Jak wspierać dzieci w przeżywaniu trudnych emocji ?

Cześć! Witaj w podcaście PATCHWORK, na którym usłyszysz jak radzić sobie z wyzwaniami rodziny zrekonstruowanej na co dzień. Nazywam się Kaja Lelonek, jestem autorką strony Komunikacja Bez Przemocy i wzmacniam rodziców w budowaniu wartościowych relacji z dziećmi. Jestem organizatorką konferencji Bliżej siebie, której patronami są Komitet Ochrony Praw Dziecka oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Konferencje powstały we współpracy autorytetów psychologii, Rodzicielstwa Bliskości oraz NVC. Dzięki tym konferencjom wsparłam ponad 350 tysięcy rodziców. Jestem trenerem komunikacji, edukatorką Rodzicielstwa Bliskości, A od ponad 6 lat buduję rodzinę patchworkową i w tym podcaście dzielę się z Tobą doświadczeniami oraz narzędziami, które mogą Ci pomóc.

A teraz usiądź wygodnie i bądź tu i teraz dla siebie i dla swoich bliskich. W ostatnim odcinku podcastu dzieliłam się z Wami, że problemy zdrowotne nam nie odpuszczają. I myślę, że będziecie mogli to też usłyszeć w tym odcinku, który nagrywam nie sama, a z Anginą. Jak wspierać dzieci w przeżywaniu trudnych emocji? W poprzednim odcinku mówiłam o tym, aby nie robić dziecka szpiega oraz o roli świadomego rodzicielstwa. W tym odcinku dostarczę Ci narzędzia oraz zwrócę Twoją uwagę na sposoby wspierania dzieci. Tworząc patchwork możemy na swojej drodze napotkać wiele konfliktów i ze strony ex i na linii opiekun, macocha, ojczym, dziecko czy rodzeństwo.

Do tego trudności życia codziennego też nie omijają rodzin patchworkowych. Wizyty u lekarzy, problemy w szkole, trudności w kontaktach z rówieśnikami. To się nie kończy. Dzisiaj opowiem Ci jak wspierać dziecko w trudnościach, jak dostarczać narzędzia do radzenia sobie z emocjami, które będą służyć dziecku w przyszłości. W mojej ocenie nauka o emocjach powinna być jednym z obowiązkowych przedmiotów w szkole. Ale może nie będę tego rozwijać i wywlekać teraz z systemu edukacji w Polsce, bo nie o tym jest ten odcinek. To co nadmienię to to, że bardzo mi blisko do przemyśleń Mikołaja Marcelli i na tym zakończę. Wiem, że przez lata świadomość emocji zmieniła się i czuję olbrzymią wdzięczność za tą zmianę.

Sama też nad nią pracuję, dokładam swoją cegiełkę edukując rodziców, opiekunów. Ta świadomość jest taką zwrotnicą, dzięki której możemy nakierować nasz pociąg, nasze życie na właściwe tory. 3 zasady jak wspierać dziecko w trudnych sytuacjach. Odwołam się dzisiaj do rozmowy z bliską mi osobą, lat 35, która uświadomiła mi, jak bardzo nie lubi słuchać o tym, że ktoś ma dla niej najlepsze rozwiązanie, bo ono świetnie u kogoś się sprawdziło. Do tego stopnia ją to wkurza, że jako dorosła kobieta woli unikać takich sytuacji i świadomie dobiera otoczenie, które ją słucha, dzieli się doświadczeniami, ale nie narzuca rozwiązań.

Mówię Ci o tym, bo jeśli my dorośli tak mamy, że nie lubimy gdy ktoś nam na siłę doradza, to czy myślisz, że dzieci mają inaczej? To, że coś sprawdziło się u jednej osoby, wcale nie oznacza, że sprawdzi się u innej. Dlatego narzucanie rozwiązania może budować w nas taki automatyczny, mimowolny opór, spinać nasze ciało, budować dystans wobec innych. Dlatego kochany rodzicu, opiekunie, lekcja pierwsza dla Ciebie z dzisiejszego odcinka. Nie doradzaj. Nie mów, zrób tak. Powinnaś, powinieneś zrobić tak. Jeśli chcesz podzielić się z dzieckiem swoim doświadczeniem, zapytaj je najpierw, czy tego chce.

Jeśli tak, to potem pogadajcie o tym, co widzi dziecko w tej historii, a co Ty wtedy i dziś z perspektywy czasu. Nie zaprzeczaj temu, co zobaczyło dziecko. Wysłuchaj je i pozwól sobie spojrzeć też na to z perspektywy dziecka. Jeśli będziesz udzielać dziecku rad, dziecko może przestać dzielić się z Tobą tym, co trudne i to wcale nie oznacza, że sobie z tym radzi. Kolejny ważny punkt, jak wspierać dziecko w trudnościach. Nie zaprzeczaj tym trudnościom. Nie bagatelizuj, nie mów. Jak będziesz dorosła, to zrozumiesz, co to są problemy. Teraz to wymyślasz.

