Wahanie podcast Szumowskiego i Gizy odc. 58

O fortunowe! O fortunowe! Jezu, Carmina Burana jest ten taki mocny kawałek i tak dalej. To jest ta cała taka, wiesz, cały taki, Jezu. Że dobrze zanuciłem? Nie, absolutnie nie zgadłem. Ja myślałem, że ty po prostu przerywasz mnie, żeby mi przeszkodzić, ale nie, że podmijasz to, co mówię. No tak czy inaczej, trochę dwie inne rzeczy, ale no pierwszy to był balet, taki czysty, wiesz, i stary. No właśnie, słuchaj, bo zaczyna się w ten sposób, że siadamy, wiesz, ja nie byłem, byłem na balecie, jak byłem mały, na doktor Ojboli, pamiętam też w operze bałtyckiej, doktor Ojboli, to byłem tam z klasą, miałem tam, nie wiem, byliśmy w drugiej czy trzeciej klasy. I wszystkich najbardziej, to bardzo złe słowo w kontekście, ale najbardziej przeżywaliśmy to, że typ, co grał Bociana, bo to był zwierzątka i doktorem boli, on je leczył i tak dalej, miał tak obcisłe getry, że miał wielkie jądra, więc wszyscy kolesie i cała klasa mówiła, ty patrz jaki...

A tu się dzieje większa akcja. Ten tańczy, czujesz, zastanawiasz się kim on jest, pojawia się ktoś, on spotyka jakąś dziewczynę. Ile to trwało? Ta część trwała godzinę, potem była przerwa i druga część też trwała godzinę. A to jest w ogóle ciekawe, bo tamta... Czyli długo. Długo? Dłużyło się? Nie, nie dłużyło mi się dlatego, że po pierwsze było to na tyle ciekawe i nowe dla mnie, że nawet nie umiałem tego porównać do innych baletów. Do doktora Ojboli ewentualnie sprzed 40 lat, ale to raczej chyba nie jest spoko porównanie. Ona ma mniejsze jaja. To jest właśnie jedyne, co mógłbym zrobić, ale było to ciekawe właśnie w formie inne. Po drugie nie umiem tego porównać do innych baletów, bo mówię, nie widziałem tyle, nie widziałem, wiesz, nawet nie umiem powiedzieć na jakiej to jest półce.