BRIDGET JONES. SZALEJĄC ZA FACETEM (2025) - recenzje Tomasza Raczka

I moje zdanie jest takie, że jej za bardzo zależało. Poza tym może Michael Morris, który wyreżyserował ten film, nie bardzo znalazł klucz do tego, jak pracować z Renée Zellweger, bo to jest zdolna aktorka. I ona potrafi i Judy Garland, jak wiemy, zagrać. Więc ona potrafi wszystko zagrać. Ale tutaj jakby brakowało jej partnera do tego, żeby pomóc jej zachować lekkość i wdzięk. Bo my z wiekiem, niekoniecznie musimy nazywać to starzeniem się, ale zmieniamy się. I takie rzeczy, takie elementy naszego charakteru i naszej osobowości jak wdzięk, Czasem gdzieś tam umykają, a czasem nie umykają, ale wyrażają się w inny trochę sposób, który już jest bardziej typowy dla osoby w średnim wieku jak Bridget Jones.

5 na 10, bo uważam, że film jest średni. Oczekiwałem więcej. Oczekiwałem przede wszystkim ciekawszej przemiany głównej bohaterki i w wymiarze scenariuszowym, i jeszcze bardziej w wymiarze aktorskim. Uważam, że Renée Zellweger nie miała partnera w reżyserze Michaela Morrisa, to znaczy wystarczająco dobrego partnera i on jej nie pomógł przenieść się na nowy po prostu etap, odpowiedni do zmian w jej życiu osobistym, a także w metryce, a właściwie zmian wynikających z jej metryki. Nie znalazł nowego klucza, A ten stary klucz, którym się posługiwał, już jest lekko przyrdzewiały.