ZAPLECZE CIX

Ta piosenka przepiękna, nie wiem czy wiesz, ale tytuł do niej pierwotny brzmiał, dla ciebie myję ciało. To wymyśliła Małgosia Potocka. Przepiękny teledysk też do tego powstał. Tak. Kasia Linz, patrzę z okładki swojej płyty, jest schowana w okularach Cichowskiego. Oryginalne? Tak, oryginalne. Sporo rzeczy oryginalnych pojawia się w twórczości Kasi. Nie tylko w muzyce, dlatego przy niej dzisiaj będziemy. Ale oryginalne, organiczne rzeczy związane z Cichowskim, może tak, pojawiają się w jej teledyskach.

W teledysku przyznaje się do winy, pojawia się sam syn Cichowskiego. Zawsze się boję takich zabiegów, że nagle bierzemy kogoś z rodziny i on jest jakby takim... przedłużeniem Ciechowskiego. Ja wiem, ale to marketingowo, czy mówisz teraz, czy po prostu odnosi się gdzieś tam, szybciej bije serce. Szybciej bije serce. Znaczy boję się trochę takich zawsze przedłużeń życia, przedłużania komuś życia, bo Ciechowski jest już zaklęty, nie? W takiej i legendzie, i historii, a tutaj w tym teledysku Kasia chce go trochę wyciągnąć w postaci jego syna. Słuchaj, następny jest Paryż, Moskwa. Może ty masz jakąś opowieść swoją związaną z tym?

No i pali się, pali. Fajnie jest obserwować ciebie, zaprosić do studia kogoś, kto zna oryginał, żył w tych czasach, kiedy żył Ciechowski i konfrontować go od razu na gorąco. Ja to tak, ja sobie też to konfrontuję z całą taką historią, która gdzieś tam, no to było nawet nie 5 minut z Grześkiem. łamek sekundy, jakby można rzec. Mniej więcej w czasach, kiedy dojdziemy do Fiolki jeszcze. Tak. Mniej więcej w czasach, kiedy Fiolka poznała Grzegorza. To było tak, wiesz co, z tych niewielu, a może nawet wielu rozmów, które mnie tam gdzieś uderzyły, to powiem Ci, że

Wiesz co, Grzegorz był pełen szajb, demonów, lęków. Uciekał od ludzi, nie lubił dużych zbiorowisk. Ucenił sobie prywatność bardzo, swoje takie najbliższe otoczenie. jak rodzina, a nawet jeszcze bliższe, czyli jakieś tak pół metra od niego. Co najmniej metr, można powiedzieć. A kimś innym stawał się na scenie. On wtedy rządził. To był wtedy Grzegorzem Cichowskim.

I na drugi dzień przesłał tekst. Komu dłonie, komu dłonie me, komu ciało, komu ciało me. Czyli też z rytmem. I taki mnie zaszczyt kopnął, moi kochani, ponieważ Grzegorz Ciechowski nigdy w życiu, ale to nigdy przenigdy, nie napisał żadnego tekstu dla artysty, którego nie produkował. Także spotkał mnie wielki, wielki, wielki zaszczyt.

Stoję ci, a mili państwo, w kolejce po śledzie na Placu Zbawiciela w Rybnym. Wtedy tam jeszcze był Rybny, a nie taka lansernia, która się teraz nazywa Szarlota, gdzie społeczeństwo wpierdala bułki z dżemorem. Rybny tam był. I stoję po tej śledzie. Godzina, nie wiem, jakaś dziesiąta rano. Sorry. Dzwoni do mnie moja przyjaciółka na czasowa i mówi, słuchaj, Grzesiek Ciechowski umarł. Ja mówię, co ty pierdolisz? Po czym patrzę na dziesiąta rano? No, trzeźwa jest. Pizgnęłam tymi śledziami, tą kolejką, tym wszystkim. Pobiegłam do domu. Dzwonię do Biolika. Biolik to potwierdził. No i się okazało, że Grzesiek Ciechowski umarł. Matko jedyną moja.

Dla mnie szczególnym wydarzeniem przy okazji tej piosenki był gościnny udział Bruna Cichowskiego w teledysku do niej. Jego taka symboliczna obecność nadaje temu projektowi wymiar międzypokoleniowego spotkania, między jakąś pamięcią, przeszłością a teraźniejszością, między ojcem a synem na pewno. Dla mnie między obywatelem GC a obywatelką KL.

