Wybieramy najgorszą XI w historii Chelsea | Rozczarowania, Najgorsze transfery

Słuchacie Up The Blues Podcast, polskiego podcastu o Chelsea Football Club. Od kibiców dla kibiców. Siemanko, witam Was wszystkich bardzo serdecznie w tym kolejnym wyjątkowym podcaście, który będziemy robić w czwórkę. Jest to drugi odcinek serii, którą byśmy nazwali Czterech Fanów Chelsea, w skrócie CFC. Tak więc całkiem nieźle pasuje. Ze mną jest Damian. Siemanko, witam Was wszystkich bardzo serdecznie. Czterech nierozłącznych ziołków, znowu będzie gadać głupoty o Chelsea. Tak jest. Jest z nami też Jano. Siemano wszystkim. I z nami jest też Filip. Cześć wszystkim. Widzimy tam w tle Filipa już jedną bardzo ważną koszulkę, która będzie między innymi tematem tych rozmów.

Ponieważ tematem naszej dzisiejszej debaty, swoją drogą bardzo dziękuję za to mega ciepłe przyjęcie naszej poprzedniej pogadanki o... o Chelsea, o piłkarzach, których byśmy się pozbyli, których byśmy sprowadzili do Chelsea. Przyjęcie było naprawdę mega, dlatego bardzo dziękujemy. Dało nam to mega kopa tak naprawdę, żeby zrobić ten kolejny odcinek. Troszeczkę co prawda z poślizgiem, ale już jesteśmy. A tematem tego odcinka będzie anty-jedenastka Chelsea. Zasada jest prosta. W formacji 4-2-3-1 dobieramy jednego piłkarza na każdą pozycję, którego nie lubimy najbardziej. Dlaczego? Mógł być słaby, mógł mieć jakieś kontrowersyjne opinie o klubie, mógł odejść z klubu i zrobić to w najgorszy możliwy sposób. Możliwości jest multum, ważne, że po prostu ich nie lubimy, nie lubimy.

Nie będzie tutaj miękkiej gry, tutaj będą bardzo prywatne take'i, tak więc co panowie, czy wszyscy gotowi, wszyscy lecimy? No i gitarę. Będą strzały. Lecimy w takim razie bardzo prosto i tutaj myślę, że już może się zacząć nieco kontrowersyjnie. Na grafice teraz, dla tych, co oglądają nas, słuchają nas na Spotify i grafiki niestety nie widzą, mamy dwóch bramkarzy. Na tej grafice jest Thibaut Courtois i jest Kepa Arrizabalaga. Z tego, co widziałem, to ja i Filip daliśmy Courtois, Damian i Jano daliście Kepę, dlatego mamy 2 do 2. No i musimy panowie dojść do porozumienia, kogo dajemy na najgorszego bramkarza Chelsea. W sensie najmniej lubianego, bo jeśli chodzi o najgorszego, wydaje mi się, że dyskusji tu wielkiej nie ma.

No bo nie oszukujmy się, płacąc 80 milionów za takiego piłkarza, który ma taką historię w Chelsea, to jest kompromitacja. I ciężko lubić tego piłkarza, szczególnie, że on zawalił nam naprawdę wiele, wiele spotkań, kosztował masę forsy. Oczekiwania jakieś były, bo pierwszy sezon w wykonaniu kepy nie był jakiś tragiczny pod wozą Sariego. No ale potem, jak to wyglądało już za kadencji Lamparda, wołało pomstę do nieba. Nie wiem jak można na przykład stawiać Thibaut Courtois, który co by nie mówić dał nam wiele fajnych momentów, jeśli chodzi o Chelsea, miał wiele świetnych interwencji, dzięki niemu nieraz wygraliśmy mecz, gdzie porównywalnie do Kepy to jest totalna przepaść tak naprawdę. Kepa w Chelsea miał więcej złych momentów niż dobrych, Thibaut miał więcej dobrych.

