Dlaczego TAK NAPRAWDĘ Dudka na Mundial nie wzięli?

Steve chyba jeszcze 20-25 minut. I on mówi, aha, okej, okej, okej. Dobra, dobra, słuchajcie, to musimy zmienić. Steve, to ja ci dziękuję, a wcześniej powiedział Jimmy Traore, bo to też jest dobra historia. Najpierw wszedł do szatni, wszyscy się obmyli, usiedliśmy, mówi Jimmy Traore, to tobie dziękujemy, na żywe wyobrańca, nie? Tobie dziękujemy. No i on oczywiście jak każdy zdenerwowany rzucał tymi gettrami tam z spodenkami i poszedł pod prysznic. Wszyscy są zdrowi, wszyscy ok zmotywowani. No a ten fizjoterapeuta mówi nasz Ten był lewy obrońca, a ten prawy obrońca mówi, że 25 minut jeszcze może wytrzyma. A on mówi, o, to nie, to dobra, słuchajcie, to musimy robić zmianę, bo my tę zmianę możemy potrzebować później w meczu. Nie możemy ryzykować, że za 25 minut zmienimy, bo my już robimy tę zmianę tutaj.

Steve, to ja tobie dziękuję, to ty już dosyć? I on się zaczyna kłócić z tym fizjoterapeutą. Co ty mu nagadałeś? Ja mógłbym jeszcze więcej zagadać, nie? A on mówi, Steven, koniec już. Jimmy, gdzie ty jesteś? I tego Jimmy teraz podprysznica. Jimmy, sorry, jednak wchodzi z powrotem. I on szuka tych getto. Tak wyglądało trochę, wiesz, taka dynamika, że wow, nie jesteś w stanie wyobrazić sobie, że to jest, wiesz, jesteś w tej szatni, nie? W Lidze Mistrzów Finale. No i jeszcze mało tego. Że po tym całym zamieszaniu, jak już on pisał skład, to mieliśmy 12 ludzi na boisku. Bo jeszcze Didi Haman wszedł na środkowego defensywnego pomocnika. Najważniejsza pozycja na boisku.

Nie chodzi mi bardziej o fizjoterapeutę, żeby masuje ci pewnego Jurek do zmiany. No tak, tak, nie, no na pewno byś się zdenerwował. Na pewno. I to była naprawdę, była wojna. Tam nie było tak, że to ktoś się, wiesz, odpuścił, powiedział, okej, no to dobra, sorry, to schodzę, to faktycznie masz... Nie, nie. Tam była po prostu kłótnia, nie? Co ty mu powiedziałaś, co ty mu powiedziałaś, nie? A może bym wytrzymał dłużej, nie? Przy wszystkich zaczęli się kłócić, no. A może bym dał więcej rady? A może skąd wyjeżdżasz w 25? No i wtedy wiesz, Rafa mówi stop, dobra stop, koniec, już decyzja podjęta, nie? Steven dziękuję. Jimmy, Jimmy wchodzisz, nie? Jimmy potem z tego podpysznica prawie jeszcze i ty. Zdążył umyć włosy? Na szczęście miał krótkie. Jest to historia. Powiem ci, że to jest niewiarygodne.

On już był pod prysznicem? Szedł pod prysznic. Może nie szorował włosów jeszcze, bo to nie było czasu na to, ale już w tamtym kierunku szedł zdenerwowany. Każdy ma personalną złość. Musisz odreagować. Jak dostajesz tutaj hasło trenera, że dziękuję, to też czujesz, Aha, jak mówi mi dziękuję, to znaczy, że ja jestem tym winowajcą. Tak, jak 3-0, to schodzisz w połowie, to jest moja wina. Życie płata figle, ale te figle czasami mogą być na twoją korzyść. I teraz tak, Jimmy Traore wchodzi, w drugiej połowie wybija mi piłkę z linii. Robi taki typowy angielski clearance, takie czyszczenie linii i wiesz, ja dopiero później mówię, jakby go nie było, no to wiesz, faceta miał nie być, nie?

