Festiwal Literacki na wyspie Penang

Największy w Malezji Festiwal Literacki Georgetown. Dato dr. Oike Beng, dyrektor festiwalu tłumaczy, że Penang, trzecie stulecie, jest jak magnes dla ciekawych świata i inności. Brytyjczycy dotarli do tego regionu w XIX wieku. Oczywiście wcześniej byli na Sumatrze, ale pierwszym miejscem, które tak naprawdę stało się ich bazą, był Penang. Wyspa i perspektywy wolnego handlu zaczęły przyciągać ludzi od samego początku. Penang był pod silnym wpływem katolickich misjonarzy. Bo działo się to w czasie, kiedy Syjam wyrzucał francuskich misjonarzy. Najciekawsze festiwale literackie Azji odbywają się z dala od stolic czy nawet dużych miast.

A mnie nauczono przecież, że taniec jest haram, zakazany. Pomyślałam, co ja mam robić? Jestem w Indonezji, nie w Malezji? Poszłam więc tańczyć. Poczułam się wolna. Pisząc to, dotarło do mnie, że nastąpiła zmiana pokoleniowa, że malezyjki w moim wieku, bez względu na światopogląd, We are muslim feminists. Uosobieniem kosmopolityzmu Georgetown jest urodzony tu Tan Twan Eng, jeden z najbardziej znanych malezyjskich pisarzy.

To prawnik po studiach w Londynie, który pracował w jednej z renomowanych kancelarii w Kuala Lumpur. Posiadacz pierwszego dana w Aikido i obecnie mieszkaniec Kapsztadu. Nominywany do Booker'a i wydany niedawno w Polsce. Dom otwartych drzwi. Królowa Kamila wybrała jako jedną z trzech pozycji Królewskiego Klubu Czytelników. Tan Twan Eng jako jeszcze mało znany autor 15 lat temu był w Georgetown. Jednym z pięciu zaproszonych wówczas na festiwal autorów. Jestem tu od początku. Festiwal rozrósł się w ciągu tych 15 lat. Na początku był małym festiwalem, ale organizatorzy pracowali naprawdę ciężko, aby doprowadzić go do obecnej formy. Uważam, że festiwal jest w bardzo dobrych rękach i mam nadzieję, że lokalne władze zdają sobie sprawę z tego, jaką żyłą złota jest festiwal dla gospodarki Penangu.

To niezwykle budujące usłyszeć z Twoich ust, że literatura może być gdzieś filarem gospodarki. Oczywiście, że tak jest. Bądźmy praktyczni. Pisarze też muszą jeść i pić. Trzeba myśleć także o tym, jak się utrzymać. Festiwal odbywa się na Penangu, bo to miejsce rewolucyjnego nastawienia ludzi zawsze będących w kontrze do mainstreamu. Ludzie lubią tu robić rzeczy inaczej. Są z tego dumni. Otwierając festiwal, Tan Twan Eng mówił o nieśmiertelności, o tym jak Iliada i Odyseja, przenoszone przecież najpierw z ust do ust, domu do domu i miasta do miasta, stały się historią nie tylko przeszłych i obecnych, ale i przyszłych pokoleń. To bardzo ważne, żeby zapisywać i opowiadać tyle historii, ile się tylko da.