Mentionsy Mentionsy
ZAPLECZE alternatywa nastrój las
ZAPLECZE alternatywa nastrój las

ZAPLECZE CIX

20.11.2025 ·1 godz 52 min

OBYWATELKA K.L. i wspomnienie OBYWATELA G.C. Mapa muzyczna nowej płyty Kasi Lins. Nieksiążkowe wspomnienie Fiolki. Sarenka na mrozie nie może.prowadzenie:Bogdan SCANDAL StasiakJanusz Łastowiecki

Stasiak to też takie znane nazwisko, prawda? Kto by nie chciał być bratem Pawła Stasiaka albo Edmunda z Lady Punk, no wiesz. Jeszcze Stasiak z tego, jeszcze Stasiak z Papa Dance. Czytasz mi w myślach. Janusz Łastowiecki, dzisiaj współprowadzenie, powiem tak, temat bohater i bohaterka, bohaterka jest mi bardziej znana, jednak bliżej mojego pokolenia, bohater bliżej twojego, ale połączyła ich płyta, myślę o Kasi Linz i to ona będzie główną bohaterką muzyczną tej audycji, wydała Obywatelkę KL. Obywatelkę KL, no to jest karkołomne zadanie, często z góry skazana na porażkę, żeby brać się za obywatela AGC, ale dlatego poświęcamy audycję, w której Kasia Linz będzie w głównej mierze tutaj nam śpiewała, dlatego, że ja usłyszałem w niej jakiś rodzaj jej myślenia i jej pomysłu, co nieczęsto się zdarza w przypadku obywatela.

Wiesz co, wejdę Ci w słowo. Powiem tak, że o Kasi Linz dowiedziałem się wczoraj. Przysłałeś mi jakieś linki, ale było już tak późno, że postanowiłem jednak się wyspać przed dzisiejszym dniem. Kasiu, bardzo Cię za to przepraszam. Kompletnie nie wiem, co śpiewasz, jak śpiewasz. Ale to usłyszysz zaraz. Ale zaraz usłyszę. No przecież. I tak będę, widzisz, taki rozdziewiczę ten temat. Rozdziewiczymy ten temat. U siebie w mózgu oczywiście. To będzie pierwszy raz w zapleczu, kiedy będziemy mieli taką mapę, taki przewodnik po płycie. I Kasia Linz nagrała dla nas zapowiedzi swoich utworów, będzie w nich mówiła o tym, jak ta inspiracja wyglądała, co zmieniła, co przeszczepiła od Ciechowskiego, kiedy poszła w zupełnie inną stronę.

Drzewa, bodajże drzewa. Rzecz czasami same się tworzą. A teraz wrócimy do haiku freestyle, bo będziemy mieli powód. Słuchamy prapremierowo, pra, pra, pra nawet premierowo nowego haiku, który ujrzeć światło dzienne pewnie w przyszłym roku dopiero. Ale teraz chciałbym, żebyśmy przeszli do obywatela i właściwie do obywatelki KL. Tak jak wspomniałem, Kasia Lińc przeprowadzi nas dzisiaj przez większą część tej płyty i posłuchamy jej głosu i potem posłuchamy piosenek. No i wszystko zaczniemy tak. Tak długo czekam. Ta piosenka to jest dla mnie synonim napięcia.

Tak długo czekam, Kasia Lins. O, Kasia. O, będzie recenzja. Normalnie tu jestem w niebie. Dobra, to ja o tym się wypowiem trochę później, ale czuję, że to jest coś dobrego. Ja generalnie nigdy nie tolerowałem, mój organizm nie tolerował coverów Grzegorza, jako Grzegorza, jako Republiki. Nigdy mi się nie podobały, nawet moja sąsiadka, Kasia Kowalska, też mi się nie spodobała. W sensie ona ci się nie spodobała, czy covery? Czy mogła się nie spodobać? Mogła, tak jakoś bardzo surowo oceniłem to. Natomiast tutaj po Kasiej słyszę, że chyba jednak przesłałem tej płyty.

Ta piosenka przepiękna, nie wiem czy wiesz, ale tytuł do niej pierwotny brzmiał, dla ciebie myję ciało. To wymyśliła Małgosia Potocka. Przepiękny teledysk też do tego powstał. Tak. Kasia Linz, patrzę z okładki swojej płyty, jest schowana w okularach Cichowskiego. Oryginalne? Tak, oryginalne. Sporo rzeczy oryginalnych pojawia się w twórczości Kasi. Nie tylko w muzyce, dlatego przy niej dzisiaj będziemy. Ale oryginalne, organiczne rzeczy związane z Cichowskim, może tak, pojawiają się w jej teledyskach.

