Odcinek 5: Rozmowa z Antoniną Grynberg - Program Taglit i tożsamość

Że na przykład pamiętam, że jak do dziadka przychodzili koledzy, to nie mówili mu po imieniu Bolesław, tylko Baruch jakiś. Ale nie mam na to żadnego kwitu, żadnego papieru. Co wtedy? Wtedy ja odsyłam takie osoby albo właśnie do Żydowskiego Instytutu Historycznego, który ma dział geneo i oni pomagają nawet z takich bardzo poszarpanych historii znaleźć jakiś dokument. A jeżeli naprawdę nie ma, co jest bardzo częste, bo Historia polskich Żydów jest taka, że część z nas przeżyła, bo nasi dziadkowie zjedli, spalili swoje wszystkie dokumenty, pozmieniali nazwiska. Wtedy taką osobę kontaktuje z rabinem Schudrichem, który był tutaj twoim gościem niedawno. I ta osoba z rabinem prowadzi taką rozmowę, opowiada jej historię i rabin może wystawić takie zaświadczenie, że ta historia faktycznie ma sens, czyli ta osoba

Nie wydaje mi się, też proces konwersji trwa tyle lat, że to nie byłoby warto. A dużo takich delikwentów odsyłasz do rabina Schudricha? Nie tak bardzo dużo. Myślę, że rocznie to są ze cztery osoby. I nie wszyscy oni dostają też zaświadczenie od rabina, ale często te osoby, które gdzieś tam są zaangażowane i ta historia się klei, dostają zaświadczenie od rabina Schudricha. Ale też zaskakująco dużo osób jak zaczyna grzebać i szukać tych dokumentów, to coś można znaleźć. Jeśli się wie, jak babcia albo dziadek oryginalnie się nazywali, czyli przed zmianą imienia i nazwiska w czasach zagłady.