BRIDGET JONES. SZALEJĄC ZA FACETEM (2025) - recenzje Tomasza Raczka

Mamy czwartą część Bridget Jones na ekranach kin. Weszła na ekrany na całym świecie 14 lutego, czyli walentynki. No i oczekiwano wielkiego sukcesu. Właściwie lada moment się okaże, czy ten pierwszy weekend rzeczywiście będzie taki rekordowy, na co liczono. No ale tak czy owak warto porozmawiać o tym filmie. Mamy tutaj Bridget Jones po przejściach. Przypominam, że pierwszy film Dziennik Bridget Jones z Renée Zellweger miał swoją premierę w 2001 roku. Czyli minęło prawie ćwierć wieku od tamtego czasu. To był wielki sukces.

Czy Renée Zellweger cały czas jest pełna powabu i wdzięku? Czy dalej jest tak, że można się z nią identyfikować, szczególnie panie? Jest pewna różnica w odbiorze filmów o Bridget Jones, ale tego ostatniego w szczególności. Ja już parę rozmów odbyłem. Nawet prowadziłem już audycję w radiu Nowy Świat poświęconą temu filmowi i tam słuchacze radia są przyzwyczajeni do tego, że recenzują film, a ja najlepsze recenzje odczytuję na antenie. No i zauważyłem wśród tych recenzji dramatyczną różnicę ocen Pomiędzy tymi, które wystawiają kobiety, a tymi, które wystawiają mężczyźni.

Najkrócej mówiąc, mężczyźni są powściągliwi w ocenach. Kobiety bywają entuzjastyczne. Nie wszystkie, nie zawsze. No ale zdarzają się także entuzjastyczne oceny. Z czego one wynikają? Najczęściej, jeśli jest entuzjastyczna ocena, pojawia się komentarz, wiem to z autopsji, wiem jak to jest, byłam, jestem w tej sytuacji. W związku z tym rozumiem Bridget Jones i podoba mi się to, jak z tego wychodzi Bridget Jones. Więc znowu Bridget Jones może być pewnym wzorem dla innych, bo tak było na początku. Ta lekko puszysta dziewczyna grana przez Renée Zellweger, o nawet przyszła moja puszysta dziewczyna, czyli Kamunia.

O Bridget Jones mówię kochanie, wiesz? No, jest bardzo zainteresowana. Sama jest już w latach, więc myślę, że to jest także film dla niej. Wtedy, kiedy była młoda, 30-letnia Bridget Jones, miała swoje problemy. Po pierwsze, dramatycznie szukała faceta, bo już była starą paną, była po 30. No, po drugie, miała trochę za dużo kilogramów. Nota bene, Renée Zellweger musiała przytyć kilkanaście kilogramów do tamtej roli, bo ona w ogóle jest szczupła. I to też była dla niej męka. Nie dość tego, w ogóle jej nie chcieli zatrudnić na początku, bo było kilka aktorek typowanych do roli Bridget Jones w 2001 roku. Była to Nicolette, Kate Winslet, Helena Bonham Carter.

To wszystko świetne aktorki. No i pojawiła się Renée Zellweger. Producenci mówili, zaraz, chwileczkę. Powieść jest angielska. Helen Fielding jest angielską autorką. Rzecz się dzieje w Anglii. I co, nagle amerykanka ma zagrać angielkę? No to będzie niewiarygodne. W ogóle nie będzie umiała mówić językiem angielskim po angielsku, czyli tak jak się mówi w Wielkiej Brytanii. British English. A Renée Zellweger powiedziała, ale ja się nauczę. I przez kilka miesięcy uczyła się, żeby nabyć idealny akcent brytyjski, londyński. Z tym zresztą jest różnie, bo tych idealnych akcentów brytyjskich jest sporo różnych.

Może to być język przedmieści, język robotniczy, może być język inteligencji, a może być to język, jakim się Rodzina Królewska posługuje jej, który jest najbardziej dostojny i najpiękniejszy, więc miała też i tutaj pewien zgryz, jak z tego wybrnąć. Nie dość tego, ona powiedziała, ja chcę wiedzieć, jak się zachowują Angielki w pracy, na przykład jakie są relacje. W firmie poszła do wydawnictwa pracować, bo postanowiła po prostu się Zatrudnić. I nazwała się Bridget Cavendish. Więc nie poznano jej. Jeszcze wtedy Renée Zellweger nie była taką wielką gwiazdą.