Nie używaj określeń. Nie przesadzaj. Przesadzasz. Wolbrzymiasz. Nie ma się czym przejmować. I tak dalej. Tego typu określenia zaprzeczają temu, co dziecko czuje. Podważają to, co czuje. Takie zachowanie rodziców, opiekunów może wpływać na przyszłość dziecka. Może powodować, że dorosłe już dziecko będzie bardziej poddatne na manipulacje np. toksycznego partnera, partnerki, który także będzie zaprzeczał temu, co Twoje dziecko czuje. Umniejszał emocjom, ignorował je lub wyśmiewał, wyśmiewała. Twoje dziecko może uznać to za normę. Czy tak wyobrażasz sobie przyszłość swojego dziecka?

Trochę odbiłam od brzegu, jednak to była świadoma zmiana kursu, bo zależy mi na tym, aby pokazać Ci konsekwencje w dorosłym życiu, jakie może przynieść umniejszanie emocji dziecka. Skąd to wiem? Bo współpracuję z osobami, które wspierają kobiety i mężczyzn będących w toksycznych związkach I najczęściej brak postawionej w odpowiednim czasie granicy wynika z dzieciństwa. Dlatego macham przed Tobą pomarańczowymi oznaczeniami niczym marszałek, koordynator na płycie lotniska zarządzający ruchem i chcę zmienić Twój punkt patrzenia na pewne rzeczy dla dobra dziecka będącego pod Twoją opieką. 3. Pozwalaj dziecku doświadczać emocji.

Nie uchronisz jej i jego przed światem. Wyposaż dziecko w narzędzia, dzięki którym nauczy się radzić sobie z trudnościami. Daj dziecku czuć to, co czuje. Nie mów, nie masz prawa się tak czuć, nie powinnaś tego tak przeżywać. To nie wspiera. Nie próbuj też odwracać uwagi od problemu. Ten rodzaj ucieczki nie daje i nie uczy rozwiązań. Odwracanie uwagi może dawać dziecku sygnał. Skoro tata, kiedy ja płaczę, pokazuje mi jaki słodki kotek jest na drzewie, to znaczy, że moje uczucia nie są dla niego ważne. No dobra, teraz poranne narzędzia. Zwróciłam Ci uwagę na trzy ważne aspekty dotyczące emocji.

Wszystkie linki zbiorę wam w opisie tego odcinka. Znajdź sposób na rozładowanie. U nas na przykład sprawdza się praca oddechem. Jeżeli czuję, że młodemu jest trudno, biorę go na ręce i razem zaczynamy głęboko oddychać. Oprócz tego przeganiamy też chmurki lub zdmuchujemy niewidzialne świeczki. W ten sposób za pomocą oddechu pozbywamy się napięcia z ciała. Możesz także złość i napięcie wytłupać wraz z dzieckiem, wyskakać, zgniatać. Możesz zaproponować też towarzyszenie dziecku bez robienia niczego.

I to chyba z tych wszystkich pomysłach bywa najtrudniejsza. Bo przecież jako rodzice, opiekunowie mamy tak silną potrzebę, żeby pomóc, dać jakieś rozwiązanie. Usiąść, towarzyszyć i wysłuchać, nie dawać rad, to wydaje się być najtrudniejsze. Zachęcam Cię też do tego, aby gdy emocje opadną lub przed ich pojawieniem się, porozmawiać z dzieckiem co je wspiera w trudnych sytuacjach, emocjach, co mu jej pomaga. W zależności od wieku można to narysować lub nadać temu nazwę, aby dziecko wskazywało w przyszłości to czego potrzebuje, gdy będzie mu trudniej to nazwać.

Wszystkie działania, które podejmujesz w pracy nad relacją z dzieckiem czy partnerem, muszą być zgodne z Tobą. O ile oczywiście nikogo nie krzywdzą. Nie zamierzam Cię do niczego przekonywać na siłę. Opowiadam o korzyściach, konsekwencjach pewnych działań, a to Ty decydujesz, co robisz z tym dalej. Dziękuję Ci za dzisiaj. Jeśli masz pytania, chcesz się podzielić swoimi doświadczeniami, czekam na Ciebie na moich social mediach Instagram, Facebook, Komunikacja Bez Przemocy. Życzę Ci udanego tygodnia. Ściskam, Kaja.