i dlatego też, no ja głównie przez to, w jaki sposób odszedł z Chelsea, jak wymusił ten transfer, Chelsea na pewno też nauczyła się na podstawie tego, bo teraz już nie chcemy tak chętnie wysyłać na tak długie wypożyczenia piłkarza w jedno miejsce, a bardziej chcemy, żeby on ogrywał się albo w naszych strukturach, albo przemieszczał się między klubami na krótsze okresy, żeby jednak ta Chelsea była tym jego domyślnym klubem. Jeszcze dodajmy do tego, tak mi się wydaje, bo my dość często o tym zapominamy, że Courtois odszedł 9 sierpnia, specjalnie sprawdzałem, 9 sierpnia do Realu Madryt. Sezon zaczyna się tak plus minus połowie sierpnia. Nie pamiętam teraz, kiedy dokładnie był początek sezonu 2018-2019, ale bądź co bądź, on odszedł bardzo późno.

i on ten transfer wymusił, no wiadomo, w taki typowy dla piłkarza sposób, jak próbuje wymusić transfer, ale fakt, że opuścił nas tak późno, sprawił, że my tak naprawdę, jeśli chodzi o te okazje na rynku, no nie mieliśmy specjalnie tych możliwości, bo mało kto chciał się rozstać ze swoim pierwszym bramkarzem tak krótko przed, wiadomo, przed początkiem sezonu. Oczywiście tam można powiedzieć, że no tak, ale okienko jeszcze trwało, nie? Ale wiadomo, że jak się pozbędziesz bramkarza, tak właśnie tuż przed początkiem tego sezonu, no to wiadomo, no to co, będziesz grał dwójką? Przez te trzy, cztery pierwsze mecze Chelsea musiała po prostu kogoś sprowadzić, więc szukała kogoś, kto rzeczywiście ma tę jakość potencjalnie i ktoś, kto ma klauzulę odstępnego, bo tylko w taki sposób mogliśmy to załatwić.

Padło na kepę, było to dość dużo, w sensie to było bardzo duże ryzyko z perspektywy czasu, które się kompletnie na mnie opłaciło, Pamiętamy chociażby tę sytuację z Sarim, gdzie on nie chciał zejść i nie chciał wpuścić Caballero, co jest wielkim minusem na jego konto. Ale moim zdaniem, gdyby Courtois zachował się w inny sposób, to my byśmy w ogóle tego gapy u siebie nie mieli. Takie jest moje zdanie. Więc niestety ja tutaj będę obstawiał przy Courtois. i to, jak tak naprawdę opuścił Chelsea. Uważam też, że to, jak Kurto opuścił Chelsea, a to, jak Hazard opuścił Chelsea, to według mnie nie ma nic wspólnego, tak jest moje zdanie.

No dobra, jeżeli ten podcast będzie nazywał się najgorsza jedenastka Chelsea, albo najbardziej nielubiana jedenastka Chelsea, to i tak, i tak powinniśmy wziąć pod uwagę to, o czym wspomniał Damian, czyli cenę za ten transfer. I tak jak Filip wspomniał o zysku księgowym, ok, dla mnie jest to argument, aczkolwiek patrząc na suche liczby, na Kepie... który przyszedł do nas za 80 milionów, został sprzedany za 5. To jest 75 milionów euro w plecy. Oczywiście w zysku księgowym nie ma żadnej straty tak naprawdę, bo Kepa się zamortyzował, wszystko super. Ale dalej jest to bramkarz kupiony za 80 milionów, które mogliśmy wtedy spożytkować zupełnie inaczej, bo dalej te pieniądze wtedy były zainwestowane w Kepę, który moim zdaniem był złą inwestycją.

Nawet jeżeli zysk księgowy był na zero czy tam na plus. Natomiast Jak już zacząłem wspominać, nieważne czy jest to najgorsza jedenastka, czy najbardziej nielubiana jedenastka, moim zdaniem, jako największy poważny podcast o Chelsea w Polsce, nie możemy dać innej opcji niż Kepari za Balaga. Będzie to po prostu wstyd i wydaje mi się, że nawet nie chodzi o to, żeby wywołać kontrowersję, ale to nie może być inaczej. Gość był absolutnie fatalny, jest to najdroższy bramkarz w historii piłki nożnej. Jeżeli kupujesz najdroższego bramkarza w historii piłki nożnej, powinieneś dostać może nie najlepszego, ale chociaż bardzo dobrego bramkarza. A jak wiemy, Kepa nawet tym bardzo dobrym bramkarzem nie był. On tutaj miał udany tak naprawdę jeden sezon, gdzie Thibaut Courtois może i opuścił Chelsea w nie w porządku, ale jednak on wtedy, jak już grał dla tej Chelsea, to był naprawdę dość solidny, był dużo lepszym bramkarzem, nieporównywalnie lepszym niż Kepa.

