Tygrysy w Paryżu

Były zmechanizowane te figury i można było się przejechać, słuchajcie, prawdziwą karuzelą z XIX wieku. Drewnianą, zdobioną, przepiękną. Boże, były na niej Był łabędź, był pies z taką dziwną twarzą, pół kobieta, pół syrena, karoce takie, do których można było wsiąść, wszystko bogato zdobione, złocone, a kiedy już jechaliśmy tą karocą, słuchając muzyki z Katarynki i śpiewającego Liberta, przewodnika, nad naszymi głowami zauważyłam, że wisiały drewniane, gigantyczne papugi. To było coś niesamowitego. Piękne to było. Wiecie, w tych budynkach to są stare magazyny winiarskie, więc tam jest drewno, tam jest kamień, te okienka malutkie takie przemysłowe.

Absolutnie niespodziewane przeżycie, świetna adrenalina, rozwiane włosy, w ogóle to zaskoczenie, że to się tak szybko może kręcić. I ta melodyjka, wiecie, z tej Katarynki, no nie miałam tego przeżycia w swoim bingo na 2026. Przysięgam, jak wyszłam z tego muzeum, to miałam zakwasy w policzkach od śmiania się. Zresztą teraz też czuję, że zaraz będę miała na samo wspomnienie. W maksie, słuchajcie, mogliśmy nią jechać 27 km na godzinę. Przypominam, zwykła karuzel, jak się poruszają. One tak powolutku, wiecie, no po prostu, że można mamie pomachać, nie? A ona po prostu 27 km na godzinę po okręgu. I pośrodku tej karuzeli się też znajdowała często orkiestra, taka zamknięta, albo teatrzyk kukiełkowy.

Było strzelanie z łuku takie, nie? I tak dalej. A w ostatniej sali było coś ciekawego i trochę nie do końca zrozumiałam, o czym to było, ale to był jakby gabinet osobliwości, który się składał z drzew. I można było, nie wiem, coś wróżyć z tego, że to, co się zobaczyło w danym powywijanym drewnie, to nas czekało. Nie wiem, to było dziwne. W każdym razie wszystko, co widziałam, od Katarynek przez te Cyrkowe ozdoby, ubrania, sale balowe, balony na ogrzane powietrze, no wszystko to było fantastyczne. I na sam koniec Libert odpalił takie zautomatyzowane pianino, przy którym stał wypchany koń z rogiem i kazał wszystkim tańczyć na sali balowej walca, czego oczywiście jako jedyna nie zrobiłam, bo poszłam sama i nie miałam z kim.