Danuta Stankiewicz: W branży nie ma miejsca na przyjaźń | WINI rozmawia

To były tak zwane 25. rocznica myśli Kim Il-Sunga. Zresztą tutaj niedaleko mnie jest w ogóle ambasada Korei Północnej. I po prostu to jest wielki dramat też narodu, który został pewnego dnia podzielony na północ i południe. Północ sobie wzięła Rosja i China, a południe Stany Zjednoczone. Nikt się nie pytał tego narodu. To są dramaty, to są, widzisz, jak interesujesz się historią, to wiemy sami, prawda, historycznie, jaki dramat jest naszego narodu polskiego i zawrotów. Tym bardziej, że mój tata przeżył, wiesz, Armię Krajową, mój tata przeżył, wiesz, kaługę, dwa lata u Rosjan, a mimo wszystko kochał wojsko nad życiem. Po prostu przyjechał do Polski, gdzie miał same kłady kładzione, a został, przeszedł do historii, bo otrzymał tytuł doktora honoris causa, Akademii Sztabu Generalnego.

Obok Rotfelda i obok Brzezińskiego. Mój tata cały czas był, wiesz, przez władzę, od zakończenia wojny po odejście, po prostu cały czas była przeszłość. W jego życiu. Że na przykład nie był na etacie generalskim, co mu się należało, mimo że 13 lat był na, wiesz, był na etacie generalskim Wojskowej Akademii Politycznej imienia Feliksa Dzierżyńskiego. Tylko za to jedno słowo. Poprzednie władze mu nie dawały. No tak, ale jak był w AK, to on w ogóle nie był represjonowany? No bo jest. Mój tata ma nawet legitymację represjonowanego. Jeszcze też ma dodatkowo. Ale co, to dobrze, że nie skończył na Pawiaku To znaczy mój tata był represjonowany w 1946 roku, jak go Rosjanie na Kołgę przeżyci, bo nie chciał przyjąć przysięgi na rzecz Armii Czerwonej, to wiesz, brał udział w Ostrej Bramie, potem przeszedł przymusowo do Armii Czerwonej, ponieważ nie złożył przysięgi, więc go wysłano do Kołgi.

A wiesz, co mi się najbardziej w disco polo nie podoba? Wokaliści. I to, że oni mieli te głosy, no nazwę je tak po prostu homoseksualne. I to nie były wysokie, fajne głosy, jak w Bee Gees. Rozumiem. Tylko takie, kurczę, nie wiem, miały jakiś... No wszyscy są jednakowi, wiesz, po prostu. Kurde, i to mi się strasznie na przykład nie podoba. A to dlatego ci dam jedną płytę moją, Czerwonej Bure, które wylansowałam. Wtedy w latach dziewięćdziesiątych wylansowałam, doniesiesz tego, nawet zdarza się, że są inne wykonania tego mojego, utwory, które były napisane, napisał Staszek Pęksyk, wiesz, do tej muzyki ludowej tak zwanej, ale wszyscy moje Czerwonej Bury, wiesz, bardzo dużo, wiesz, wykonuję, na przykład, ale Nieznajome Dni, Bluestar, wiesz, ja miałam kilka hitów rzeczywiście, które chodziły, ale potem, wiesz,

A to znaczy, jak mam to interpretować, że grupowo? No, że było ich wielu, że przychodzili po koncertach. Słuchaj, miałam fan-klub, który założyłam, uparł się chłopak i nawet jak będziesz u mnie, to pokaże ci pięć segregatorów, nawet sobie zapowałam. Nie wszystko trzyma, bo kiedyś nie pisało się SMS-ów, czy wiesz, w mediach społecznościowych, tylko pisały się listy. Proszono mnie o części garderoby, wiesz, z moich, wiesz, występów, kostiumy i tak dalej. Wiesz, proszono mnie, wiesz, o całuski, wiesz, szminką, bo kocham kolor czerwony, więc szminką, wiesz, na tym, żeby przesłać, wiesz, poczepkę. Trzeba było pocałować, czy oziapaszkę? Wiesz, tak, na przykład, kurde, no różne były rzeczy. Słuchaj, no były wtedy inne czasy, prawda? Teraz już w mediach społecznościowych, chociaż już jest przesyt też.