DŁUGI, OTWARTY ZWIĄZEK I PROBLEMY. Tomasz Karolak u Żurnalisty

No po prostu ja tam siedziałem i marzyłem, żeby moja noga nie wyszła z teatru. No bo wychowałeś się też w takiej epoce, gdzie aktorzy chcieli grać w teatrze, a teatr nie był wygnaniem. Tak, tak. I nie był też nędzą, no bo dzisiejsze granie w teatrze to są żadne pieniądze i to sobie nie możesz pozwolić na to, żeby sobie, nie wiem, cokolwiek kupić, co ci da, nie wiem, dach nad głową czy coś takiego. Wtedy jeszcze to był taki koniec tego PRL-u i to inaczej jeszcze funkcjonowało siłą rozpędu. Ja pierwszy film zagrałem właściwie dziewięć lat po zakończeniu studiów aktorskich. To nie tak jak dzisiaj, że już wszyscy grają, już są platformy internetowe i potrzebują contentu i trzeba tych ludzi zatrudniać.

Bo to jednak wiesz działa, no po prostu działa. To się przenosi w DNA. No jest coś takiego jak trauma pokoleniowe. Jest i moim zdaniem ja też, myśmy tego doświadczyli, nie wiedzieliśmy z moim bratem, który ma czterdzieści parę lat, o co chodzi, że my tak sobie nie możemy tego życia poukładać prywatnego i moim zdaniem to jest kluczowy moment. Kluczowy moment tego, że ta kobieta się za tym moim ojcem nie wstawiła. Wiesz, a to jest syndrom sztokholmski, bo przez całe życie mój tata, który jest cudownym człowiekiem, opowiadał na grobach o wspaniałości swojego taty, którego nie było okazuje się w domu, bo budował PRL i o wspaniałości swojej mamy, która tak naprawdę dała mu w twarz, bo taki był czas.