E08 - Własna droga pomimo trudności. Rozmowa z Sarą Trybulską​

Tak. Tak? Tak. Tylko nie wiem, nie jestem z tych osób, które powiedzą, że ja cały czas byłam z ołówkiem w ręku, bo ja po prostu miałam różne pola tworzenia, bo i robiłam z plasteliny, i rysowałam, i coś tam. Po prostu jakoś tak, nie wiem, może to też była część takiego mojego sposobu na przetrwanie, żeby zająć się po prostu czymś, żeby nie myśleć o tym, co się teraz dzieje. Bo faktycznie jakby brak tej mojej ręki to jest jedna rzecz, ale ja mam bardzo niepełnosprawne nogi i to jest taka najbardziej problematyczna rzecz w moim organizmie i w moim życiu. Bo ta ręka to, wiesz, nawet czasami, że to jest ze swoją mamą, że ta ręka to niech ona sobie będzie, ale to przemieszczanie się, nie? Tak off-topowo, jak mi powiedzieliście o tej kobiecie, która jest drifterem, to ja miałam takie z tyłu głowy, o Jezu, jak zazdroszczę.

Natomiast dwa tygodnie później zostało zorganizowane zajęcie, nie zajęcie, tylko takie rozmowa z osobami niepełnosprawnymi w miejscu, gdzie osoby na wózkach nie mogą się nawet dostać. No właśnie. I ja to słuchając takich rzeczy, to po prostu mam, no Jezus Maria, nie? No ja bym sobie tam weszła, ale no wiadomo, że duża lwia część z nas ma po prostu bardzo duże problemy z poruszaniem się. Ja się tak skupiam na tej niepełnosprawności ruchowej, bo ona mnie dotyczy. To jeszcze chciałabym powiedzieć, że mogę nie powiedzieć na przykład o dzieciach z porażeniem mózgowym, bo to bardziej powinni się pewnie rodzice za to wypowiadać. Ale no widzę, że dużo się mówi, mało się robi mimo wszystko i ta przestrzeń taka miejska, w mieście wiadomo jest też tak, że my trochę giniemy. Trochę jesteśmy anonimowi, mi to bardzo odpowiadało przez jakiś czas, że jest tak, że trochę się ludzie patrzą, trochę są ciekawi, ale tak do końca no nie jest tak, że nie wiem, że podchodzą i Jezus Maria nie masz ręki, nie?

Tak jak dzieci. No bo dzieci potrafią to powiedzieć. W tym momencie najbardziej jest ten zła na rodziców, że nie potrafią zareagować, ale nie w taki sposób, że... no bo to jest super moment do tego, żeby edukować w ogóle. Tak, nie karcić tylko wyjaśniać i tłumaczyć. Tak, wyjaśnić, tak. To jest bardzo dobry moment, żeby po prostu edukować. Pretekst do rozmowy z młodymi ludźmi czy z dziećmi. Dokładnie. I to nawet moment przecież, jak dziecko zauważy lwa. Mamo, lew. No to jest to samo. I się tłumaczy dziecku, no to jest lew, ma taką grzywę. Tak samo, mamo, ta pani nie ma ręki. No nie ma ręki, bo coś się wydarzyło albo tak się urodziła. I dla mnie te dzieci to jest po prostu taki punkt, w którym no okej, dobra, sama sobie przypominam, że nie mam ręki. Ale ja nie jestem na nie zła, tylko na tego rodzica, który... Jezu, chodź, bo się zarazisz. Jezu, chodź, bo... Nie patrz się tak, nie patrz się tak, nie? No jest ciekawe jakby, no wiadomo. Nie wiadomo, że są momenty, kiedy mnie to bardzo drażni, albo jak na przykład takie dzieci, które już są bardzo świadome, czyli już takie 10 i ileś tam lat zaczynają głośno po prostu wypowiadać swoje myśli, że...