Porzuciła perspektywę jakąkolwiek społeczną, polityczną, skupiając się wyłącznie na relacjach. To ją interesowało. I teraz posłuchajmy czegoś następnego, oczywiście z zapowiedzią Kasi, która te zapowiedzi nagrała dla nas. Seks idol. Taki seks idol trochę, jak się to czyta. Tak, też mam takie wspomnienie z koncertu, jeśli chodzi o Sex Idol. To po piosence. Posłuchajmy. Sex Idol. Cichowski mówił o tej piosence, że to opowieść o samotności tak głębokiej, że człowiek swoje pragnienia bliskości musi realizować z lalką. I chyba właśnie to poczucie jakiejś idolacji silnej chciałam uchwycić.

Zasepiasz sama. Z opowieści o Ciechowskim wypływają takie dwie historie związane z kobietami. Z niektórych rozmów wynika, że był zupełnie zamknięty w swoim świecie i kobiety pojawiały się w nim oczywiście jako muzy, ale w pewnym momencie on tak i tak stawiał na swoim, a druga ta historia z innych z kolei rozmów pokrywa się z tą piosenką bardzo. Śpiewają kobieta i ta piosenka pokazuje, w jak niesamowicie sposób Cichowski był kobietą. Tak. Androgeniczny był do bólu. Zresztą ta delikatność, to jest wszystko to, co zawiera jego teksty, bo te lęki i to chowanie się, to wszystko z tego wynikało.

Tutaj plus dla Kasi za słowo wojeryzm. Już nikt nie używa takich słów w dzisiejszych czasach. Oczytana. Oczytana. No i teraz, żeby nie było tak, że w ogóle ten Ciechowski się nie pojawi, bo pojawił się na początku tej audycji, no była lawa. Wrócimy do Republiki i do Hibernatusa. Tak, to mój ulubiony kawałek. Bardzo się z nim identyfikuję. To może tyle w kręgu tajemnicy. Posłuchajmy Hibernatusa. Zapleczej alternatywa na strój lasu. To moja dłoń, to linię życia, dobiega tu,

Chyba, jeśli chodzi o Republikę, to o Grzegorza Cichowskiego to raczej było jej to obojętne. Ania miała bardzo mało ulubionych, ulubionych polskiej muzyki. Jeżeli polska muzyka to bardziej poezja, wręcz nawet czasami taka politoperetka typu Jacek Kaczmarski, ale i Lubomski uwielbiała, zresztą razem uwielbialiśmy Lubomskiego. Natomiast bardzo ceniła sobie Stinga. Stinga i

u kogoś wylew, a okazało się, że gość mówił po kaszubszu. I słuchaj, docieramy w tym momencie akurat najbardziej takim spazmatycznym, docieramy do ostatniego utworu Kasi Lins, ale najpierw takie wspomnienie tego grudnia, tego 21 grudnia 2001 roku, bo to jest trochę taka legenda krążąca wśród biografów Cichowskiego, ludzi, którzy go pamiętali. Co wtedy robiłeś? Jak się dowiedziałeś? To była jedna z tych najbardziej nieoczekiwanych Tak, tak. Ja miałem niestety tę przyjemność, że miałem poranek w radio.

i nie mogłem nic z siebie wydobyć. Z takimi ostatnimi siłami klepnąłem tam w spację pierwszy lepszy numer na playliście i chyba zakończyłem ten program. Zresztą wszyscy powiedzieli, moi koledzy i dyrektor radia, prezes, że postąpiliby tak samo chyba, bo to Żadne słowa, żadne zdanie nie mogłoby się odnieść do tej danej sytuacji. Ciekawe jak to dzisiaj by było, gdyby Ciechowski żył. No pewnie nie mówilibyśmy tak z takim natężeniem o nim. Coś by tworzył, może by przestał już tworzyć.

No i na koniec po 35 latach postanowiliśmy nagrać sobie... Płytę, której zwieńczeniem właśnie był utwór Republiki. Tu jestem w niebie. To tak a propos tego, jak my sobie wyobrażamy teraz, gdzie ten Ciechowski może być. No i od tamtej pory się już nie spotykamy. Jeśli chodzi o muzyczne rzeczy. I tu jest ten konkurs. No właśnie. Sporo poświęciliśmy serca, żeby to nagrać. Szczególnie wokalista, który też tam gdzieś głosowo zawsze był porównywany, bo udaje.