Wielka Gra
Zainteresowanie kolonizacją Azji Środkowej wykazywali głównie Anglicy i Rosjanie od początku XIX wieku. Gdy we Francji rządy sprawował Napoleon, świeżo po przegranej kampanii w Egipcie, car Piotr I zaproponował Bonapartemu wspólny atak na Indie. Ta propozycja niezwykle zaniepokoiła Brytyjczyków. Plan inwazji jednak nie doszedł do skutku ze względu na nagłą śmierć cara Piotra. Ale właśnie to wydarzenie stanowi punkt zwrotny w początkowej fazie Wielkiej Gry. BIBLIOGRAFIA: Wielka Gra, Dominik Wiśniewski, Teka Historyka, nr 52 SOCIAL MEDIA Facebook: https://www.facebook.com/podcasteum Youtube: https://www.youtube.com/@podcasteum8038
A jednocześnie próbowano nawiązywać stosunki dyplomatyczne między mocarstwami. W tym czasie miały miejsce dwa konflikty zbrojne. Wojna brytyjsko-afgańska, którą wygrali Anglicy mimo porażki armii brytyjskiej kompanii wschodnioindyjskiej oraz wyprawa generała Wasylija Perowskiego na Hiwę, która zakończyła się całkowitym niepowodzeniem. Wielka Gra nabrała tempa na przełomie lat 50. i 60. XIX wieku. Jedną z przyczyn była chęć odzyskania mocarstwowej roli Rosji po przegranej wojnie krymskiej z Turcją. Imperium Romanowów przegrało ją militarnie, wizerunkowo, politycznie i gospodarczo. Car Aleksander II uznał, że właściwym kierunkiem do ekspansji i wzmocnienia roli jego państwa w polityce międzynarodowej będzie Azja Środkowa.
W sierpniu podpisano pokój. Rosjanie utworzyli Skiwy Wasala, sobie przedzielili Okręg Amuradyjski, a pozostałe ziemie przekazano Hanatowi Buhary. Dwa lata później wnoszło do powstania w Kokandzie, które przypieczętowało wchłonięcie tego regionu w terytorium Imperium Rosyjskiego. Podbój Hiwy i wchłonięcie Kokandu sprawił, że nieufność Brytyjczyków do Rosjan znacznie wzrosła. Narastały niepokoje o mogącej nastąpić inwazji rosyjskiej na Indie we współpracy z Afganistanem. Rosjanie byli w 1878 roku zajęci kolejną wojną z Turcją. Żeby uniknąć konfrontacji z Anglią, car Aleksander II zawarł pokój w San Stefano, dzięki któremu Bułgaria, Rumunia, Serbia i Czarnogóra uzyskały niepodległość.
Te ruchy doprowadziły do zmiany w wielkiej polityce na kongresie w Berlinie, gdzie ustalono, że Rosjanie otrzymają region wybrzeża Morza Czarnego z twierdzą w Batumi, Anglicy Cypr, a Austro-Węgry Bośnię. W tym czasie Emir Afganistanu, Sher Ali, przyjął rosyjskie poselstwo, ale nie wpuścił Brytyjczyków, którzy postawili ultimatum, na które Emir odpowiedział o 10 dni za późno. Tak rozpoczęła się II wojna brytyjsko-afgańska. Po śmierci Shera Aliego, który mimo próśb nie otrzymał pomocy ze strony Rosji, władzę przejął Jakub Han, który podpisał z Brytyjczykami pokój w Gardamaku. Spokój trwał od maja do września 1879 roku, kiedy zbłotowani przez niewypłacalność żołnierze afgańscy zaatakowali siedzibę brytyjskiego rezydenta.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do historii kolonizacji Azji Środkowej w XIX wieku, z fokusem na konflikt między Wielką Brytanią a Imperium Rosyjskim.
Opis konfliktów zbrojnych i prób nawiązania stosunków dyplomatycznych między mocarstwami.
Opis sukcesów Rosjan w Azji Środkowej, w tym budowy twierdzy i linii obronnej.
Opis strategii Brytyjczyków w Azji Środkowej, w tym walki o rynki zbytu w hanatach.
Opis ekspedycji rosyjskich do Chiwy i Buchary, a także ich sukcesów i niepowodzeń.
Opis konfliktu między Rosją a Kokandem, a także wprowadzenie Brytyjczyków do sytuacji.
Opis konfliktu z Afganistanem oraz podsumowanie Wielkiej Gry, a także jej kontynuacji w XX wieku.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zainteresowanie kolonizacją Azji Środkowej wykazywali głównie Anglicy i Rosjanie od początku XIX wieku. Gdy we Francji rządy sprawował Napoleon, świeżo po przegranej kampanii w Egipcie, car Piotr I zaproponował Bonapartemu wspólny atak na Indie. Ta propozycja niezwykle zaniepokoiła Brytyjczyków. Plan inwazji jednak nie doszedł do skutku ze względu na nagłą śmierć cara Piotra. Ale właśnie to wydarzenie stanowi punkt zwrotny w początkowej fazie Wielkiej Gry.
BIBLIOGRAFIA:
Wielka Gra, Dominik Wiśniewski, Teka Historyka, nr 52
SOCIAL MEDIA
Facebook: https://www.facebook.com/podcasteum
Youtube: https://www.youtube.com/@podcasteum8038