TP#20.2 - Backyard Ultra First & Original - Przygotowania
Druga część mojej przygody z Backyard Ultra First & Original, w której dowiecie się dlaczego przeglądanie fejsa nie ma sensu oraz dlaczego ekstrapolacja historycznych danych pogodowych na kolejny rok to bzdura. A to wszystko w ramach przygotowań do zimowej edycji Backyard Ultra.Będzie też trochę o sprzęcie potrzebnym podczas zimowych zawodów, przygotowywaniu prowiantu i ratowaniu sytuacji na ostatnią chwilę.Posłuchajcie!
Jest tylko zwycięzca i cała chmara DNF-ów. Przegranych, pokonanych, skończonych. Jednak przegrać w Backyard to sukces sam w sobie. Trzeba mieć naprawdę dużo determinacji, żeby zaczynać bieg co godzinę, zwłaszcza jeżeli po kilku godzinach lub dniach staje się to odrobinę niekomfortowe, mówiąc mocno eufemistycznie. Znam relacje ludzi, którzy twierdzą, że Backyard Ultra ryje łeb od samego początku, wytrącając zawodników z rytmu wymuszonymi przerwami. Rzekomo najtrudniejszy odcinek biegu to ten pomiędzy własnym krzesełkiem a linią startową. Każdy zawodnik musi przebiec swoje okrążenie oraz zorganizować sobie czas w przerwie. Nieważne, czy będzie to posiedzenie w toalecie, cudowna 5-minutowa drzemka, jedzenie, zmiana ubrania czy jakakolwiek inna pomoc.
Brakuje tylko dopiski dla mięczaków albo obowiązkowych koszulek z literką L, tak jak w przypadku nauki jazdy. Bowiem Backyard Ultra w styczniu rządzi się swoimi prawami. Impreza to zaledwie 24 okrążenia, jedyne 160 km. Po tym czasie zwycięzcy wyłania się na podstawie wykręconego czasu. Wygrywa najszybszy. Zupełnie jak w przypadku plemników. A zimy w mieście? Jakie są? Każdy widzi. I to od lat. Myślę, że ten poz z butami grzęznącymi w śniegu jest mocno podkoloryzowany przez sztuczną inteligencję. Tym bardziej, że impreza będzie odbywać się w Jabłonnej pod Warszawą. Pewnie będzie w okolicach 5-10 stopni. Oby tylko nie padało. A zapowiada się naprawdę przyzwoite wyzwanie. Tym bardziej, że największa harpagana zapewne zostawił sobie siły na pełnowymiarową edycję letnią. W zimie przecież nikt nie biega.
Zarówno na biegu Kreta, jak i podczas biegu Siedmiu Szczytów zrobiłem 170 km przez pierwsze 24 godziny. O górach. A tu będzie płasko jak na stadionie Wembley. I trawka zapewne też będzie tak idealnie przestrzeżona. Do zrobienia. Będziemy atakować podium? 30 grudnia 2025 roku. Po porannym rozbieganku dostaję SMS od alertu RCB. Dziś i jutro prognozowane zawieje, zamiecie i silny wiatr. Trudne warunki drogowe, możliwe przerwy w dostawie prądu. W sumie to nie jest dokładnie cytat. Polskie znaki poprawiłem, bo w Rządowym Centrum Bezpieczeństwa jeszcze nie ogarnęli, że można wysłać komunikację z pełną diakrytyką, więc tak naprawdę to straszył jakąś gololedzą. W każdym razie czytam uważnie jeszcze raz w poszukiwaniu słowa apokalipsa, ale nie ma.
Daniel, przygotuj bus na Tip Top. Jedziemy tam naprawdę namieszać. 9 stycznia 2026. 16.30. 14,5 godziny do startu. Niecałe 11 godzin do pobudki. Przynajmniej robota skończona i mogę się wylogować z czystym sumieniem, a następnie pełni skupić na bezpośrednim przygotowaniu do biegu. Mimo to czasu mam zdecydowanie za mało jak na jedną osobę. Na szczęście, jak już wspomniałem, Backyard Ultra to gra zespółowa, a nasz TeamPlutt liczy w porywach nawet więcej niż dwie osoby. Ja biegam, Daniel ogarnia sprzęt, a w przygotowaniach stanowisko oficera ds. zgodności kulinarnej zajmuje moja żona. To dzięki niej w trakcie zawodów będę mógł raczyć się rosołkiem na kaczce i podjadać przepyszne pulpeciki z indyka.
