WYJAŚNIAMY NAJLEPSZĄ KOLEKCJĘ GIER. TZO za podcast! #4

Z tego, co wiem, jest taki moment, szczerze to nie jest, jeśli chodzi o w ogóle korzyści grania z UFO, to tutaj wiemy, jakie mamy kolejne wątki. Chcę teraz nawiązać, że można to konsumować w różny sposób i nawiązuje to do też różnych form tej nostalgii, dlatego że ja nie grałem w latach 80. Mieliśmy pierwszy komputer w 92 roku, Commodora, ale oczywiście mnóstwo dostępnych tytułów było z lat 80. I jeśli jest jakiś nostalgiczny wątek tej kolekcji, to koncepcja kasety, na której masz 50 losowych gier nagranych przez faceta na giełdzie. I to jest, co mi się przypomniało, to mówisz o tych krótkich opisach, które często nie tyle, że nie do końca przedstawiają, o co chodzi, tylko wręcz potrafią być dość błędne, jeśli chodzi o klimat tej produkcji.

To jest chyba raczej ten poziom, w którym mierzyli twórcy. To i tak już jest ogromny sukces takiej kolekcji. Pamiętam, że mieliśmy mnóstwo kaset na Commodora i czasami na tej rzeczywiście jednej kasecie były z tych 50 gier była jedna, dwie gry, które się włączało, a pozostałe to ignorowałeś. Oczywiście tutaj poziom jest kompletnie inny, dlatego że te gry, tak jak mówisz, są zróżnicowane i dość dopieszczone. To byłoby naprawdę świetne studio fikcyjne, gdyby miało taką serię 50 tytułów. To byłoby niesamowite osiągnięcie. Natomiast oczywiście w latach 80. firmy produkowały mnóstwo chłamu. Niektóre te gry powstawały... Po prostu był też taki moment, była to pewna bańka, że nagle się okazało, że ktoś kupuje te gry, trzeba szybko produkować.

Okazało się, że wersja arcade'owa jest dość ładna nawet do dzisiaj. Że to nie był oryginalny tytuł na Nintendo, to był port gry z automatów. I oczywiście te porównania między automatem a Nintendo są bardzo interesujące. 3. To jest to, że tutaj mamy takie nawiązanie, bo mi się na przykład ta barbuta kojarzy nie tyle z grami konsolowymi, co z grami na komputery, jak Amstrad, Spectrum, może Commodore, już właśnie Commodore nawet nie, ten Apple II, to jest ten poziom trochę gier, czyli one były trochę inne niż gry stricte konsolowe.

My te gry na przykład ze składanek z Commodora nazywaliśmy jakimiś tak swoimi nazwami, że w czołgi coś takiego, że nikt nie kojarzył tej oryginalnej tego oryginalnego tytułu. Bardziej, że tytuły są często takie takie generyczne. Nie ma takiego słowa generyczne chyba w języku polskim, ale już jest już jest oficjalnie w podcaście padło to się stało prawdą. I jest tam taka gra, która nawiązuje trochę właśnie do tych gier przygodowych, komnatowych, takich labiryntówek, tylko że to jest gra proceduralnie generowana. Proceduralna generacja poziomów była już czymś w latach 80., szczególnie W grach pecetowych tam używano przecież pewnych tych mechanizmów już w grach np. Elite, czyli próba stworzenia właśnie, żeby nie wszystko było w pamięci, żeby on bardziej na bazie tego seeda, tego ziarna tworzył jakiś ten świat.

My znamy dzisiaj takie gry jak Metroid pierwszy, dlatego że przeszły też do legendy przede wszystkim dzięki tym mediom, dzięki nostalgii amerykańskich graczy, którzy w dużej mierze determinują te gusta, które później mówi się o grach retro, a więc Metroid, Mario, jakieś takie pięć klasyków, może piętnaście, ale baza tych gier była tak potężna, to były setki tysiące gier, które gdzieś poprzepadały w historii, Na przykład Baldis, gra taka słynna, świetny design ma. Ale też późniejsza. Ale na przykład twórcy z Sensible Software, zanim zrobili swoje najbardziej kultowe gry, jak robili gry na Commodora, oni mieli jakieś takie dziwne pomysły, jak Gra w której zbierasz kropelki farby i różnych strzelając do przeciwników z jakiegoś takiego dziwnego takiej kuli na takich planszach i ty zauważasz, że z jednej strony to jest nawiązanie niby do takiego designu mainstreamowego, ale było mnóstwo gier, które próbowały robić coś kompletnie innego.