EKRAN CAFE #7: DRAMA, HAIL MARY, DIABEŁ UBIERA SIĘ U PRADY, ARCO

Wyjazdowy odcinek Ekran Cafe i jesteśmy po wyjątkowym wstępie, bo dzisiaj pierwszy raz mogliście zobaczyć czołówkę naszego programu, którą przygotował dla nas Marcin, więc nie wiem, czy jakikolwiek wstęp w naszym wykonaniu będzie godny tej czołówki i staniemy na wysokości zadania. Ale tak, witamy się z wami. No i dzień dobry, dzień dobry. Jesteśmy tutaj w Szczecinie z okazji teatru, a nie kina, bo przyjechaliśmy na Festiwal Międzynarodowy, Festiwal Teatralny Kontrapunkt i ja mam tutaj dodatkowy obowiązek jako członek jury. Oglądamy co wieczór jeden spektakl i tych spektakli w sumie w konkursie jest osiem. Tak, jeszcze siedem. No, poważne zadanie.

Ale pomimo tego, że jesteśmy tu w sprawie teatru i bardzo polecamy generalnie ten festiwal Kontrapunkt, bo tu się dzieje dużo. Przyjeżdżają najlepsze teatry i z Polski i z zagranicy, więc w tym momencie Szczecin jest teatralną stolicą Polski przez tydzień. No i warto, warto tutaj przyjeżdżać. Można na stronę kontrapunkt.pl, tak? Tak, wyjdźcie oglądać tam wszelkie relacje i program przede wszystkim, bo można kupować bilety na poszczególne spektakle. Można sobie tam sprawdzać na co bilety jeszcze są, na co są wyprzedane i polecamy. Ja na przykład bardzo czekam, to już poza konkursem, ostatniego dnia. Będzie tutaj Zemsta Michała Zadary z Maciejem Szturem w roli Papkina i z Bartoszem Porczykiem w roli Rejenta.

Także ja bardzo czekam. To jest taki spektakl towarzyszący, więc również na takie można kupować bilety. A w sobotę wieczorem będzie podsumowanie konkursu i po ostatnim przedstawieniu będą otwarte obrady jury. Jak ktoś lubi taką zabawę, to zobaczy wszystkich jurorów, jak dyskutują i zobaczy proces, jak wygląda podejmowanie decyzji i rozdzielanie nagród, jawne rozdzielanie nagród na takim festiwalu. I to będzie w sobotę wieczorem w Teatrze Współczesnym. Tak, no ale nie tylko teatrem się tutaj zajmujemy, do kina też chodzimy i o filmach będzie nasz program. I wiesz, jakoś tak podsumowywałam sobie te wszystkie tematy i wątki, które zebraliśmy do dzisiejszego odcinka.

No i pasuje ci to i jest to doceniane przez widzów, którzy nie mogą się nadziwić niektórym twoim stylizacjom, a ja uważam, że to nie chodzi o stylizację, tylko chodzi o to, jak dany człowiek się prezentuje w czymkolwiek. I po prostu jak się w tym czuje i ta pewność siebie, to jest tak naprawdę styl. Ale ja jednocześnie jestem za tym, żeby zrobić także prywatnie, jak my sobie żyjemy, trochę teatru w życiu. To znaczy bawić się po prostu także swoim wyglądem, bo z tego tylko życie może być ciekawsze, a nie bardziej nudne. Czemu nie robić? Oczywiście jedni mają większą fantazję, drudzy mniejszą. Czyli mają większe możliwości, drudzy mniejsze, ale tak czy owak uciekać od takiego zgleichachtowania, czyli upodobnienia się do siebie.

Ja byłem na tyle zawsze skupiony na filmie. Jeszcze kiedyś, jak byłem młodszy, to notowałem, robiłem sobie notatki, miałem taki długopis z latareczką. No proszę, krytyk od urodzenia. Tak, tak, więc w zasadzie to... Z latareczką, ojejku. Tak, ale to nie tylko ja. Nie siedziałeś innym po oczach? Wiesz, były takie specjalne dla ludzi, którzy muszą w mroku notować. I pamiętam, że pierwszy był Jerzy Płażewski, u którego to zobaczyłem. Wybitny filmoznawca i krytyk też. I on zawsze chodził z tą latareczką. Niektórym to przeszkadzało i czasem syczeli. Dawniej się w teatrach też i w kinach syczało. Wiesz, jak ktoś coś źle robi. Dzisiaj już nie słyszę, że ktoś się sycze. A teraz się nie sycze, jak ktoś scroluje nagle telefon obok ciebie?