Przynajmniej ja bym to tak ocenił. I jak jestem w stanie zrozumieć niechęć za odejście, bo... Sam mam piłkarzy, których znielubiłem bardzo po tym odejściu, tak tutaj absolutnie tego nie czuję. Widzę Kepe, który jest transferem za 80 milionów, gdy za 8,5 bodajże przychodził do nas Thibaut Courtois, a i sprzedaliśmy go za 35 mając rok kontraktu, więc i tak Real zapłacił Chelsea powiedzmy uczciwie. Ja też chcę dodać, że Thibaut był jednym z fundamentów w momencie, kiedy wygrywaliśmy mistrzostwo, ostatnie zresztą dla nas, pod wodzą właśnie Antonio Conte. Był nim również właśnie Eden Hazard, Diego Costa, Fabregas, no ale Thibaut również był jedną z kluczowych postaci, nie można mu tego odjąć.

I okej, Kepa najprawdopodobniej miał kilka fajnych momentów również, jeśli chodzi o Chelsea, chociażby właśnie superpuchar z Villarealem, ale on w sumie i tak nas zepsuł więcej finałów niż ich uratował, no bo ten pamiętny rzut karny z Liverpoolem, nie wiem czy kojarzycie, co strzelił w trybuny, no i raz z Manchester City, kiedy mógł wyjąć rzut karny strzelany przez Aguero, wtedy co nie chciał właśnie zejść, No i też tego nie zrobił, no a w sumie na tych rzutach karnych nawet nie powinno go być, bo miał być właśnie Willy Caballero. Więc on dodatkowo jeszcze bonusowo zasabotował jakiś tam pomysł Mauricio Sariego w ogóle na te rzuty karne. Także ja myślę, że Kepa nie dość, że dużo kosztował, to jeszcze wyrządził zdecydowanie, zdecydowanie więcej krzywd. I okej, może jakoś ta amortyzacja działa, ale dalej przez to, że ona tyle trwała i taki był koszt transferu, byliśmy zmuszeni oglądać jego krótkie rączki przez bardzo, bardzo długi czas, jeśli chodzi o Chelsea.

i tak jest moje zdanie. A kasa swoją drogą, którą przeznaczyliśmy na Kepę, tak jak już chyba wspomniałem, chociaż nie pamiętam, to była klauzula. W sensie my musieliśmy to zapłacić, bo nikt by nam wtedy bramkarza żadnego nie sprzedał. To był jedyny bramkarz, który wydawał się móc być na poziomie Chelsea i jednocześnie, którego mogliśmy kupić, bo miał klauzulę, bo w Hiszpanii praktycznie każdy piłkarz ma klauzulę. Więc tak jak mówię, ja uważam, że gdyby Courtois się obudził nieco wcześniej chociażby, no to nie byłoby takiego tematu. Wtedy prawdopodobnie byśmy ściągnęli kogoś innego, Kepa nigdy nie wylądowałby w Chelsea i nigdy nie musielibyśmy znosić jego słabej formy. No ale dobra, panowie, myślę, że tutaj możemy podejść już do decyzji, kto będzie gotowy pójść na ustępstwa, a kto nie.

Zacznijmy od ciebie, Damian. Kurczę, no powiem Ci szczerze, że to nie tak, że ja nie jestem ugodowym człowiekiem, ale naprawdę ciężko mi tutaj pójść na to ustępstwo, po prostu Thibaut Courtois dał mi kilka fajnych momentów, jak po prostu oglądałem tą Chelsea i chociażby, no nie wiem, ostatnie mistrzostwo, między innymi Onze pewnie, tak jak wspomniałem, No a sam fakt, że tyle czasu musiałem oglądać tego kepe na początku... A nie ucieszył cię fakt na przykład, że Arsenal odpadł dwa razy ostatnio z dwóch różnych pucharów przy ciągu dwóch różnych... Mnie to ucieszyło, wiesz, żeby nie było. To prawda, to prawda, aczkolwiek... No brutalnie mówiąc to już nie jest nasz interes i oczywiście to jest fajne, fajnie patrzeć jak Arsenal od nas kupuje już któryś raz piłkarza, który się u nich nie sprawdza, bo to przecież nie pierwsza taka historia, chociażby jeszcze wcześniej to był Sterling i można tak wymieniać i wymieniać.

