Kielce. Tajemnice willi Brunera

Teraz już wiesz, że źle zrobiłeś i ze śmiechem powiem, nigdy tego więcej nie rób. Ja się przyzwyczaiłem, że ty nie czytasz scenariuszy, więc niepotrzebnie to zmieniasz. No, niech będzie. Ale pozostaje pytanie, co teraz? Nic. Daj jakiś dźwięk i przenosimy się do sauny. Wspaniały pomysł, Ewelinko. Naprawdę pięknie to wymyśliłaś. Na zewnątrz dwadzieścia kilka stopni, a my w saunie. Praktycznie nie czuję tego upału.

Posiedzimy tu trochę i biegniemy pod prysznicę. Zimna woda nas zahartuje. A zanim ta woda nas zahartuje, to pytanie mam do pani Eweliny. Słucham pana nawet w tych okolicznościach. Co panią skłoniło do wyprawy do sauny? Szukałam materiałów do pewnego tematu i natrafiłam na zapis o dzielnicy Kielc, którą nazwano za łaźnię. Za łaźnię? To będzie po ludzku za łaźnią. Ale gdzie była łaźnia? Historia kieleckiej łaźni zasługuje na osobną opowieść. Ona znajdowała się na rogu dzisiejszych ulic Staszica i Solnej. W zapisach hipotecznych jeszcze pod koniec XIX wieku pisano za łaźnię, mając na myśli tereny położone na zachód od silnicy, a ciągnące się aż do torów kolejowych.

No, no tak. Początkowo to nad silnicą kończyły się Kielce, a dopiero później zabudowa zaczęła kroczyć w stronę torów kolejowych. Matko jedyna. Wypociłem już chyba całą wodę, jaką miał mój organizm. I ty, Ewelinko, zbierałaś materiały właśnie o łaźni kieleckiej? Nie, ja na warsztat wzięłam willę Brunera. Panie Ewelino, ja prośbę mam wielką. Wyjdźmy już z tej sauny, bo ja odpływam.

Był to kolejny odcinek słuchowiska WYPRAWA W NIEZNANE. Mirosław Bieliński, Dionizy Krawczyński, Ewelina Gronowska, Adrian Wajda. Scenariusz i reżyseria Dionizy Krawczyński. Realizacja i udźwiękowienie Michał Pastuszka. Polskie Radio Kielce.