16. Czy psychodeliki wiążą się z ryzykiem?

Ale nie umiem powiedzieć, jak duża jest szansa. Czy np. leczenie takiej osoby w szpitalu przez dłuższy czas dłuższą terapią psychodeliczną, Uzasadnia podjęcie ryzyka, czy np. leczenie w szpitalu i trzymanie tej osoby pod dobrą opieką sprawi, że to ryzyko się zmniejszy, bo kolejne sesje mogą wyrównywać to, co poprzednie zdezintegrowały i czy gra jest znowu warta świeczki, bo się okaże, że np. więcej pacjentów mimo wszystko ma poprawę. Groff twierdzi, że tak jest i że gdy robił to w latach 60., to wyniki były obiecujące.

Po prostu przeszkolił się w tym temacie i wie w jaki sposób podchodzić do odmiennych stanów świadomości. Mi chociażby grof transpersonalny trening niesamowicie pomógł, który jest chociaż oczywiście projektowany pod kątem oddychania holotropowego, natomiast ten trening jest na tyle kompleksowy, że osoby, które go przejdą Czy psychodeliki mają duże rozeznanie w ogóle jak radzić sobie z odmiennymi stanami świadomości, w jaki sposób wspierać ludzi, często w sposób bardzo precyzyjny, zaczynając od screeningu, czyli sprawdzania tych osób, zanim w ogóle one się zdecydują na to doświadczenie, przez przygotowanie odpowiednie i wyłapywanie ewentualnych jakichś znaków ostrzegawczych, przez prowadzenie kogoś przez to przeżycie i integrację.

Oczywiście wszystko się wszędzie może zdarzyć, ale to nie znaczy, że z takim samym prawdopodobieństwem. I to jest ta różnica, którą wiele osób czasami pomija, mówiąc, że może pójść w niebezpieczne miejsce, bo przecież zginąć można też na chodniku, bo spadnie ci cegła na głowę. Oczywiście może się to zdarzyć, ale ile znamy osób, które Którym spadła cegła na głowę i którym coś się w związku z tym stało. Kontekst najbezpieczniejszy prawdopodobnie jaki istnieje, jednocześnie niedostępny teraz praktycznie nigdzie, to jest szpital, w którym możemy osobę hospitalizować i monitorować ją 24 godziny na dołę. To sprawiało, że Groff, gdy mógł pracować jako ordynator szpitalu w Pradze w latach 60., podejmował się przypadków, których później np. nie chciał się podjąć, gdy był poza szpitalem.

Po prostu jeśli nie mamy monitoringu pewnych Nie mamy możliwości podawania im leków, trzymania ich w kaftanie, czy zrobienia kolejnej sesji szybciej niż planowaliśmy, na koszt państwa, to też istotne, albo na koszt czyjś, no to nasza kuracja może czasami nie spełnić potrzeb pacjenta i w związku z tym w pewnych przypadkach grof nawet sam radził, ten sam grof, który te przypadki prowadził.

O wiele bardziej ryzykowne. A gdybyśmy mieli ją w szpitalu, to moglibyśmy sobie pozwolić na to, żeby pracować głębiej z tą osobą, przeżyć z nią jakiś okres rozbicia po to, żeby później znowu spokojnie złożyła się w całość. Czy kontekst szpitalny z kolei jest w 100% bezpieczny? Nawet tutaj nie. I tu Groff zaznaczał, że pewien typ osób Nie powinien nawet w kontekście szpitalnym pracować z użyciem psychodelików, ponieważ rokowania są bardzo złe i jest większa szansa, że się im zaszkodzi niż pomoże. Jeśli jesteście ciekawi, jaki to typ osób, to okazuje się, że to są osoby paranoiczne, czyli osoby, które podejrzewają, że wszyscy chcą im zrobić krzywdę. Osoby, które mają duże tendencje paranoiczne, mają problem z zaufaniem terapeutom. Terapeuci mają poczucie często w czasie podróży psychodelicznej, że terapeuci też są w zmowie i też chcą im zrobić iglok.