TOMATO - o wymyślaniu siebie | Rozmawiają Marcin Szczygielski i Tomasz Raczek

No bo to jest retro, zawsze tak było. Były piosenki Franka Sinatry puszczane w filmach robionych w latach 70. Dobrze, ale oprócz tego były nowe przeboje, a teraz my nie mamy nowych przebojów. W każdym roku są przecież Oscary przyznawane za piosenki również. Ile tam Billie Eilish... Ja nie mówię, że nie ma dobrych piosenek, ale nie ma takich przebojów. Ja mam wrażenie, że ostatnim na przykład istotnym przebojem było Podam Podam Kylie Minox przed dwóch lat. No to masz dziwne spojrzenie na akurat. No jakie piosenki sobie chodzisz i nucisz albo zgrywasz, żeby sobie móc ich słuchać w kółko? To jest co innego, bo dzisiejsze piosenki nie są do nucenia. One są inaczej konstruowane. Chociaż pewnie ci bardziej muzykalni to może sobie i nucą. Ale rzeczywiście one nie mają takiej uchwytnej jednej linii muzycznej, którą można było sobie zapamiętać i ten wokal prowadzić.

Bo teraz jest to bardziej tak różnorodnie produkowane i przerzucana jest odpowiedzialność za prowadzenie linii z jednego instrumentu na wokal. Wokal czasem jest ukryty albo przykryty. No dobrze, Billie Eilish to rzeczywiście jest propozycja jakaś. Powiedzmy, może nie na miarę Kate Bush, ale powiedziałbym, że to już jest Billie Eilish. Mogłaby być w tej samej sali, w której Je obiad Kate Bush. Ja myślę, że by się porozumiały. Być może już to zrobiły. Jest takich nazwisk parę, ale nie ma takich nazwisk wielu i ja mam wrażenie, że teraz mamy taki czas, kiedy my jemy tylko i wyłącznie odgrzewane potrawy i kotlety w kółko mielone i mielone i mielone i w dodatku to, że czai nam się za plecami AI,