No ale tak naprawdę myślę, że patrząc po prostu na to i na te wszystkie mecze, jakie rozegrał jeden i drugi bramkarz w Chelsea, to ciężko mi pójść tutaj na ustęstwo, żeby tym najbardziej nieubianym był Thibaut, no bo to był zbyt dobrej klasy zawodnik i mimo tego, co on zrobił, ja rozumiem, że macie do niego żal, jestem w stanie to zrozumieć absolutnie, tak dalej po prostu patrzył z jakiej klasy to był bramkarz, ciężko mi go wrzucić do najbardziej nielubianej jedenastki no bo on miał zbyt dużo dobrych momentów po prostu jeśli chodzi o Chelsea i trochę uważam, że nie fair jest zapamiętywanie go tylko właśnie z tego meczu z Barceloną, no bo on naprawdę nieraz nam ratował Wybacz, że ci wejdę w słowo, ale mi chodziło tylko o to, że ja chciałem, żebyśmy podjęli decyzję, bo mamy jeszcze 10 piłkarzy do opiadania, więc jeszcze możesz mi tylko powiedzieć, Kepa czy Kurtła.

Ja daję Kepę, ale ja mam propozycję taką tylko szybką, że może jeszcze się z tym wstrzymamy i najwyżej na szybko na koniec dopowiemy. Nie, dobra, na razie ten. Uznajmy, że ty Kepa. Jano? Ja się bardzo cieszę, że najlepsze występy Kepy dla Chelsea są w koszulce Arsenalu i dalej zostałbym przy Kepie. Dobra, to co Filip, idziemy na ustępstwo i oddamy im tego Kepę? Ja mimo wszystko bardziej nie lubię Belga, ale jestem w stanie się ugiąć i zgodzić się, że Kepa po prostu był znacznie gorszym piłkarzem stricte piłkarsko. Dobra, no to umówmy się, że w takim razie naszym najbardziej nielubianym bramkarzem i przy okazji też pewnie jednym z tych gorszych na bramce anty-jedenastki Chelsea, Kepa Arisapalaga.

Dobra, lecimy dalej. Pójdziemy teraz na prawą obronę. Wydaje mi się, że tutaj będzie szybciej, bo tutaj większość postawiła na sympatycznego włoskiego piłkarza, który dołączył do nas to był sezon 17-18, to był drugi sezon Antonio Conte I to był Dawid Zapakosta. Mamy również obok niego pana Bosingwę. I tutaj akurat Filip bardziej się wypowie, bo to był jego pik. Więc Filip, może ty zacznij od tego, dlaczego w swojej anty-11 Chelsea dałeś Bosingwę, a my później może trochę pogadamy o Zapakoście. Tak, ja dałem Bosingwę, ponieważ pamiętam, że jak byłem małym chłopcem jeszcze, to po prostu wyjątkowo nie podobało mi się, jak on wyglądał.

no wiesz co, ja w ogóle nie pamiętam, żeby za pakoszta tego gola, o którym wspominasz, nie pamiętam, w ogóle nie pamiętam za bardzo nic dobrego, ja jak... Okej, widzę, że tutaj jest dziwienie, ja nie pamiętam. No stary, jak możesz nie pamiętać, to było najlepsze nieudane dośrodkowanie, jakie widziałem. Okej, to ja nawet tego nie pamiętam tak szczerze mówiąc, ale no pamiętam, że Zopakoszta zawsze jak tylko wchodził na boisko, bo on raczej był zmiennikiem, poprawcie mnie jeśli się mylę, ale wydaje mi się, że Zopakoszta jednak częściej wchodził z ławki, ale no po prostu no nie wiem, no miałem wrażenie, że jest strasznie drewniany i że to był strasznie zawodnik po prostu kompletnie poniżej poziomu Chelsea i ja też szczerze powiedziawszy bossing wy nie oglądałem, a Zapakoszty, no nie wiem, nie pamiętam dosłownie nic dobrego z jego gry i fajnie, że było jakieś dośrodkowanie strzał, ale tak czy siak, no ja absolutnie nie pamiętam żadnego dobrego momentu, dlatego zostaję przy Zapakoszcie.

