[#5] TOMATO - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski - O filmowym merchandisingu

A właśnie powiedziałeś nazwisko Barbara Brylska i pamiętam jak się rzuciłeś na targach książki... Na kubek. Na kubek z wizerunkiem Barbara Brylska. Tak, zastanawiałem się czy go nie przynieść, ale już go raz pokazywaliśmy. No, ale właśnie kupiłeś ten kubek wyłącznie dlatego, że tam jest Barbara Brylska. I zobaczcie, to też jest rodzaj merchandisingu. W tym wypadku wykorzystywana właśnie jest aktorka jako pewien rodzaj towaru, a nie film. To jest przekleństwo Merlin Monroe i Audrey Hepburn, że one się stają właściwie taką myszką Mickey, takim znakiem towarowym, symbolem, przedmiotem. No ale mi się wydaje, że różnica była taka, że Merlin Monroe co prawda weszła w to absolutnie świadomie i w pewnym momencie to ją przerosło i chciała od tego uciec i już nie umiała.

A ona powiedziała, ja ci udowodnię i na drugi dzień przyszła na plan kompletnie bez makijażu, tak jak wstała z łóżka i ona powiedziała, że rzeczywiście nie wyglądała aż tak atrakcyjnie. Ale wredna przyjaciółka. Ona miała też kompleks, że jest wysoka. Ona miała tak naprawdę kształt modelki. Była bardzo wysoka, miała długie nogi, była tancerką z wykształcenia i z miłości, bo ona zawsze chciała być tancerką, a nie aktorką. No ale właśnie trochę była za wysoka i to nie wyszło. Tylko, że teraz tak naprawdę w pewnym momencie w ogóle to przestało mieć znaczenie co ona o sobie myślała. Ona się tę nogę skręciła chyba. Tak, była jakąś kontuzję. Czy Marilyn Monroe, nikogo to już dzisiaj nie obchodzi, co by Marilyn Monroe czy Audrey Hepburn powiedziały na to, że są na talerzach, na kubkach, na sprzedawanych w supermarketach obrazach takich, różnych wydrukach i tak.