Te małe mięsne koletki nie dość, że zawierają mniej ciężkostrawnego tłuszczu, to znacznie szybciej przyswajają się niż krowajszy wieprz i zawierają relatywnie dużą ilość białka. Ja natomiast jako Junior Nutrition Delivery Manager przygotowuję pastę z tuńczyka, gęstą i odżywczą zupę rybną i całą masę przekąsek. Od chipsów na przełamanie smaku, przez śliwki w czekoladzie i maślane, wysokokaloryczne ciasteczka, aż po moją tajną broń w postaci chałki z masłem, twarożkiem i powidłami śliwkowymi. Z niedowierzaniem przyglądam się spakowanej skrzynce z jedzeniem, zastanawiając się, czy na pewno jedziemy tam na 24 godziny, czy może na cały tydzień? Owszem, Daniel również musi coś jeść, ale jedno jest pewne – głodnie stamtąd nie wrócimy. Po dołożeniu do tego ciepłych ciuchów w trzech wielkich worach, śpiwora z poduszką na wszelki wypadek i kosmetyków wychodzi z tego naprawdę pokaźny majdan, którego nie powstydziłby się doświadczony handlarz z bazaru?
Słucham tych poruszających historii, co chwilę przerywanych głośnym NAPLAWDĘ i próbuję oddać się w objęcia Morfeusza. Niestety ogólny harmider w domu w połączeniu z ekscytacją nadchodzącego biegu i relatywnie wczesną porą nie pozwala mi utracić świadomości. Nie wiem ile razy wiercę się z boku na bok, na szczęście w pewnym momencie zapytam w krótki, ale przynajmniej głęboki sen. 10 stycznia 2026 r. Budzik zaledwie delikatnie pika, a ja już jestem gotowy do walki. Odpowiedź na moją kontrolną wiadomość do Daniela, żeby upewnić się, że nie zaspał, tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że jesteśmy w trybie bojowym. Dopakowuję ostatnie rzeczy z lodówki i przygotowuję sobie prostą kanapkę na dobre rozpoczęcie dnia. Daniel melduje się u mnie po czwartej rano, na prędce wrzucamy wszystko na pakę, ale z grobinę większą delikatnością niż w sorterze w centrum dystrybucyjnym Amazona.
Półtorej godzin do startu to za mało, żeby obrócić do domu. I z powrotem. Alternatywy? Pomocą przychodzi nam CBC Capital Partners, który jakiś czas temu dofinansował żabkę przy Kisilewskiego w Chotomowie, zaledwie 200 metrów od naszego startu. Otwiera się o 6 rano. Chalki raczej nie będą mieli, ale może chociaż cukieraski, chipsy i pieczywo. Odbieramy pakiet startowy zaraz po otworzeniu się biura zawodów, a o 6.01 szturmem zdobywamy zielony lokal, rzucając się na artykuły pierwszej potrzeby, wśród których ku zdziwieniu ekspedientki nie ma alkoholu. Z zainteresowaniem czytam skład pieczewa tostowego i naprawdę jestem pod wrażeniem. Żabka, ojczyzna ponadprogramowego cukru, używek spożywczych i alkoholu, a mimo to żadnego syfu. Mąka pszenna, woda, drożdże, olej rzepakowy, cukier, sól i tyle.
Kwadrans przed rozpoczęciem zawodów, zaczyna się odprawa na linię startu, jednak zanim dobiegam na miejsce, zebranie się kończy. To była chyba najkrótsza odprawa na świecie. Z drugiej strony zasady są banalnie proste, a pogoda zniechęca do lania wody, więc zapewne poszły konkrety i można było się rozejść. Raczej nic odkrywczego nie powiedzieli, a reszta wyjdzie w praniu. Wracamy jeszcze na chwilę do Kratobusa, żeby nie tracić niepotrzebnej energii na ogrzanie ciała i szykujemy kostium bohatera na start. Temperatura naprawdę daje popalić, więc na pierwsze okrążenie wyciągam wszystko co mam. Idziemy w heavy duty. Zakładam koszulkę z rękawkami, na to bluzę z kapturem, na nią cienką kurtkę, również z kapturem, następnie grubą kurtkę wiatrochronną. Na głowie lądują dwa bufki, jeden w formie czapki, a drugi w formie komina na szyję.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Druga część mojej przygody z Backyard Ultra First & Original, w której dowiecie się dlaczego przeglądanie fejsa nie ma sensu oraz dlaczego ekstrapolacja historycznych danych pogodowych na kolejny rok to bzdura. A to wszystko w ramach przygotowań do zimowej edycji Backyard Ultra.
Będzie też trochę o sprzęcie potrzebnym podczas zimowych zawodów, przygotowywaniu prowiantu i ratowaniu sytuacji na ostatnią chwilę.
Posłuchajcie!