ZOBACZYSZ WSZYSTKO, GODZILLA I KAWA W PROSZKU

Całe to zaskoczenie, cały ten suspens w tym filmie zawarty, o którym nie mówi się w marketingu, żeby wiedzieć jak najmniej, nie bylibyśmy w stanie tego powtórzyć. Powiedzmy, uporządkujmy, kto jest bohaterem tego filmu? Elizabeth Holmes jest bohaterką tego filmu, przynajmniej oficjalnie. Ja się nie zgadzam. Uważam, że to jest w ogóle nieprawda, nie ona jest bohaterką tego filmu. Ale na razie uporządkujmy, a więc powiedzmy to sobie. Ale ja się nie zgadzam na etapie porządkowania już. W ogóle czy ten film da się uporządkować moi drodzy? To nie jest film o Elizabeth Holmes, to jest film, który używa Elizabeth Holmes do tego, żeby opowiedzieć swoją historię, ponieważ drugim bohaterem tego filmu jest Nathan Fielder, czyli współreżyser, bo podkreślmy, że drugim reżyserem tego filmu jest Lance Oppenheim.

Ten sam, który zrobił Prime Time. Tak, pewnie o tym wspomnimy. Natomiast Nathan jest faktycznie też bohaterem tej historii. On jest pełnoprawnym aktorem w środku. Jest wszystkim. Jest prowokatorem. Jest wszystkim. Jest wszystkim. Czyli zobaczysz wszystko, zobaczysz Nathana, tak? To mamy już pozamytane. Nie, Nathan Fielder jest w tej chwili bożyszczem takich intelektualistów filmowych amerykańskich. Jest człowiekiem, który już ma duże osiągnięcia i nagrody, który zrobił wcześniej programy, serial, W którym gra główną rolę, ale też działa jako reżyser, jako twórca.

Czasem to było bardziej zabawne, a czasem to było bardziej psychologiczne. Czy ktoś taki już był, szczególnie jeśli się nazywał, miał na imię Woody? No już myślałam, że poczekasz trochę z tą podpowiedzią. No tak, Woody Allen. No to jest po prostu drugi Woody Allen. I ja, kiedy pamiętam, wychodziłem z Manhattanu, z filmu Manhattan, ale w Londynie go oglądałem w 1980 roku, to mniej więcej Woody Allen był takim bohaterem właśnie intelektualnej części widowni filmowej, jakim jest teraz Nathan Fielder. To on jakby powtarza ten sam mechanizm. I teraz co wynika z tego mojego skojarzenia? Otóż wynika, że ja do tego nie dobudowuję jakiejś niesłychanej...

A ja widzę w nim mnóstwo takiego okrętactwa, które zresztą było też w Łudym Alenie i które finalnie na nim się strasznie zemściło, bo potem ta druga część jego życia stała się strasznie zakręcona, kwaśna i zła. I on sam się pogubił w tych swoich meandrach. I Nathan jest tym samym typem człowieka. I ja, kiedy widzę od pewnego momentu w tym filmie, nie oglądamy jej, tylko on nam mówi, co Ona mówi. Ja tylko podkreślę, że my będziemy rozmawiać o tym filmie ze spoilerami. Wiem, że tutaj jest marketing i tak dalej głosi, żeby jak najmniej o tym filmie wiedzieć, więc wróćcie do nas, gdy będziecie po sansie, jeżeli tak bardzo boicie się tego.

A zatem nie przesadzajcie z tymi spoilerami. No właśnie. Ze spoilerami jest tak, że chcecie być zaskoczeni, ale jeżeli już ten spoiler jest i idziecie to oglądać, dzięki temu, że nie jesteście zaskoczeni możecie coś innego kto wie czy nie bardziej wartościowego przeżyć. Mianowicie uważniej oglądać ten film, wpatrywać się w szczegóły, bo już wtedy możecie się skoncentrować na szczegółach, a nie tylko na pierwszym oszołomieniu. To też ma swoją wartość. Wróćmy do twojego uczucia do Elizabeth Holmes, bo mówisz, że darzysz ją po tym filmie jednak jakąś dozą sympatii, zrozumienia. Czy w związku z tym właśnie nie stałeś się ofiarą jej? Czy ona nie robi tego w tym filmie z Nathanem?

