WARTOŚĆ SENTYMENTALNA (2025) & DOBRY CHŁOPIEC (2025) | recenzja Tomasza Raczka

Pomyślałem sobie, że nie będę ja prowadził, choć bardzo miałem na to ochotę, ale zrobię zgodnie z ideą tego formatu, żeby to robili artyści z artystami. I w związku z tym... Chciałem bardzo, żeby poprowadziła ten program Maria Seweryn. Aktorka, ale też ciekawa postać i tak czułem, że będzie miała w tej roli prowadzącej możliwość pokazania, odkrycia swojej takiej mniej znanej strony wrażliwości. No i kiedy usiedliśmy, żeby ustalić listę zapraszanych gości, to powiedziałem do Marysi, chciałbym, żebyś przeprowadziła wywiad z Andrzejem Sewerynem.

A ona zbladła. I mówię, ale jak to? Ale z ojcem? Ale czy on się zgodzi w ogóle? Ja mówię, a kiedy ostatnio raz rozmawialiście? A ona mówi, tak dłużej to nie pamiętam. A ja mówię, no właśnie. Dlatego pomyślałem, że będzie okazja. Maria się tego podjęła. Andrzej Seweryń się zgodził. Ustaliliśmy dzień i godzinę nagrania. Przyszła publiczność. Odbywało się nagranie w Teatrze Och, czyli dawny Kino Ochota, Och Teatr na Ochocie w Warszawie.

Maria była tak zdenerwowana, że kiedy już miało dojść do nagrywania, to siedzieliśmy w garderobie, ona się cała trzęsła i trochę to wyglądało jak początek wartości sentymentalnej, czyli prawie że na granicy ataku paniki i bałem się, że za chwilę ucieknie i powie, że nie chce tego robić. Ale się wzięła w garść, wyszła. Ja byłem tym razem jako publiczność i obserwowałem rozmowę córki z ojcem. Po latach nie zadawania sobie pytań, na które odpowiedzi bardzo były potrzebne.

Jakby odnaleźli jakąś dróżkę do siebie. Ja byłem szczęśliwy, ale gdy oglądałem WARTOŚĆ SENTYMENTALNĄ, to od razu stanęła mi przed oczami tamta scena i tamten wywiad. Pamiętam oczy Marii, jak patrzyła na ojca i patrzyłam na Andrzeja Seweryna, który wchodził w ten swój kolejny etap życia, gdzie stał się bardziej niż dawniej dopuszczający do siebie, do bliskości. Więcej w nim było ciepła, więcej w nim było takiej Normalnego człowieczeństwa.