Birma po trzęsieniu ziemi

Kiedy kilka tygodni temu Amy oprowadza mnie po Rangoon, ślady dawnej świetności tego miasta, różnorodności architektury, bogactwa, kultur, które ją współtworzyły, przyćmiewa niepewność jego mieszkańców o kolejny dzień. Brak perspektyw, nieustanne przerwy w dostawach prądu, wody, łączności. Rządząca Birmą, przemianowaną na Myanmar, Hunta chce, aby powrócili tu turyści. W dniu, kiedy zwiedzamy Rangoon, zaledwie 40 kilometrów dalej, mieszkańcy jednej z miejscowości walczą o życie. Trafiając w ogień krzyżowy walk wojska z rebeliantami. Ostatnie pięć lat to brutalne rządy wojskowych, pogłębiający się chaos i symbol Birmy, noblistka Aung San Suu Kyi, w więzieniu. Państwo będącej tak na skraju katastrofy humanitarnej wczoraj otrzymało kolejny cios, co najmniej równie dotkliwy co rządy wojskowej hunty.

Do mediów na zachodzie przedostają się szczątkowe informacje, bo zagraniczni korespondenci czy pracownicy międzynarodowych organizacji w Birmie rządzonej przez Huntę do tej pory nie byli mile widziani. W całym kraju nie ma prądu, nawet tu w Rangoon, gdzie nie ma zniszczeń. Wiem, że brakuje wody pitnej i jedzenia, o wiele bardziej niż brakowało ich przed trzęsieniem. Woda pochodziła ze studni głębinowych, pompy działały na prąd. Teraz ludzie korzystają z resztek zapasów wody i żywności. Oczywiście najbardziej potrzeba zespołów ratowniczych. Te napływają już do Myanmar. Dziś rano do Rangoon przylecieli ratownicy z Chin. Pomoc zadeklarowały prócz Chin Indie, Korea Południowa i Tajwan. Nawet lubiący sankcje i cła amerykański prezydent zadeklarował, że w tej sytuacji Birma może liczyć na pomoc z USA.

Trwa nierówna walka z czasem o życie setek, prawdopodobnie tysięcy osób uwięzionych pod gruzami zawalonych budynków. Walka nierówna, bo w Birmie sprzed wczoraj system opieki zdrowotnej czy działanie służb publicznych pozostawiały wiele do życzenia. Amy, co teraz czeka Birmę? Trzęsienie w potężny sposób zakłóciło funkcjonowanie państwa. Południe kraju kontrolowane jest przez rebeliantów. Środkowa część Birmy, nieliczne regiony kontrolowane przez armię to miejsca, w których kataklizm miał największą siłę. Wiele budynków rządowych z tego co wiemy zawaliło się. Nie wiem co się wydarzy, ale mogę powiedzieć jedno. Nigdy wojskowa hunta nie prosiła tak mocno i tak szybko społeczność międzynarodową o pomoc humanitarną.