What’s Funk? 5.09.2025 - Going So Hard

Zobaczymy, jak się teraz wyrobi z tytułem. Słuchajcie, teraz kolejna naprawdę fajna premiera. Scary Goldings. To jest ekipa Scary Pockets. Kojarzycie? Oni grają w takich covery w wersjach funkowych, różnych znanych popowych rzeczy. I mają taki swój projekt, który się właśnie nazywa Scary Goldings, gdzie grają oryginalne rzeczy. I robią to razem z panem, który się nazywa Larry Goldings, dlatego taka nazwa. Czyli Scary Pockets i Larry Goldings. I oni naprawdę, jak już grają te swoje rzeczy, to jest dopiero funk. A Scary Pockets są fajne. Scary Pockets jest okej, a to jest sztos. Ja bym chciał, żeby oni przyjechali z tym projektem. Należy też dlatego, że Larry Goldings jest sztosem. To jest pan, który gra na Hammondzie. I on jest naprawdę jednym z lepszych od tego. No i wydali teraz w końcu nową płytę, to już chyba trzecia tego tej ekipy i nazywa się The Holy Enchilada.

No i kawałek, który się nazywa Funf.

To teraz rok 75, bo pojawiła się wtedy płyta szósta w sumie wspaniałego zespołu, jakim jest Tower of Power z Oakland. No chyba nie muszę wam przedstawiać Tower of Power. Jeżeli kochacie funk, tak jak my, to na pewno znacie ten zespół dobrze. Ta płyta, która nazywa się In The Slot, była ostatnią płytą, którą nagrali The Warner Bros. Records, ale za to była pierwszą płytą, na której pojawił się wokalista Hubert Tubbs. No i najbardziej wspaniały jest oczywiście kawałek tytułowy, czyli Drop It In The Slot, bo to jest taki funk, że... No ale już go grałem w tej audycji, więc zagramy inny. Bardzo podobny, nazywa się On The Serious Side. Dzień dobry.

Amerykański Benny Hilton. No naprawdę. Ten kawałek się nazywał The Lone Ranger. No to i był właśnie Jimmy Custer Bunch. A teraz zespół, którego przyznam, nie znałem z tamtych lat, bo no jest naprawdę w przełomie lat 70-tych, 80-tych takich funkowych zespołów, grających właśnie taki wiecie funk właśnie 80-towy, no jest było od groma. Jakby nie ma szans i wszystkich poznać, nie? Zresztą wystarczy sobie wejść właśnie na Chocolate City, czyli label, który wydawał takie zespoły i tam no pewnie połowy tego jeszcze nie zdążyłem przesłuchać. No i zaraz się pojawił taki zespół, który nazywa się Starpoint, bo też mi się pojawił właśnie, że wydali w tym tygodniu płytę, tylko że wydali płytę, która jest już w połowie lat 80, więc stwierdziłem, że to już nie do końca ten klimat nasz funkowy, więc wróciłem do ich pierwszej płyty, która nazywa się tak jak oni, czyli Starpoint.

James Brown, to nie trzeba polecać, trzeba słuchać. Trzeba słuchać, po prostu. A naprawdę, że jest z Ryan koncertowo, to jest w ogóle inna rozmowa, naprawdę. To jest tak, że i tak jest mega, nie? I tak już jest inna rozmowa, a co dopiero na koncercie. A jak on na koncertach ma te gadki jego, no to jest coś wspaniałego, naprawdę. Gorąco, gorąco wam polecam. Moi drodzy, a my tymczasem się żegnamy. To była audycja What's Funk. Po wakacjach powróciła do was. Z nową energią. Z nową energią, więc mam nadzieję, że wam tej energii trochę udzieliliśmy. I teraz te chmury burzowe przeganiamy właśnie. Nie padało. No chyba, że tam leje za oknem. Nie, nie padało. Nie widzę, żeby padało. Jest sucho. Ale tam jest sucho. Widzę przez okno. Słuchajcie, jestem Kuba.

Jestem Paweł. To był warszawski funk. Słyszymy się za tydzień. Trzymajcie się i zostawiamy was z dzięcznym brawnem. Gra pa. Elo. Dzięki za oglądanie!