Dobra, to teraz Ty może Damian, powiedz jak wspominasz genialnego Dawidę. Dobra, ja powiem bardzo szybko. Wydaje mi się, że Chelsea raczej słynęła z tego, że zawsze miała bardzo solidnych prawych obrońców bądź prawych wahadłowych. Wcześniej to był Azpilicueta, potem został przesunięty na środek, dlatego w ogóle Zopa Costa przyszedł. Później na szczęście Frank Lampard się zlitował i zaraz za Zapakostę wszedł w jego miejsce Rhys James, a potem to już była tylko jedna wielka piękna historia. No ale po prostu to był jedyny piłkarz, który był taką przerwą pomiędzy tym, że zawsze mieliśmy solidną tą prawą flankę i w sumie głównie dlatego go źle wspominam. Ja powiem tak, dla mnie to był kolejny wymysł Antonio Conte, zresztą tych wymysłów Antonio Conte dzisiaj trochę będzie, to od razu uprzedzam.

Okienko 17-18 po naszym sezonie mistrzowskim to jest wydaje mi się w ogóle temat na jakiś podcast, żeby obgadać to, jakie tam miały miejsce kryminalne ruchy. Dla mnie Dawid Zapakosta miał być starterem według mnie w Chelsea. Wydaje mi się taki był zamysł. I on miał być tym prawym wahadłowym zamiast Wiktora Mozesa, którego wtedy Konto w ogóle chciał próbować na prawym skrzydle. Nie wiem, jakie procesy tam myślowe zachodziły. Zapakosta zapamiętam za tą bramkę z Karabachem. mecz wygrany 6-0, w ogóle nie wiem czemu, ale bardzo mi się wyrył w pamięci ten mecz z tym Karabachem wtedy, nieważne. Dla mnie Zapa Costa był po prostu fatalnym ruchem i to był transfer stricte pod Antonio Conte zdecydowanie, no i to był po prostu jeden z tych gorszych ruchów w Chelsea, szczególnie powiedzmy w tym wieku, w którym ja byłem, kiedy oglądałem Chelsea, czyli chodzi mi o to, że wtedy już bardziej świadomy, jakby śledziłem te kwoty, śledziłem to wszystko, wcześniej to wiadomo, ktoś przyszedł, ktoś odszedł i to się tak

I chodziło też o to, że to jest taki oczywisty wybór Kurt Zuma, tylko że ja Zoomy nie lubię za tą historię z Kotem. Ale to nie jest tak, że ja go nie lubię ze względu na to, co on zrobił w Chelsea. Bo jako tako to ja na przykład pamiętam ten jego rajd z piłką w meczu z Ajaxem. I to jak Frank Lampard wybuchł śmiechem, bo gdyby to trafił, to byłby jeden w ogóle z kandydatów do Puszkasa. Więc tak jak mówię, jeśli chodzi o takie typowe związane z Chelsea, to dla mnie Andreas Christensen to jest jeden z tych obrońców, którzy bardzo mnie frustrowali, później miał dobrą formę i nagle się na nas wypiął. Nie jestem w stanie jakoś tego przeboleć i jest to piłkarz, do którego mam taki bardzo negatywny stosunek. Damian, ty dałeś Dissasiego, to może teraz ty o sympatycznym Francuzie coś powiesz.

Tak, ja też dałem Kurta Zoomę i tutaj nie będę się też specjalnie rozwozić. Kurt Zoomę z uwagi na historię z kotem. Jestem absolutnym przeciwnikiem tręczenia zwierząt, jak zresztą chyba każdy z nas tutaj zgromadzonych. No i przez ten jeden prosty tak naprawdę moment w jego życiu w sumie zepsuł tak naprawdę całe mojego postrzegania jako nie tylko zawodnika, ale też człowieka. No a jeśli chodzi o Disasiego, no to kurczę mi się wydaje, że chociażby tak stojąc linią obrony do Christensena, ja nie jestem oczywiście jakimś fanem Duńczyka, ale Disasi raczej w Chelsea nigdy się nie zbliży poziomem do Christensena, nie będzie mieć okazji, ale też się nie zbliżył, nawet w tym momencie, w którym był Christensen, gdy przyszedł właśnie Thomas Tuchel. Więc raczej jak na moje też patrząc na to, co Disasi wyczyniał po Cetina, już wtedy nasza obrona niesłynna z najsolidniejszej, tak jest niestety do tej pory,

