1936

Spójrzmy na jej zdjęcia z początku lat 30. Jedno z najsłynniejszych, gdy stoi w ogrodzie obok swojego psa Zigota, ma na sobie bluzkę z długim rękawem w marynarskie paski i flanelowe spodnie. Rękawy nonchalansko podwinięte oczywiście, ręce w kieszeniach, w talii pasek. Zaskakująco jak na owe czasy skromny, wydaje się wyciągnięty z męskiej garderoby i wcale bym się nie zdziwiła, gdyby tak było. Bo Gabriel robiła to nader często. Przyczyny były praktyczne. Męskie ubrania zdecydowanie mniej krępowały, a ona lubiła aktywnie spędzać czas. Golf, tenis, jazda konna, narciarstwo, wędkarstwo. Każda z tych dyscyplin ma swoją charakterystykę. I każdą z tych dyscyplin, wyobraźcie sobie, ona uprawiała, przynajmniej według informacji na stronie Chanel, no myślę, że...

Na przykład mamy ilustrację z bransoletką rybą, czy broszką homarem. No a jeśli homar, to wiadomo, że pani Schiaparelli. Surrealizm i żart w modzie były możliwe między innymi dzięki jej przyjaźni z Salvadorem Dalim, ale nie chciałabym jej odmawiać własnej kreatywności, bo dość często przy okazji tej przyjaźni się tak czyni. No a trochę to nie do końca tak. Jednak pani Schiaparelli miała po prostu swoje zdolności, swoją kreatywność, swoje talenty. No i jeszcze rękawiczki. Troszkę o nich wspomniałam przy okazji stroju Gabrielle Chanel. Ona uwielbiała się opalać, ale jednak była w mniejszości, myślę, zwłaszcza tych kobiet, które się modą interesowały, bo opalenizna w latach 30. szczególnie modna nie była.