TW: Lisowska Radek Rak

Istnieje, można pójść zobaczyć, ale oczywiście działy się tam zupełnie inne rzeczy, często ciekawsze niż te, które są opisane w powieści. Ale one istnieją faktycznie. Także puste niebo to jest taka trochę czarodziejska nakładka na Lublin pomieszczany z różnych czasów i epok. A w ogóle z tym się też wiąże strasznie ciekawa historia, bo jedną z postaci, która jest bardzo istotna dla pustego nieba, chociaż się nie pojawia osobiście, jest postać widzącego Horowicę z Lublina, który był rabinem bardzo mocno heterodoksyjnym, tak byśmy powiedzieli. I któregoś dnia, na początku XX wieku, stwierdził, że Żydom już żyje się tak źle, że już nigdy gorzej nie będzie i trzeba, żeby Mesjasz przyszedł jak najprędzej. I jeżeli Mesjasz się będzie odciągał, to on, Horowitz, zresztą ze swoimi uczniami, pójdzie do nieba w stanie jakiegoś transu i przyprowadzi tego Mesjasza.

No, okazało się to tak heretyckim przedsięwzięciem, że Horowitza wykluczono z KHU. I na tym moja wiedza lubelska o Horowicu się skończyła. I na tym się kończyła jego historia w pustym niebie, on jest w tle. I kiedy pisałem puste niebo już w Dębicy, to mieszkałem naprzeciwko takiego, wynajmowałem mieszkanko naprzeciwko takiego starego domu, który był pięknym domem, ale niszczącym, rozwalającym się, zarastającym chwastami. Na skrzyżowaniu ulicy Krakowskiej i Piaski. I w ubiegłym roku jesienią z dębickich mediów w internecie się dowiedziałem, że no to jest dom, w którym po wykluczeniu z Lubelskiego KH mieszkał widzący chorobnic, który uzyskał azyl w Dębicy i tam mieszkał do śmierci.