Filip Kalinowski: Czy polski rap jest tchórzliwy? WINI rozmawia

No i co on Ci opowiedział? No, że musiał sobie wypracować ten taki właśnie, kurde, trochę zaśpiew, ten taki wokal głośny, którego nie zje ten bit. No bo... Tak, tak, tak, tak. No i posłuchałem sobie tej kasety i przypadkiem kilka dni później idę do kumpla się spotkać, kurde, popalić i pogadać. I jak przychodzę, to Herman pozdrawiam serdecznie. Mówi, że ty, jeszcze chwilę potrzebuję, bo tutaj mamy jakąś tam wideokola. I po 15 minutach wychodzi i mówi, kurde, z tym orełem to się zawsze przeciągnie. Ja mówię, jak to, z tym orełem z Electric Root Boys? No i no tak. No to dawaj mi go na wywiad.

I takim momentem też był tekst o Electric Root Boys, bo jak ja pogadałem z Orełem dobre ileś godzin, zredagowałem to, co zajęło mi kolejne ileś godzin i bardzo długo pracowałem nad tym tekstem, Bo też to jest historia Electric Root Boys, ale w tej historii odbija się całe lata dziewięćdziesiąte, ówczesny stan branży fonograficznej. Dodatkowo ja jeszcze nie wiedziałem wtedy, tego ty pewnie wiedziałeś, że Oreł, który stworzył Electric Root Boys, wcześniej grał w Analogsach. Widziałem o tym, ale szczątkowo, bo pewnie w tamtym czasie zespół Analogs nie był dla mnie szczególnie istotny.

Nie zapisanych i że tak ogromna ilość ludzi w Polsce, w przeciwieństwie do Wielkiej Brytanii, Francji, Stanów, to nie interesuje, że ja to muszę zrobić, bo kto to zrobi? Powiedziałeś, że w tej rozmowie z Orełem z Electric Road Boys właściwie mamy przekrój, kwintesencję lat 90. Jakie dokładnie historie właśnie taką kwintesencją były? No to jakby zaczyna się od tego zmienienia barw, czyli okresu punkowania i nagłej zmiany, akurat w przypadku Oreła to trochę rapowej, ale trochę od początku go fascynowała brytyjska muzyka klubowa, dżangle, dramy i tak dalej.

Nie, mi się wydaje, że po prostu wytwórnia działała jak Majors. Jakby, jeśli coś zarobi, to zarobi, jak będzie zaczynało zarabiać, to dołożymy jakieś pieniądze, żeby zarobiło więcej, ale nie ruszamy za wiele przy tym paluszkiem, bo po co? W smutne postscriptum do tej historii całej jest takie, że ten mój tekst bardzo dużym echem się odbił i był gdzieś tam omawiany, widoczny. I pamiętam, że Wojtek Urbański mówił, kurde, to jest super ważna dla mnie płyta, może my byśmy w dyspensie zrobili reedycję tego. No i ja gdzieś zagaiłem temat z Orełem, no i okazało się, że to należy dalej do Pomatonu, czyli dzisiaj do Warner'a.