To jednak byli znajomi, z którymi jeździłem przez kilka tygodni na tym obozie, więc to nie byli przypadkowi ludzie, z którymi się następnego dnia rozstajemy i nie muszę mieć żadnych kontaktów. I wiesz co, że na koniec kupowali, taka była zasada, że na koniec tego turnusu kupowaliśmy książkę. Jedną książkę, ale wiele egzemplarzy. Każdy dostawał jeden egzemplarz tej samej książki. Na przykład raz dostaliśmy Alicję w Krainie Czarów, a w innym roku to były rozmówki polsko-bułgarskie, różne. I te swoje egzemplarze puszczaliśmy w obieg. I każdy członek tej grupy, z którą jeździliśmy, wpisywał ci jakąś dedykację, odnajdując w tej książce jakiś cytat, który pasował do tego, co chciał powiedzieć.

Słuchaj, a gdyby ta wojna z Ukrainy przyszła do Polski, to zostałabyś w Polsce czy wyjechałabyś? Takich rozmów jest dużo. To prawda. I teraz w zależności od tego, co usłyszymy, to trochę nam się, wiesz, uzupełnia obraz tej osoby, a czasem zaskakujące są odpowiedzi. Zresztą ja bardzo polecam odcinek Tomato, gdy właśnie ten wątek został poruszony, gdy Tomek rozmawiał o tym z Marcinem. Linkujemy. Właśnie na tym temacie oparliście swoją dyskusję, bardzo ciekawa. Tak, więc właśnie, możemy zadać sobie takie pytanie. I w ogóle po seansie tego filmu przychodzi mnóstwo ciekawych pytań do głowy. One się mnożą i nawarstwiają.

I co prawda nigdy nic nie wyreżyserował w teatrze, ale uważam, że siebie świetnie wyreżyserował. Wymyślił dla siebie różne takie charakterystyczne, kultowe zachowania. A ja obserwując to na nim, no chyba przez osmozę pewne rzeczy przyjąłem. Tak, może jeszcze tylko dodam odnośnie do tego pytania, czy osobistego stylistę powiedziałeś, że nie wszystko robisz sam, że no te kolekcje pięknych okularów to Tomek dostał od Marcina, więc to też oczywiście sam je wybiera, ale też już ktoś dla niego wybrał te oprawki. Takie wielkie pudło z kilkoma szufladami. Pokazywaliśmy je w jednym z odcinków EKRAN CAFE. Także te też okulary wybrał Marcin. No tak.

W którym jesteśmy tylko trybikiem. Myślę, że wystarczy już pytań na dziś. Resztę zostawimy na kolejny odcinek. I co? Żegnamy się. Żegnamy się i wracamy do teatru. Wracamy do teatru. No tyle już o tym filmie się nagadaliśmy, że trzeba... Dzisiaj będzie teatr z Wilna chyba. Tak? Tak. O. Więc zaczyna się ta część międzynarodowa festiwalu. Super, super. A potem po każdym spektaklu jest dyskusja, no a w sobotę otwarta dyskusja, w której wszyscy mogą wziąć udział i wreszcie ogłoszenie werdyktu. A Szczecin to jest miasto teatrów. Przy okazji tego festiwalu możemy zobaczyć wszystkie trzy główne sceny, czyli Teatr Współczesny na Wałachrobrego i Teatr Polski, który jest przepiękny.

Przepiękny, ogromny. Jest połączony stary Teatr Polski z dobudowaną częścią nowoczesną, tak kaskadowo zbudowaną na skarpie schodzącej do Odry. Tak, cała w takiej czerwieni. Przestrzenna i jest pięć sal aż w tym teatrze. Jak w multiplexie prawie. A to są duże sale i bardzo efektowe. I są piękne hole, miejsce na wystawy. No po prostu takie miejsce, że chciałoby się tam być. Jeszcze mi brakuje tylko kawiarni jakichś takich rozrzuconych, które by pozwalały przychodzić tam w ciągu dnia. Tak, no jak na café. Po prostu być i żeby to żyło cały dzień. No i trzeci teatr, Teatr Pleciuga. Ja będę w nim dzisiaj po raz pierwszy.