Kurzelów

No i tak to się kończy i granie z miłością. Ale powiem wam jeszcze, że jak nawet na pręgierzu stała, to ani nie jęknęła, ani wyspowiadać się przed wędrownym mnichem nie chciała. Aaa, widać, zawzięta była jak ta Kryśka z Maluszyna. Dobre to ogóry. Ale to jakieś zakończenie ta opowieść chyba ma. No pewnie, że ma. Co sto lat w rocznicę swojej śmierci błąka się po Kurzelowie, szukając owego mnicha, przed którym chciałaby się teraz wyspowiadać. Aha, to to niepotrzebnie, żeście dodawali. Do chałupy będzie trzeba wracać, a tu... trochę strach.