Pociąg do Polski

Że to jest po prostu kolejna rzecz, na którą można czekać, że się odlicza dzięki nim w jakiś sposób czas, że jak przychodzi lato... i się pojawiają na ryneczkach, nie wiem, no szparagi wiosną, nie, potem pierwsze truskawki w czerwcu, myślę chyba, że to czerwiec, to człowiek jakoś tak się rozsiada w tym lecie, nie, można sobie tak dupką się tak, tak się rozgościć w tej porze roku. Ja mam z latem w Polsce trudną relację, bo z jednej strony kocham, kojarzy mi się naprawdę wspaniale, że tam wakacje nad Polskim Morzem, które też mi się kojarzą z naleśnikami, z twarogiem w środku i z automatami, z kulkami, z festynami nadmorskimi, lata z radiem albo kabaretem Otto i koncertem Ich Troje w Rowach, gdzie rozdawali chipsy Lays.

Wakacje w Polsce to dla mnie też takie, wiecie, są wspomnienia biegania po działce u dziadków i chodzenia na plażę miejską ze znajomymi już jak się było starszym. Później jakichś wyjazdów na openera, na off-festival i kopcenie papierochów jak komin, bo się było bez rodziców kilka dni i nie trzeba było się, wiecie, ukrywać z tym, że się będzie śmierdzieć szlugiem. Ja nie wiem, czy mi się tylko już wydaje, że nie było tak gorąco kiedyś. Nie wiem, albo nie było takich upałów, albo ja miałam inną odporność na upał, jak byłam młodsza. W końcu z jakiegoś powodu starsi ludzie muszą unikać upałów, nie? I pewnie to nie tylko przez duszności, więc może to się po prostu zmienia wraz z wiekiem, ale Polska w lipcu zaskoczyła mnie upałami i powiem wam, że dobrze, że istnieją lasy i jeziora, żeby się móc po prostu z tej Warszawy wyrwać i tam spędzić trochę czasu.