106. Krwawe święta

Jednocześnie wieści o świątecznym dramacie rozchodzą się po mieście błyskawicznie. Informacja dociera do mediów i wkrótce cały świąteczny duch odchodzi w zapomnienie, a mieszkańcom tak spokojnego do tej pory grapevine żywy strach zagląda prosto w oczy. Na tym etapie... Nie wiadomo jeszcze, co tak naprawdę się stało, więc okoliczni mieszkańcy, chcąc przygotować się na najgorszy możliwy scenariusz, postanawiają zachować szczególną ostrożność. Zamykają się w domach, czekając na dalszy rozwój wydarzeń. Szybko udaje się ustalić tożsamość ofiar. Mieszkanie od zaledwie pół roku jest wynajmowane przez 55-letnią Fatimę Rahmati, nazywaną przez wszystkich Nazren. Mieszkały z nią jej dzieci, 19-letnia Nona i 14-letni Ali.

Mężczyzna w przebraniu św. Mikołaja to jednocześnie mąż Nazren i ojciec Nony i Aliego. Nazywa się Azizolah Nazer Yazdenpana, znany wśród znajomych jako Bob. Para przebywa w separacji od roku. Wśród ofiar znajduje się także rodzina Nazren, jej siostra, 58-letnia Zorii Rahmati, jej mąż, 59-letni Hosein oraz ich córka Sara. Co ciekawe, Bob nie był jedyną osobą, która w dłoni wciąż trzymała broń. Jego szwagier, Hosein, także miał dłoń zaciśniętą na pistolecie, chociaż jego obrażenia znacznie odbiegały od pozostałych. Został trafiony wielokrotnie w szyję, klatkę piersiową, brzuch i pośladek. Pozycja ciała i rozmieszczenie ran sugerują, że znajdował się w ruchu.

Rynek sprzedaży domów i mieszkań rozwijał się dynamicznie, a sam Bob biał się po szczeblach kariery dość szybko i nie mógł narzekać na brak pieniędzy. Poza tym udzielał się w swojej społeczności, a także został trenerem kółka dyskusyjnego w okolicznym liceum. Jego żona, Nazryn, będąc już w Teksasie, uzyskała licencję kosmetologa, jednak nie pracowała w zawodzie. Zwyczajnie nie miała takiej potrzeby, mimo że bardzo chciała być przydatna. Poza tym Bob zawsze uważał, że zarabianie pieniędzy jest obowiązkiem każdego mężczyzny i nie chciał, żeby Nazryn musiała się tego podejmować. Gdy pojawiały się dzieci, to opieka nad nimi domem pochłonęła ją bez reszty. Ali i córka Nona wychowani zostali w atmosferze respektu dla rodziców, ale także w przekonaniu, że w życiu należy dążyć do czegoś więcej, być ambitnym i nie zapominać o wartościach.

Nauka przychodziła im z łatwością i nigdy nie mieli żadnych problemów w szkole. Należą do popularnych i lubianych dzieciaków, nie narzekają na brak znajomych czy życia towarzyskiego. Rodzina mieszka w dużym domu, pośród sporej społeczności osób pochodzenia irańskiego, co daje im poczucie bliskości kulturowej, ale jednocześnie ich kontakty nie ograniczały się jedynie do najbliższych sąsiadów, z którymi łączyło ich wspólne pochodzenie i doświadczenia w życiu z dala od ojczyzn. Nazryn i jej siostra są bardzo blisko, więc naturalnie obie rodziny spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Ali, Nona i Sara traktują się praktycznie jak rodzeństwo. Wśród znajomych i przyjaciół cieszą się szacunkiem i uznaniem. Uważa się za zgodnych, uczciwych ludzi, którzy łączą tradycje z marzeniami o lepszym życiu w Stanach.

Swoją manię przerzuca także na dzieci, zwłaszcza na córkę. Gdy Nona już jako nastolatka zaczyna interesować się chłopcami i ktoś zaprasza ją na randkę, Bob dosłownie wychodzi z siebie. Twierdzi, że jest za młoda, że ma jeszcze czas i że żaden z jej kolegów nie zasługuje na jej czas i uwagę. Na tym etapie dzieci są już bardzo zmęczone, więc każda kolejna próba kontroli ze strony ojca spotyka się z oporem Nony. W takich sytuacjach Bob kończy dyskusję kolejnym zakazem wychodzenia z domu, szlabanem i konfiskatą telefonu na kolejnych kilka dni. Dla nastoletniej dziewczyny to ogromny cios. Czuje się niezrozumiała i ma wrażenie, że jej ojciec wyżywa się na niej za własne porażki. Jednocześnie Ali przez zachowanie ojca coraz bardziej zbliża się do mamy i siostry.

Co ciekawe, pierwsza próba rozwodu ma miejsce już w 2002 roku, ale dopiero kryzys ostatnich lat i wiadomości o zdradach prowadzą do realnej, trwałej separacji. Konflikty, stres i obciążenia finansowe przestają być możliwe do ukrycia nawet przed bliskimi. W końcu Nazryn składa papiery rozwodowe. Chce wyroku z orzeczeniem o winie męża. Symbolem trudności, które przeżywają, okazują się święta 2010 roku, kiedy to pierwszy raz od lat dom nie zostaje przystrojony, a rodzinne spotkania są odwołane. W kwietniu 2011 roku Nazryn wykonuje kolejny krok ku nowemu, spokojniejszemu życiu. Pakuje rzeczy, swoje i dzieci i przenosi się do mniejszego mieszkania, niedaleko rodzinnego domu. Chce, aby Nona i Ali pozostali w znanym im środowisku, ale jednocześnie zyskali spokojniejszą i bezpieczniejszą przestrzeń.

Bob zostaje sam w dużym, pustym domu, który coraz bardziej kojarzy mu się z porażką, którą poniósł. Nazryn jest zdeterminowana, by stanąć na nogi, znaleźć prawników, uporządkować dokumenty i stworzyć dzieciom namiastkę normalności. Tymczasem Bob, izolowany i przytłoczony konsekwencjami swoich własnych działań, stopniowo traci kontrolę nad życiem, które jeszcze kilka lat wcześniej wydawało się ułożone i pewne. Po wyprowadce Nazryn na nowo uczy się życia. Mieszkanie, które wynajęła jest znacznie mniejsze i tańsze w utrzymaniu, jednak nadal każdy z członków rodziny ma tutaj swój własny kont. Sytuacja finansowa już w okrojonym składzie znacznie się poprawia. Wystarczy zaledwie kilka miesięcy, by stanąć na nogi. Nona okazuje się ogromnym wsparciem dla mamy, nie tylko emocjonalnym.

o zachowanie nony, która mimo jego zakazów spotykała się z chłopakami, w dodatku takimi, którzy nie wyznawali islamu. Była też żona, która nie dość, że mu się sprzeciwiła i poszła do pracy, to jeszcze wniosła pozew o rozwód. Wątpliwości budzi jednak sam sposób wykonania egzekucji. Te tzw. honorowe często są przeprowadzane w ciszy, ale zawiedzą rodziny i raczej dotyczą jedynie kobiet bezpośrednio, w cudzysłowie winnych. W tym przypadku... Doszło do prawdziwej masakry. Co tak naprawdę pociągnęło Boba do odebrania życia tylu członkom swojej rodziny? Odpowiedź na to pytanie zabrał ze sobą do grobu. Kochani, na dziś to już wszystko. Bardzo Wam dziękuję za wysłuchanie odcinka do końca i zachęcam do pozostawienia po sobie symbolicznej łapki w górę.