#42 Girl Power (cz. I)

Myślę, że u kobiet to się zdarza tak naprawdę, że kobiety są otwarte i empatyczne na inne kobiety. Takie mam doświadczenia, więc można pokazywać dziewczynkom i wciągać je w takie obszary. Jak myślisz? Myślę, że to wspaniałe. I w ogóle Buntowniczki i Ada to wypada. To też doskonałe lektury na dobranoc. Niedawno zakończyłam Glennon Doyle, jej książkę Nieposkromiona. I tam był taki fragment dotyczący tego, jak to ona czytała swoim córeczkom na dobranoc właśnie opowieści, historie o kobietach, które jak to ona napisała same wyrwały się z klatek swojej kultury, żeby żyć na wolności i ofiarować swoje dary światu.

To szczególnie ciekawy i ważny film. Ale w tym momencie, wiesz tak, jak mówisz o tej kruchej dziewczynce, która tak biega, to ja tak widzę tę Meridę, która tak zadziornie startuje w szranki z tymi książętami, którzy nawet dobrze łuku nie potrafią trzymać i aspirują do tego, żeby tutaj być jej mężami. A ona sama wie, jak chce żyć i koniec. I to tak mi się jakoś łączy razem. Tak, ja też stosunkowo niedawno słuchałam wywiadu przeprowadzonego przez Glennon Doyne z Giną Davies i ona wspomina o tym, że jej tego brakowało jak była dzieckiem, za mało było bohaterek, którymi mogłaby się identyfikować i już w takiej swojej późnej twórczości postanowiła otworzyć fundację.

To jest mi bardzo bliskie. Tak, wydaje mi się, że to się łączy, dlatego że to takie zapraszanie w ogóle dzieci do uległości, takiej bezrefleksyjnej, Tak bardzo ogranicza te siły twórcze i tą kreatywność, która jest w każdym z nas. Akurat o tej książce już wspominałam nieposkromiona. Glennon Doyle opisuje też taką scenę z jej salonu, gdzie weszła do pokoju i zapytała, czy ktoś chce coś zjeść. Kierując to do chłopców i dziewcząt, akurat do swoich synów i koleżanek. I chłopcy mówi tak, tak, tak, różnorodnie.