Społeczeństwo narcyzów

Pani przywołuje na przykład słowa Richarda Sennetta. Który stwierdził, że jeśli relacje zaczynają przypominać transakcje, jeżeli wszystkie słowa zostały już powiedziane, jeśli nie ma sobie już nic więcej do powiedzenia, no to przyjmuje się tę drugą osobę jako coś oczywistego, mało ciekawego, nudnego. Tak, i Senet tam zwrócił uwagę na dwa mechanizmy. Z jednej strony my możemy wtedy jakby odrzucić tą osobę, bo ona nam nie dostarcza tyle, ile potrzebujemy, tak? A z drugiej strony możemy mieć ciągły niedosyt i oczekiwać od tej osoby. I to wszystko według Seneta jest bardzo, bardzo narcystyczne.

W związku z tym... Możemy summa summarum po prostu nie chcieć wchodzić w relacje. Oczywiście zapewne się tak nie stanie, że wszyscy ludzie wyłącznie z tego powodu przestaną się do siebie odzywać, ale taki mechanizm może mieć miejsce, co wydało mi się bardzo ciekawym. My dotąd koncentrowaliśmy się przede wszystkim na kwestiach mentalnych, a czy to podejście, ten współczesny ekshibicjonizm, ma też jakieś przełożenie na kwestie cielesne? Albo może mieć? O tym pisał właśnie Senet, wychodząc od tych narcystycznych różnych objawów, które według niego bardzo się zazębiają z takim nieustannym mówieniem o sobie.

Ja bym tu nawet postawiła pytanie, co było pierwsze, jajko czy kura? Senet mówił o tej erotycznej bliskości, że w momencie, kiedy nasze struktury osobowości nasuwione są tak narcystycznie, to my wchodząc w ten seksualny akt z drugim człowiekiem przestajemy metaforyzować. Tej naszej bliskości. Ona nie jest wtedy takim symbolem bliskości. Przestajemy widzieć w nim, w tym seksie właśnie symbolikę zbliżania się do siebie, przekazywania sobie. Ja tutaj jako romantyczka powiem miłości, ale może nie zawsze jest to miłość. Jakiegoś rodzaju energii, w której chcemy wspólnie funkcjonować, wspólnie rezonować, aby dawać sobie przyjemność i z tego dawania też czerpać.