Umysł Zbrodni #9 Richard Trenton Chase Wampir z Sacramento

Schroniska dla zwierząt opustoszały, ponieważ obywatele adoptowali każdego dostępnego psa stróżującego. Po zmroku ulice stawały się całkowicie wyludnione. Władze miasta, nie potrafiąc udzielić mieszkańcom żadnych racjonalnych odpowiedzi, poprosiły o pomoc z zewnątrz. Lokalne biuro śledcze skontaktowało się z Federalnym Biurem Śledczym. Do Sacramento został oddelegowany agent Robert Ressler, jeden z pionierów nowo powstającej jednostki nauk behawioralnych FBI w Quantico. Ressler miał przed sobą trudne zadania. Musiał spojrzeć na niewyobrażalny chaos i znaleźć w nim logikę, która doprowadzi ich do sprawcy.

Profil, który przedstawił na odprawie, zszokował policjantów swoją precyzją. Agent FBI wytłumaczył, że sposób wejścia do domów polegający na sprawdzaniu otwartych drzwi świadczy o całkowitym braku planowania. Morderca nie obserwował swoich ofiar, nie znał ich nawyków, uderzał w biały dzień, narażając się na ogromne ryzyko zauważenia, co wskazywało na głęboką chorobę psychiczną i brak podstawowego instynktu samozachowawczego. Pozostawienie na miejscu zbrodni, gotówki i cennych przedmiotów całkowicie wykluczało motyw rabunkowy. Ressler nakreślił wygląd i życie sprawcy z przerażającą dokładnością. Stwierdził, że morderca ma około 25-27 lat, ponieważ jest to wiek, w którym najcięższe postacie schizofremii paranoidalnej osiągają swoje ekstremum, prowadząc do fizycznego i mentalnego rozkładu.

Wywnioskował, że mężczyzna jest skrajnie niedożywiony i zaniedbany, o bardzo słabej higienie osobistej. Choroba psychiczna tego kalibru całkowicie uniemożliwia dbanie o siebie. Prawdopodobnie nosi brudne, niepasujące do siebie ubrania. Ressler założył również, że sprawca mieszka bardzo blisko miejsc zbrodni. Urojenia i paranoja sprawiają, że czuje się bezpiecznie tylko w znanym sobie wąskim terytorium. Z pewnością żyje sam, jego mieszkanie musi wyglądać dokładnie tak samo jak jego umysł i ubiór. Będzie to miejsce pełne śmieci, brudu i całkowitego chaosu. Wnioski FBI pozwoliły lokalnej policji zawęzić obszar poszukiwań i zmienić optykę.

W korytarzu unosił się ciężki, słodkawy i niezwykle odpychający zapach, który nie pozostawiał złudzeń co do tego co znajduje się w środku. Funkcjonariusze nie zdecydowali się na natychmiastowe wyważenie drzwi, Obawiając się, że w niewielkim pomieszczeniu może znajdować się uzbrojony sprawca i wciąż żywe, uprowadzone dziecko. Zamiast tego zaczęli głośno pukać, żądając otwarcia. Przez dłuższą chwilę po drugiej stronie panowała absolutna cisza. W końcu zamek zgrzytnął. Drzwi uchyliły się na kilka centymetrów. Funkcjonariusze zobaczyli w szczelinie twarz Richarda Trentona Chase'a. Wyglądał dokładnie tak, jak opisał go agent FBI.

Rozmowy te stanowiły dla śledczych i psychologów wstrząsającą podróż do wnętrza całkowicie zdegenerowanego umysłu. Chase nie przejawiał najmniejszych oznak wyrzutu sumienia. Nie rozumiał koncepcji winy w kontekście swoich czynów. Opowiadał o morderstwach w sposób beznamiętny, traktując je jako przykry, ale absolutnie niezbędny zabieg medyczny, konieczny do jego własnego przetrwania. Podczas wywiadów przeprowadzonych przez psychiatrów sądowych, w tym również podczas późniejszej rozmowy z agentem Robertem Resslerem z FBI, Chase przedstawił cały swój system urojeń. Wyjaśnił, że jego krew zamienia się w proszek z powodu mydła.