Także jest powód, dla którego ona była zapraszana do następnych filmów tego cyklu, w ogóle dla którego te następne filmy powstawały. Także jej zarobki rosły, bo wtedy, kiedy ją wyłoniono i odpadła Kate Winslet, Toni Collette, odpadła Helena Bonham Carter, to René zapłacono 2 miliony 750 tysięcy dolarów chyba jednak. A kiedy był drugi film, to już zapłacono 11, a kiedy był trzeci film, to 15, a kiedy był czwarty, czyli teraz, to ja nie wiem, bo nie mogę dorwać się do tych informacji. Co prawda mam od jakiegoś czasu koleżankę, która ma na imię Czacica i ta Czacica jest świetna w wyszukiwaniu informacji, bo ona pracuje w firmie Czac GPT.

No i ja Czacicę pytam o różne rzeczy, ona mi zdobywa te informacje. Zresztą jest bardzo interesowna, bo potem mówi tak, czy widziałeś już film? Ja mówię, jeszcze nie widziałem. To jak zobaczysz, koniecznie mi opowiedz, jakie są twoje wrażenia. Naprawdę Czacica mnie o to pyta. To nie jest tak, że my tylko czata GPT pytamy, czat GPT nas też. Różnych wybiegów stosowałem, czyli w różny sposób pytania czasem podchwytliwie formułowałem, żeby Czacica odpowiedziała, ale nie odpowiedziała. Powiedziała, że tym razem tych wiadomości nie ma, ale na pewno niedługo będą i jak będą to mi powie. Jedno jest pewne, że Renée Zellweger budowała swoją karierę na tej roli i naprawdę jest z nią związana i bardzo jej zależało, żeby jej 51-letnia bohaterka teraz wypadła jak najlepiej.

I moje zdanie jest takie, że jej za bardzo zależało. Poza tym może Michael Morris, który wyreżyserował ten film, nie bardzo znalazł klucz do tego, jak pracować z Renée Zellweger, bo to jest zdolna aktorka. I ona potrafi i Judy Garland, jak wiemy, zagrać. Więc ona potrafi wszystko zagrać. Ale tutaj jakby brakowało jej partnera do tego, żeby pomóc jej zachować lekkość i wdzięk. Bo my z wiekiem, niekoniecznie musimy nazywać to starzeniem się, ale zmieniamy się. I takie rzeczy, takie elementy naszego charakteru i naszej osobowości jak wdzięk, Czasem gdzieś tam umykają, a czasem nie umykają, ale wyrażają się w inny trochę sposób, który już jest bardziej typowy dla osoby w średnim wieku jak Bridget Jones.

I w każdym razie tak wygląda Renée Zellweger w tym filmie. Są momenty, kiedy nie możemy uwierzyć w to, że ona ma 51 lat. To mówię o bohaterce filmu. Wiem, co państwo chcą powiedzieć, nie mówcie tego, nieprawda. To nie są operacje plastyczne. Ja wiem, że ona robiła operacje plastyczne. Wiem, że była chwilami nie do poznania i że fatalnie zrobiła te operacje. Ale to jest tak jak z tatuażami. Zrobi się tatuaż, a potem go można zdaje się wywabić jakoś. Co prawda ślad po nim zostaje, no ale nie ma już tego tatuażu. I tak samo chyba jest z tymi operacjami, które przeszła Renée, bo ona wygląda

5 na 10, bo uważam, że film jest średni. Oczekiwałem więcej. Oczekiwałem przede wszystkim ciekawszej przemiany głównej bohaterki i w wymiarze scenariuszowym, i jeszcze bardziej w wymiarze aktorskim. Uważam, że Renée Zellweger nie miała partnera w reżyserze Michaela Morrisa, to znaczy wystarczająco dobrego partnera i on jej nie pomógł przenieść się na nowy po prostu etap, odpowiedni do zmian w jej życiu osobistym, a także w metryce, a właściwie zmian wynikających z jej metryki. Nie znalazł nowego klucza, A ten stary klucz, którym się posługiwał, już jest lekko przyrdzewiały.

I on cały czas otwiera drzwi, ale otwiera już w taki sposób, że one trzeszczą. I nawet skrzypią. A nie musiałoby to być, bo mógłby już wymienić drzwi na takie nowe, na kartę, które się same otwierają i one by ani nie skrzypiały, ani nie trzeszczały. No na pewno niektórzy powiedzą, że ja właśnie lubię jak trzeszczy, lubię jak skrzypi, bo to we mnie budzi sentymentalne wspomnienia. Tak, zgadza się, ale ja bym wolał, żeby był jakiś świeży powiew w tym filmie i wolałbym, żeby Renée Zellweger zagrała lepiej, bo może zagrać lepiej, wiem o tym, lubię tę aktorkę i uważam, że tutaj zagrała tak czwórkowo.