No rozmowa z nią, która rozpoczyna film. Tak naprawdę w tym filmie nie konfrontuje się Elizabet z tymi wszystkimi zarzutami, z efektami tego śledztwa i tak dalej. Oczywiście jest kilka takich krótkich dialogów scen. Tu chodzi o psychologię, żeby zobaczyć czy ona jest oszustką, czy ona Kłamie albo przyłapać ją na jakimś sposobie myślenia, który by nam pozwolił upewnić się, że ona po prostu tu wymyśliła jakieś oszustwo i w ogóle nie ma co dyskutować o jej intencjach, że są złe. Ale to się nie udaje moim zdaniem. Właśnie wydaje mi się, że tutaj jest moc Elizabeth Holmes i jej manipulacji i w ogóle metamanipulacji, bo też to, że ona wzbudza w tobie jakąś sympatię, to, że w ogóle w pewnym momencie tworzy się jakaś taka wyjątkowa, niepojęta dla mnie relacja pomiędzy Nathanem a Elizabeth, to też jest efekt tego,

Ale może to jest udawane. Ja w nic nie wierzę Nathanowi. On jest aktorem, on jest Woody Allenem, on jest prowokatorem. O to właśnie chodzi w tym filmie, że my możemy wszystko podważyć, ale jeżeli na razie jesteśmy na tym poziomie i skupiamy się na Elizabeth, to też chciałam podkreślić, Ona ma też taką wyjątkową siłę sprzedawania siebie jako takiej kobiety, którą trzeba się zaopiekować. No ma te oczy takie, wiesz, łani, oczy łani. Generalnie sporo kobiet korzysta z oczy łani. Umiesz tak zrobić? Tak jak ona? Nie. Nie, on nie umie. A u Ania robi takie wielkie, okrągłe oczy.

Że oni niby nie mają nic do ukrycia i są tacy nadzy, Jak są piękni, są narcyzami i Apollo w ogóle biedny. No to, to że oni nam chcą tę prawdę o sobie pokazać i to jest na początku tego filmu. I nikt nie pokazuje prawdy z Nathanem włącznie, który sobie z takiego inscenizowania dochodzenia do prawdy, zresztą ten jego kolega, z którym zrobił film, a który wcześniej zrobił Prime Time, to przecież Prime Time też jest trochę o tym. No, PRIMETIME to jest w ogóle film, który też dalej jest obecnie w kinach z Robertem Pattinsonem w roli głównej. To jest ciekawe, bo ten film też ma w sobie właśnie element takiego performansu. Inscenizacji, tak. Opowiada nam historię dziennikarza.

To są tak liczne metapoziomy, wiesz, te metanarracje i to samo właśnie mamy też w ZOBACZYSZ WSZYSTKO. Też można byłoby wtedy traktować ten film jako fabułę z perspektywy na przykład takiego prime time. I teraz różnica między dokumentem a fabułą tu jest kompletnie zamazana. Ale ja mam jeszcze jeden zarzut do tego Nathana. Ależ on się po prostu uczepił tego Nathana. Słuchaj, bo on robi karierę na tym jednym pomyśle, tak jak w próbie generalnej. On cały czas robi to samo. A co w tym złego? Bo widzę w tym pewien wymyślony pomysł na robienie filmów, który nie jest posuwany w dobrej intencji dalej.

Perfekcyjnym dla niego rozmówcą byłby Nathan Fielder. To spotkanie musi nastąpić. Ja wtedy będę tak siedział przed kamerą i zagryzał palce z emocji, z zachwytu, bo będzie trafił swój na swego. Ale wróćmy jeszcze na razie, bo zobaczysz wszystko do tego, co już powstało. Może już na chwilę zostawmy tego Najtana, skoro tak bardzo go... Mówią o nim, że jest teraz najbardziej pożądanym seksualnie mężczyzną w Ameryce. Ja myślę, że ty jesteś jakiś... Nie, przeczytałem to. Że zazdrosny jestem? Nie. Coś tutaj masz do niego ewidentnie. Dojdziemy może do tego, jaka jest prawda o tej relacji. Ja po prostu się nie daję nabierać.

