowu wynik dobry w Grecji i wiem, że na pewno następni otwarci w greckiej lidze będą wolać mnie. Bo zrobiłem dobry wynik. Mój zespół grał dobrą koszkówkę na koniec sezonu. Nie jest łatwo przejąć zespół. Natomiast nie ma co.