AN!ELA (2025) - recenzja Tomasza Raczka

Dwóch z nich ma bliskie kontakty z teatrem i moim zdaniem teatr jest tu jednym z kluczy do serialu AN!ELA, więc od razu sobie zapamiętajmy to hasło teatr, bo tu jest wiele teatralności. O jakich trzech osobach mówię? Po pierwsze, scenarzysta to jest Paweł Demirski, znany bardzo dobrze w świecie teatru właśnie, bo od wielu lat współpracuje w tandemie z Moniką Strzępką i to był taki teatralny tandem bojowy, który włamał się niejako do takiego teatru instytucjonalnego w Polsce, przerzucając się z miasta do miasta, ale tandem ten stworzył swoją legendę, gdy pracowali w teatrze w Wałbrzychu.

Przypomina Monika Strzępka i Paweł Demirski. No i oni reprezentowali takie sztuki, czy przedstawienia raczej należałoby powiedzieć, Tomasz Raczek. Monika Strzępka to państwo na pewno kojarzą, to jest ta pani dyrektor, czy dyrektorka teatru dramatycznego w Warszawie, która została w atmosferze wielkiej

Zespołem artystycznym, nie będę się w to wgłębiał, w każdym razie sprawa była bardzo głośna i cały czas przypominam, że Strzępka i Demirski to był taki tandem naprawdę wiele razy nagradzany i uważany za jeden z najważniejszych aktywów polskiego nowoczesnego, współczesnego teatru. Demirski w pewnym momencie się usamodzielnił i tutaj w wypadku serialu AN!ELA już sam napisał scenariusz, który oddał do reżyserowania dwóm reżyserom, ale nie Strzępce. Choć poprzedni serial, dokładnie dziesięć lat temu, nie, dziewięć lat temu, zrealizował jeszcze z Moniką Strzępką, to znaczy on pisał scenariusz, Strzępka reżyserowała i to był pamiętny serial pod tytułem Artyści, Artyści, zrobiony dla Telewizji Polskiej.

Ale panowie nie mają tego daru otwierania aktora. W związku z tym mamy tutaj taki beneficowy występ Małgorzaty Kożuchowskiej. Beneficowy, to znaczy jest ewidentnie wszystko na nią ustawione. Łącznie z plakatem i łącznie z tytułem i z postacią i tak dalej. A jednak ona pozostaje cały czas w tym swoim ślizgu powierzchownie mieniącego się i błyszczącego, ale trochę bezkształtnego aktorstwa. No więc tak. Z Kożuchowską już Państwo wiedzą jaka jest moja ocena. Jeśli idzie o scenariusz Pawła Demirskiego, to uważam, że jest on właśnie taki ugotowany z różnych kawałków, powrzucanych, które spróbował skleić takim starym superglue lewicowym, używanym już przez tyle lat z Moniką Strzępką.