W teledysku przyznaje się do winy, pojawia się sam syn Cichowskiego. Zawsze się boję takich zabiegów, że nagle bierzemy kogoś z rodziny i on jest jakby takim... przedłużeniem Ciechowskiego. Ja wiem, ale to marketingowo, czy mówisz teraz, czy po prostu odnosi się gdzieś tam, szybciej bije serce. Szybciej bije serce. Znaczy boję się trochę takich zawsze przedłużeń życia, przedłużania komuś życia, bo Ciechowski jest już zaklęty, nie? W takiej i legendzie, i historii, a tutaj w tym teledysku Kasia chce go trochę wyciągnąć w postaci jego syna. Słuchaj, następny jest Paryż, Moskwa. Może ty masz jakąś opowieść swoją związaną z tym?

Wspomniałeś o lęku. No tak sobie myślę, to jest moje odkrycie, jeżeli chodzi o płytę Kasi Linz, bo przyznam, że dopiero teraz, może to wynika z mojego pokolenia, jestem bliżej Kasi, ale dopiero teraz ta piosenka do mnie dotarła i myślę właśnie o tym lęku, o którym powiedziałeś. Prośba do następcy. To jest piosenka, którą odkryłam względnie późno, bo dopiero przy takim głębszym zapoznaniu się z dyskografią Republiki. Od strony aranżacyjnej mocno pokrywa się z warstwą liryczną, a mianowicie jest podzielona na dwie części, wyraźne dwie części i pierwsza z nich to jest taka wspomnieniowa, erotyczna, duszna. Druga to jest poczucie ulgi, jakiejś akceptacji, wyładowania, oswojenia z sytuacją.

Czuję, że będę miał ulubione aranżacje do tych niektórych numerów tutaj z tej płyty Kasi. To chyba ta będzie należała do tych ulubionych. Muszę przesłuchać sobie parę razy tego. To będzie chyba jedno z najdłuższych wydań Zaplecza, tak sobie myślę, ale iść na rekordy to tylko w związku z Ciechowskim, bo to jest taki temat. Pochlastać coś. Możemy pochlastać, ale można też słuchać tego w odcinkach, to jest w końcu podcast. Co dzisiaj nie jest podcastem tak w ogóle. Wszystko jest podcastem, wszystko można w ten format zmieścić. Ale teraz jest moment na prapremierę. No prapremierę, bo ta premiera już była tego, nie wiem jak to nazwać, bo to jest

I podarował Fiolce taki utwór pod tytułem Amen. I powiem ci, że ta wersja jest naprawdę dobra. Na płycie Głośny Śmiech polecam. My wracamy do Kasi Lins i za chwileczkę chciałbym też odnieść się do Twoich wspomnień związanych z tym nieszczęsnym 21 grudnia. A teraz przyznaję się do winy. Kasia Lins, krótka historia o tej piosence, no i piosenka. Przyznaję się do winy. Dla mnie to jedna z najbardziej emocjonalnych piosenek obywatela GC. Czytam ją jako konfrontację z sobą samym, ze swoimi słabościami, pragnieniami, swoimi winami.

Przyznaję się do winy Kasia Lins. Mówiliśmy o tym, że no wiele Kasi, wokalistek, wokalistów wcześniej brało się za to, ale Kasia Kowalska to chyba była zbyt jasna postać. Mam wrażenie, że Lins, którą też poznaję cały czas. Ja przyznam, że płytę Omen znam tak na pół gwizdka. Ona się tak nie bardzo rymowała z moimi oczekiwaniami. Natomiast ten mrok, ten styl noir, który tutaj zaprezentowała też graficznie, teledyski, zdjęcia. Jest w tym jakiś pomysł. Jestem przeszczęśliwy, że wrażliwe dusze mają tę możliwość interpretacji danego utworu.

Ale nie chodzi mi tu o interpretację dźwiękową czy słowną, tylko o interpretację myśli zawartej w poezji. Bo ja znam trochę inaczej, inną historię tej piosenki, ale świetnie, że Kasia sobie tak fajnie ułożyła w głowie, i to mi się podoba, ułożyła sobie w głowie tę spowiedź, to oskarżanie samego siebie i wydawanie na siebie wyroku. Bardzo mi się podoba. Powiedziała też, że zupełnie zarzuciła to, o czym ty wcześniej powiedziałeś.

Porzuciła perspektywę jakąkolwiek społeczną, polityczną, skupiając się wyłącznie na relacjach. To ją interesowało. I teraz posłuchajmy czegoś następnego, oczywiście z zapowiedzią Kasi, która te zapowiedzi nagrała dla nas. Seks idol. Taki seks idol trochę, jak się to czyta. Tak, też mam takie wspomnienie z koncertu, jeśli chodzi o Sex Idol. To po piosence. Posłuchajmy. Sex Idol. Cichowski mówił o tej piosence, że to opowieść o samotności tak głębokiej, że człowiek swoje pragnienia bliskości musi realizować z lalką. I chyba właśnie to poczucie jakiejś idolacji silnej chciałam uchwycić.

