MICKEY 17 (2025) - recenzja Tomasza Raczka

I przez to, że ja to przeszedłem i ostatecznie uciekłem, pamiętam, że wracałem codziennie z pracy coraz bardziej sfrustrowany. W drodze do domu zajeżdżałem do Zygmunta Kałużyńskiego, bo on mieszkał w połowie drogi między Gruner und Jahr i moim domem blisko zalewu Zegrzyńskiego pod Warszawą, a w połowie była Wilcza ulica, jak mówił. Zegłąd Kałożyński i on mówił, wpadnij do mnie na kawę, to porozmawiamy. No i ja rzeczywiście jechałem i jeszcze taki nabuzowany tym, co się działo w pracy, chodziłem po pokoju w T i w FT i mówiłem, słuchaj, ja mam wrażenie, że ja sprzedaję swoje życie, że dobrze, oni mi dobrze płacą, ale to ja robię rzeczy, w które nie wierzę, ja robię rzeczy, które uważam za niesłuszne,