Kiedy zostaniesz raz Liverpoolczykiem, to zawsze dostajesz Liverpoolczykiem. I to coś w tym jest, że potem przechodzimy już ponad jakieś takie personalne pretensje czy układy. Wladis strzelił gola. Jego tam miało nie być. Jimmy Traore mi wybija piłkę z ręki. Jego tam miało nie być. To jest niewiarygodne, że tak ten mecz się ułożył. Rzuty karne. Ja myślałem, że ty mi powiesz, że Benitez zrobił taki speech motywacyjny, a tam praktycznie w przerwie nic się nie wydarzyło. Wiesz, każdy z nas inaczej to widzi, bo teraz, pamiętam, teraz niedawno też był dokument Cissé i też mówi, że w szatni tego czegoś jeszcze nigdy nie widziałem.

Steven Gerrard zrobił taki speech jako kapitan, jako ten lider, Że to po prostu, ja byłem w wielkim szoku. Ja się pytam jednego, drugiego. Ja mówię, był jakiś speech? Może byłem wtedy pod prysznicem w toalecie gdzieś, nie wiem. Może tam, mówię, Jimmy, nie wiem, znaczy będzie dobrze, nie? Wiesz, każdy to inaczej widzi, każdy podkreuzowuje. Pytałeś się, powiedzieli ci, że był? Nie no, wiesz, byłem tam, nie? To była dynamika. Słuchaj, schodzisz ze stadionu, to jest trzy minuty. Oblijesz się tą wodą, jakaś mała kłótnia, coś tego, kolejne dwie minuty. Dwie minuty później musisz wrócić na boisko, to jest kolejne. Masz tak naprawdę pięć minut na to, żeby szybko skorygować.

To ja mówię, nie dość, że nie zapamiętam nazwiska, to jeszcze numerów też. Podnieś mi lewą albo prawą rękę, to ja będę wiedział mniej więcej, w którą stronę go sprowokować. Chcesz mi powiedzieć, że ktoś ci pokazywał wcześniej? Tak, bo on nie mógł iść za bramkę, bo to było niedozwolone. Żeby on tam, wiesz, szedł. Teraz masz te notesy, wiesz, oni tam mają na napojach. Jeśli ktoś by go zobaczył albo usłyszał tą rozmowę, to by mógł podpowiadać. No wiesz, takie sygnały. To był kod między nami tylko, nie? Ale do czego ja zmierzam? W tym czasie Wskoczył mi na plecy Jimmy Carragher, nasz drugi kapitan, historyk piłki nożnej. Wszystko wie o piłce nożnej, czyta te historyczne. Oni robią quizy o piłce nożnej sprzed 80 lat.

Pierwszy mecz Premier League, który odbył się na stadionie West Bromwich Albion. To on będzie wiedział, kto bramkę strzelił, w którym minucie będzie wiedział. Jak będzie rzucał kartki, też będzie wiedział. I on na mnie naskoczył i mówi, Dziary, Dziary, pamiętasz, musisz coś zrobić, musisz jeszcze większą presję, musisz presję na nich jeszcze narzucić, większą presję na nich narzucić. Ja mówię, spokojnie, Jimmy, daj mi, Kara, daj mi spokój, bo ja tu mam notesik, my tu analizujemy stronę Rokarzy. Nie, nie, nie, nie, musisz presję, musisz presję, pamiętasz Glober Art, pamiętasz jak Bruce Lee tam, wiesz, pamiętasz, głupie rzeczy, musisz po prostu, wiesz, musisz presję na nich narzucić. Ja mówię, dobra, spokojnie, tylko wiesz, tu jest ważny ten notesik, który my mamy do analizy. Nie, Bruce Grobela, a ja pamiętam Bruce'a Grobellara, pamiętam, każdy z nas pamięta, może nie jest świadomy, że to jest Bruce Grobela, ale ja pamiętam go.