Aktualizacja danych i sprawdzanie ich jakości

Cześć! Witaj w podcaście PATCHWORK, na którym usłyszysz jak radzić sobie z wyzwaniami rodziny zrekonstruowanej na co dzień. Nazywam się Kaja Lelonek, jestem autorką strony Komunikacja Bez Przemocy i wzmacniam rodziców w budowaniu wartościowych relacji z dziećmi. Jestem organizatorką konferencji Bliżej siebie, której patronami są Komitet Ochrony Praw Dziecka oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Konferencje powstały we współpracy autorytetów psychologii, Rodzicielstwa Bliskości oraz NVC. Dzięki tym konferencjom wsparłam ponad 350 tysięcy rodziców. Jestem trenerem komunikacji, edukatorką Rodzicielstwa Bliskości, A od ponad 6 lat buduję rodzinę patchworkową i w tym podcaście dzielę się z Tobą doświadczeniami oraz narzędziami, które mogą Ci pomóc.

Możesz coś więcej o tym opowiedzieć? Co nowego moglibyśmy spróbować wspólnie zrobić? Proszę Cię o to, abyś zadając te pytania zdjął, zdjęła ze swojej głowy filtr. Filtr, że znasz odpowiedź albo taki drugi, automatyczny atak, że przecież wybierasz dla dziecka to, co jest dla niego najlepsze, a on nie umie tego docenić. Te filtry to taki duży hełm, taki rycerski hełm z przyłbicą, ale taką przyłbicą bez miejsca na oczy. To taki hełm, który zakrywa też usze. To hełm przekonań, a nie faktów.

W te dni właśnie warto zauważyć, przypomnieć sobie, że ktoś w sklepie się do nas uśmiechnął, że ustąpił miejsca, zauważyć przygotowany obiad czy podaną przez kogoś kawę. Takie pozytywne bodźce mają korzystny wpływ na nasz mózg. Jeśli zastanawiasz się, jak się ma to do tytułowej aktualizacji danych i sprawdzania ich jakości, to już spieszę z informacją. Czasem zmiana formy komunikacji, w naszej ocenie pozornie brzmiącej tak samo, może pomóc dziecku się otworzyć. W moim przypadku było to po prostu inaczej zadane pytanie. Naciskanie na dziecko, no powiedz mi, no weź umawialiśmy się na coś, nie wydziwiaj, porozmawiajmy przecież, no powiesz mi czy nie.

To nie przyniesie efektu. Ten sposób komunikacji to komunikacja oparta na autorytarnym podejściu, oparta na sile rodzica, a nie na zaufaniu i jakościowej relacji. Dziecko mówi, bo musi, a nie dlatego, że zostało do tego zachęcone, czy poczuło się częścią tej rozmowy. Pewnie wiesz, bo wielokrotnie już to podkreślałam, że zależy mi na tym, abyś Ty, Twój partner, partnerka traktowali dziecko jako partnera do rozmów. Bez tego trudno będzie Ci sprawdzić, co wnosisz w patchworku, czy do rodziny patchworkowej, czy nawet tej klasycznej niepatchworkowej.

To czas na to, aby wypowiedzieć i nazwać to, co sprawiło nam radość. A może jakaś sytuacja w ciągu dnia pozwoliła nam się czegoś nauczyć? Za takie momenty także warto być wdzięcznym, ale bez zrobienia pauzy możemy po prostu je pominąć. Mam taki przykład. Dla wielu dzieci może być atrakcyjną formą spędzania czasu z rodzicem skręcanie mebli czy majsterkowanie. Ale gdy dziecko słyszy od rodzica podczas skręcania mebli ciągłą krytykę, zaraz mi to wszystko zgubisz, nie deptaj potem, nie dotykaj, źle trzymasz, nawet nie wiesz jaki śrubokręt, to znacząco potrafi zepsuć zabawę i chęć pomocy rodzicom.

Więc jeśli myślisz, że skręcanie mebli, wspólne lub majsterkowanie uczy dziecko samodzielności, pracy z instrukcją i tym podobne, to jest też duża szansa, że podczas tej czynności, gdy wylewa się na dziecko krytyka, odbierasz mu pewność siebie, odbierasz mu sprawczość. Utwierdzasz dziecko w tym, że sobie nie poradzi bez ciebie. Inny przykład. Jeśli myślisz na przykład, że wywalając dziecku rzeczy na środek pokoju, bo ma bałagan, to uczysz go w ten sposób porządku, no to cóż, muszę Cię rozczarować. Ja jestem na to świetnym przykładem. Do dzisiaj mam problem z układaniem rzeczy w szafie.

Daj dziecku doświadczać i rozmawiaj z nim o tym, bez krytyki. Zadawaj pytania z ciekawości i chęci poznania swojego dziecka. Zdejmij ten rycerski hełm, w którym wydaje ci się, że wszystko wiesz najlepiej. Nawet jeśli przydarzyła ci się podobna historia, to ona może być tylko podobna. Daj dziecku wypracować swoje doświadczenia i swoje rozwiązania. To najlepszy sposób na uczenie się. Dziś dużo różnych kawałków rodziny złapałam. Spinam to teraz jedną klamrą i zachęcam Cię do działania. Zachęcam do rozmów z dzieckiem na temat tego, co wnosicie do Waszej rodziny. Zachęcam Cię do otwierającej dialog z dzieckiem praktyki wdzięczności i stałej aktualizacji danych, sprawdzania, czy kładąc na szali edukację, chociażby majsterkowania,