#42 Girl Power (cz. I)

To szczególnie ciekawy i ważny film. Ale w tym momencie, wiesz tak, jak mówisz o tej kruchej dziewczynce, która tak biega, to ja tak widzę tę Meridę, która tak zadziornie startuje w szranki z tymi książętami, którzy nawet dobrze łuku nie potrafią trzymać i aspirują do tego, żeby tutaj być jej mężami. A ona sama wie, jak chce żyć i koniec. I to tak mi się jakoś łączy razem. Tak, ja też stosunkowo niedawno słuchałam wywiadu przeprowadzonego przez Glennon Doyne z Giną Davies i ona wspomina o tym, że jej tego brakowało jak była dzieckiem, za mało było bohaterek, którymi mogłaby się identyfikować i już w takiej swojej późnej twórczości postanowiła otworzyć fundację.

Na rzecz właśnie tworzenia nowych ról, postaci kobiecych, dziewczęcych. Także wydaje mi się, że ich jest coraz więcej. Ale też w tym samym wywiadzie Gina Davis mówi o jej spotkaniu z Susan Sarandon przy okazji tego znanego filmu Thelma i Louise. Ona była naprawdę bardzo zaskoczona postawą Susan. Gdzie Susan? Czytając chyba scenariusz, jakoś uchwyciła jakieś zdanie, którego nie chciała w tym scenariuszu i poszła do reżysera i o tym mu powiedziała, co bardzo zaskoczyło Jeanne Davis, bo ona by się w życiu na to nie zdecydowała, żeby polemizować z reżyserem, to wiele lat temu, tak?

Lata, nie wiem, osiemdziesiąte, dziewięćdziesiąte. I to oczywiście, że się udało, tak? Susan po prostu powiedziała, że nie chce tego zdania i reżyser powiedział, w sumie to masz rację i tyle o tym, tak? Czyli postąpiła w myśl zasady Ada to wypada. Ada zawsze wypada podzielić się swoim zdaniem. Rzeczywiście, jeżeli coś powstaje w twoim wnętrzu, słuchaj tego, idź za tym. Tak, jeżeli ktoś ma możliwość posłuchania Ginny Davies w tych ostatnich jej odsłonach, to jest przebogaty życiorys i fantastyczny sposób opowiadania w ogóle o swoim życiu i też o tym byciu pomniejszaną, byciu uciszaną i byciu przede wszystkim grzeczną.

Więc co to znaczy? Co to za absurdalny taki worek, który jest niekonkretny, a zasiewa, że masz spełniać jakieś oczekiwania, ale nie do końca wiadomo jakie i po co. Więc ciekawie, bo tutaj rozumiem, że z perspektywy dojrzałej kobiety, Jeanne Davies już, jest takie retrospektywne trochę przemyślenie tego, jak to było, co służyło, co nie. No a jak mówisz też o posłuszeństwie, no to świetną książkę Pato posłuszeństwo napisał Mikołaj Marcela w zeszłym roku, więc to jest naprawdę temat rzeka. Książka jest warta poznania, ona ma też swoją ilość stron, więc to w ogóle na inny odcinek zapewne, ale zdecydowanie warto wspierać odwagę i działanie zamiast takiego bezmyślnego posłuszeństwa.