Helena Englert: "Zachowuję się tak, jak się czuję”

A Helena mi się wydaje takie jakieś formalne. I trochę tak jak się mówi, że na panią trzeba mieć wieki pieniądze, tak mam wrażenie, że na Helenę też trzeba mieć wieki pieniądze, że to jest takie strasznie dostojne imię. I mam takie poczucie, że ja się chyba Heleną jeszcze nie czuję po prostu. Jak byłaś z kimś w bliskiej relacji, to jak do ciebie mówiono? O Jezus Maria. Szczerze? Do mnie naprawdę wszyscy zawsze mówią Hela. Odkąd pamiętam? Wszyscy. Każdy, kogo pamiętam. Nigdy. Jedyne zdrobnienie albo jakaś taka dziwna czułość, przed którą ja też bardzo uciekam, zdarzała się w pracy. Że wchodzę na plan i przez to, że nie wchodzę jako... ktoś, kto jest całkowicie nieznany tylko jako córka moich rodziców, no to wtedy się zdarzało, że nie wiem, jakiś pięćdziesięcioletni oświetlacz powiedział do mnie per Helenka.