No tak, oczywiście. Nie jesteś podatny na manipulacje. No nie, daję się czasem, ale się łapię na tym, że się dałem trochę wymanipulować i nie lubię tego uczucia bycia takim prowadzonym za nos. No oczywiście, no to nie jest nic przyjemnego. Natomiast w tym filmie widzimy te ostatnie 34 dni zanim Elizabeth Hall pójdzie do więzienia. No i w pewnym momencie ona do tego więzienia się w końcu udaje. I co się wtedy dzieje? Jest chyba najciekawsza część, moim zdaniem, ponieważ teraz tym bardziej nagle zaciera się ta granica pomiędzy fikcją a rzeczywistością, bo my dalszą część tej historii poznajemy już z perspektywy Nathana, z jakiegoś scenariusza, który nam opowiada to, co Elizabeth... I pokazuje, i odtwarza.

To właśnie nie stanowi o sile tego filmu? O tym, dlaczego się tak podoba? O tym, dlaczego jest tak ciekawy? Bo też to nie jest tak, że Nathan zaciera to, że między innymi wytworzyła się jakaś dziwna relacja pomiędzy nim a Elizabeth. Moim zdaniem to nie jest relacja, że to jest jakby, wiesz, wykreowana. Przez niego relacja. Słucha, robi takie oczy maślane. Znam to, też tak umiem. Na tym polega też film, że mamy wierzyć w to, co jest nam pokazywane. Tylko, że w filmie fabularnym jest to częścią konwencji i zgadzamy się na to, żeby wierzyć w rzeczy, które są wymyślone.

Natomiast w filmie dokumentalnym to jest coś niewłaściwego. I teraz, jeżeli w filmie te granice zostały zniesione praktycznie, nawet nie zakłócone, bo na początku myślałem, że to hybryda, że połączenie, Tu nie ma połączenia, bo to zostało połączone i zamieszane. W związku z tym, wiesz, tak jak weźmiesz cappuccino, wlejesz kawę i to mleczko i to mleczko potem tak ładnie narysujesz choinkę i to wszystko ładnie wygląda. I przyjdzie Nathan i to wszystko zamiesza i zrobi, tak, nasza kawa i zrobi się taka, bo wiesz, taki napój mleczny z tego się zrobi. No to przecież to jest połączenie. No jest połączone, zamieszane i w związku z tym nie wiesz, W którym miejscu jest kawa, w którym mleko?

Nawet my usiedliśmy od razu i po prostu zadawaliśmy mnóstwo pytań i to jest świetne. Nawet jeżeli... Jeszcze dojdziemy do prawdy, o co chodzi z tą relacją twoją z Nathanem. Ale nawet jeżeli on się tak irytuje, no to i tak. Sam fakt, jaką dyskusję on tworzy tym filmem, to już jest ciekawe, nawet właśnie chodząc na poziom tej metanarracji i nie wiem, tworząc nawet jakieś teorie spiskowe i zastanawiając się nad tym, nad manipulacją opinią publiczną i nie wiem, wykupywaniem jakichś samych przychylnych opinii, żeby Jak jesteśmy w stanie tutaj manipulować widzami, sugerując, że jest to arcydzieło. No ja tak tego nie sugeruję, ale...

Zero. Już się pogubiłam w tych tytułach. Tak, minus zero. I co? A my mamy jeszcze repertuar do stycznia zaplanowany, bo w styczniu już wiemy jaka będzie premiera w teatrze. Będzie, będzie, będzie wielka premiera w teatrze. Coś z czego jeszcze nigdy w teatrze nie było. Idę do teatru z... Moi drodzy, czyli... Podcast, który znacie jako Idę do kina z... z kanału tego na YouTubie. Będzie w formie spektaklu teatralnego, na żywo. No tak, idziemy do teatru. Słuchajcie, Tomasz Raczek będzie jak Nathan Fielder, będzie reżyserem, prowokatorem i aktorem. No, zaprosił też gościa, tak, tak, ale nie wiecie, czy to będzie aktorka, czy nie, czy tutaj jakąś rolę wejdzie, czy będzie sobą, no nie wiem, powiedz trochę więcej.