Musiałem kaszlnąć aż z wrażenia. Nawet drugi. Teraz piosenka, którą znamy dobrze, bo to był single zapowiadający płytę Kasi Linz. Sierpniowy single. Ja ten utwór lubię dlatego, że ja siedzę w radiu i w słuchowisku i ten utwór jest w jakiejś mierze słuchowiskiem. Ten telefon. Halo, halo. No ale najpierw opowieść Kasi Linz o tym. Zasypiasz sama. No to jest książkowy przykład stylu pisarskiego obywatela i tematów, w których on się lubił poruszać. Kobieta, pożądanie, wojeryzm, napięcie, obsesja. W klipie do tej piosenki uchwyciliśmy rozmowę z dnia nocą, bo czuliśmy, że rozmowa kontrastów to też jest silny fundament wszystkich jego opowieści.

Tutaj plus dla Kasi za słowo wojeryzm. Już nikt nie używa takich słów w dzisiejszych czasach. Oczytana. Oczytana. No i teraz, żeby nie było tak, że w ogóle ten Ciechowski się nie pojawi, bo pojawił się na początku tej audycji, no była lawa. Wrócimy do Republiki i do Hibernatusa. Tak, to mój ulubiony kawałek. Bardzo się z nim identyfikuję. To może tyle w kręgu tajemnicy. Posłuchajmy Hibernatusa. Zapleczej alternatywa na strój lasu. To moja dłoń, to linię życia, dobiega tu,

Zostały nam dwa ostatnie utwory Kasi Lins, które wybrała. I tu mamy komentarz. Ani ja, ani ty najpierw. Ani ja, ani ty. Uwielbiam moment w tej piosence, kiedy przechodzimy w taki hipnotyczny stan, jakąś pętlę, która ma się nigdy nie skończyć. I takie było moje wrażenie, kiedy aranżowaliśmy tę piosenkę, że właśnie to uczucie powinno jej towarzyszyć. nieskończoności, wieczności, bicia serca, która z każdą miarą, z każdym taktem, z każdą frazą bije coraz szybciej i szybciej. Jednocześnie rodzaj zawieszenia w przestrzeni, zawieszenia w czasie, że jestem tam tylko ja i tylko ty. ...

u kogoś wylew, a okazało się, że gość mówił po kaszubszu. I słuchaj, docieramy w tym momencie akurat najbardziej takim spazmatycznym, docieramy do ostatniego utworu Kasi Lins, ale najpierw takie wspomnienie tego grudnia, tego 21 grudnia 2001 roku, bo to jest trochę taka legenda krążąca wśród biografów Cichowskiego, ludzi, którzy go pamiętali. Co wtedy robiłeś? Jak się dowiedziałeś? To była jedna z tych najbardziej nieoczekiwanych Tak, tak. Ja miałem niestety tę przyjemność, że miałem poranek w radio.

Chociaż czy on by potrafił przestać tworzyć? Nie, nie. Myślę, że nie, nie. Grzegorz miał samoświadomość, że jest najlepszy, największy. I myślę, że on był kiedyś, no jak wszyscy kiedyś umrzemy, ale Grzesiek by umarł z długopisem, albo piórem, albo ołówkiem w ręku. I 21 grudnia, można tak poetycko powiedzieć, zaczęła się noc. Czarnonoc i Kasia Lińs w ostatnim utworze z tej płyty, z jej płyty Obywatelka KL. Zachęcam do posłuchania w samotności, w całości, po kolei.

Chyba to też jesteście, no zdecydowanie jesteście chyba z tego pokolenia analogowego, które... Jak słuchało tę płytę, to słuchało po kolei, a nie sobie tak po prostu skakało, bo jest w tym jakiś porządek. Przeczekajmy noc. Kasia Ins. Przeczekajmy noc. Jedyna piosenka Soté na tym albumie. Zagrałam ją na takim rozstrajającym się i skrzypiącym pianinie, który jak się okazało tworzy ostatecznie cały charakter naszej interpretacji. Myślę, że to też bardzo potrzebny oddech tej tracklisty, przystanek, zakładam, że tramwajowy, skoro nocnym tramwajem wiozę cię na pętlę samą.

Kasi Linz. Mam dwie płyty, aż albo tylko do rozdania, więc takie pytanie pojawi się. Z czego jedną biorę ja. Z czego jedną bierzesz ty. Więc mamy jedną płytę. Słuchaj, właśnie śmieszne jest, bo ja też na koniec chciałem wspomnieć o pewnego rodzaju konkursie, bo widzę na playlistie, co będzie końcowym motywem i chciałem zaproponować konkurs. Możemy taki podwójny zrobić. No zróbmy podwójny. Pytanie o Ciechowskim będzie ode mnie, a drugie pytanie będzie od ciebie. Dobra, to musiałbyś najpierw powiedzieć coś o tym ostatnim numerze. Ostatni numer to oczywiście z repertuaru Republiki. Tu jestem w niebie, ale wykonanie jest zupełnie inne.

Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.