Abdul Rahman Baba, czyli piłkarz, który przyszedł do Chelsea za 26 milionów. Do czego w ogóle ja tutaj biłem? Dlaczego ja w mojej jedenastce umieściłem Abdula Rahmana Babę? To jest piłkarz, który przyszedł do Chelsea, tak jak już wspomniałem, za 26 milionów. On w tej Chelsea rozegrał 23 spotkania. I odszedł za darmo. Mając tygodniówkę w wysokości, z tego co kojarzę, daliśmy mu ze 150 tysięcy tygodniówki. Daliśmy mu ogromną tygodniówkę. Rozegrał jeden sezon w Chelsea i potem do ostatniego dnia kontraktu pobierał 150 tysięcy z portfela Chelsea. No i tak jak już wspomniałem, 15 meczów w Premier League, jeden gol, niecałe 2000 minut we wszystkich spotkaniach dla Chelsea, nawet zagrał 4 spotkania w Lidze Mistrzów, ale tak jak już powiedziałem, inaczej się ocenić tego transferu nie da.

Był on fatalny i przede wszystkim to, że tak długo był pijawką dla naszego portfela, no bo nie chciał wcześniejszego rozwiązania kontraktu na przykład, które też mu przecież zostało zaproponowane, No bardzo negatywnie wspominam, a zwłaszcza, że on w tej Chelsea przesiedział 5 czy 6 lat. No on miał też wyjątkowego pecha do kontuzji, trzeba pamiętać. Myślę, że wszyscy zgodnie, chociaż nie wiem jeszcze jak chłopacy zadecydują, ale chyba wszyscy zgodnie go wybierzemy, bo w porównaniu z Emersonem Palmierim i Marcosem Alonso, no to nie dał nam powodów nawet, żeby darzyć go sympatią. Tak, zdecydowanie. To ja tylko powiem w takim razie. Przepraszam, bo ja nie wiem, czy to jest w ogóle możliwe, ale on przyszedł w 2015, odszedł w 2023, czyli wychodzi na to, że on nie siedział 5, tylko 8 lat na tygodniówce 150 tysięcy.

To jest absurdalne w ogóle, że będziemy to wybierać. Nie będziemy tego wybierać. Ale to w Chelsea było coś takiego. Jeszcze my z Damianem uzasadnimy wszystko nasze piki, ale wydaje mi się, że możemy stwierdzić, że to będzie Abdulrahman Baba. jedyne co, to powiem szczerze, jest to możliwe, bo przypomnij sobie chociażby sytuację z Malang Sarem, kiedy on przyszedł, a kiedy on odszedł, przecież on był jeszcze w Chelsea, kiedy był tam po Cettino i nawet nie wiedział, kto to jest, więc w 100% są takie opcje. Jeśli chodzi o Emersona, to ja powiem bardzo szybko, bo to jest mój taki brak sympatii ze względu na to, jak wyglądały nasze konfrontacje z nim, jak już odszedł z Chelsea, między innymi w West Hamie, to po pierwsze, a po drugie strasznie mi nie leżał fakt, w sensie to był kolejny po prostu wymysł jakby tego Conte w sezonie 17-18 i wydaje mi się, że to przede wszystkim też dlatego, że mimo wszystko to był kolejny transfer, który miał wzmocnić mistrzowską ekipę, a mam wrażenie, że tylko ją osłabił, więc tak jak mówię, dla mnie to był największy problem.

Ale dobra, Damian, może ty powiedz nam, dlaczego akurat Marcos Alonso, bo powiem ci szczerze, ja na przykład Marcos Alonso, mimo że były wobec niego kontrowersje, zresztą też wiadomo z jakich powodów, nie tylko boiskowych, ale ja na przykład ten czas Marcos Alonso w Chelsea, ja wspominam całkiem nieźle, szczególnie jego rzuty wolne. Pomijając pewne kwestie pozawojskowe i myślę, że to jest akurat absolutnie zasadne i z uwagi na to chociażby powinien się znaleźć, chociażby jako ten jeden wymieniony z trzech tutaj na tej grafice. Tak, myślę, że Marco Salonso był świetnym lewym wahadłowym, ale tragicznym lewym obrońcą i na przykład za Sariego bardzo ciężko mi się go oglądało, bo było z nim więcej szkody niż pożytku. No bo po prostu nie potrafił bronić, chociażby w meczach z Manchesterem City, kiedy Kun Aguero robił z nim dosłownie co chciał, mimo że raz nawet na pustą nie trafił, a i tak potem dopiął swego i strzelił gola.