TW: Lisowska Jakub Żulczyk
Pierwszym gościem nowego sezonu podcastu TW: Lisowska jest Jakub Żulczyk – pisarz, scenarzysta, najbardziej znany jako autor książki i serialu „Ślepnąc od świateł”.Rozmawiamy o Panu Bogu, o dzieciństwie na Mazurach, o „Wzgórzu psów”, reportażach o prowincji i o tym, co ma wspólnego Zybork z bitwą pod Tannenbergiem. O budowaniu poglądów poprzez niezgodę, o roli artysty, który nie jest od „zagospodarowywania potrzeb ludzkich w dopaminowym sensie”, a także o wszystkim, co irytuje mnie w kampaniach antyalkoholowych (spoiler: nie jestem alkoholiczką). Zapraszam!Sponsorem głównym odcinka są Monika i Szymon z Radłowa pod Tarnowem – właściciele warsztatu MM Auto zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych.Zdjęcia: Małgorzata Kaczkowska & Zuza KrajewskaGrafika: Muzykografika & Mateusz OlechProdukcja: Adam WaleszyńskiWspieraj tworzenie podcastu:https://patronite.pl/paryzewohttps://buycoffee.to/paryzewo/
I pisać o mnie bardzo różnie na przestrzeni w ogóle lat, wiesz, konkretni krytycy. Do dziś pamiętam Marcin Sendecki. Jak wydałem książkę Radio Armagedon, to on poświęcił całą stronę w przekroju, chyba jedną gwiazdkę dał mi wtedy w tym przekroju, czy półtorej, napisał jakąś taką naprawdę recenzję, że no ja powinienem chyba iść i po prostu zamilknąć na wieki po czymś takim. No pamiętam koniec tej recenzji, taki bardzo w ogóle jakby przykry, że gdzieś tam szerokiej drogi pani Armagedon przyjmie wszystko, nie? I wiesz, no masz dwadzieścia trzy czy cztery lata. No właśnie, jak się reaguje na coś takiego. Nie wychodzi się z domu przez trzy dni? Przestaje się pisać na miesiąc? Wiesz co, ja byłem wtedy tak bardzo w ogóle, to był akurat taki moment w moim życiu, że ja byłem tak bardzo skupiony na tym, żeby się utrzymać i chciałem dalej utrzymać się, robiąc to, co robię, że nie byłem aż jakoś tak strasznie
Tym, pamiętam, zdruzgotany, ani przejęty, ale trochę byłem. Ale pamiętam, że znowu parę lat później, kiedy ukazało się Wzgórze Psów, to Sendecki napisał taki tekst do magazynu książki, w którym napisał o mnie w bardzo pochlebny sposób. Wiesz, taki, że to wzgórze psów skonfrontował to z innymi takimi książkami kryminalnymi, które były wtedy i powiedział, że ta książka nieporównywalnie wyróżnia się na plus w porównaniu do innych książek. Chodzi o to, że on po prostu ewidentnie zmienił zdanie na mój temat. Wojtek Orliński zmienił bardzo zdanie na mój temat. Kiedyś o mnie pisał dosyć kośliwie, źle i pogardliwie, a na przykład była potem taka sytuacja, że jak była ta sprawa z Dudą, To on zrobił takie coś, za co jestem mu na przykład bardzo wdzięczny, bo napisał dwa czy trzy takie artykuły o moich książkach, na pewno o Wzgórzu Psów napisał taki tekst i chyba też o Informacji Zwrotnej.
I te teksty były pisane w takim w ogóle jakby tonie, że okej, teraz wszyscy gadacie o tym gościu, bo on ma sprawę tam w sądzie, obraził prezydenta i tak daje, ale jakby chciałem wam przypomnieć, że on jest pisarzem i to świetnym. I jakby to jest przede wszystkim jego jakaś główna taka jakość. Rozgaduję się na ten temat tak bardzo dlatego, że też uważam, że mnie to życie nauczyło tego, że to po prostu bywa względne, że to mija, że to nie jest jednoznaczne, że absolutnie nie należy wiązać z tym jakiegokolwiek po prostu swojego, wiesz, poczucia Poczucia własnej wartości, że ludzka zawiść, bo wiesz, czym innym też jest bycie krytykowanym przez ludzi takich poważnych, bo ja się na razie wymieniłem ludzi poważnych, typu Sendecki, Orliński, tak, to czy tam nie wiem, Justyna Sobolewska, czy nie wiem, są też tacy ludzie, co mi się wydaje w ogóle, że są też mi nieprzychylni wśród takich krytyków internetowych bardziej, ale też zakwalifikowałbym ich do grona ludzi poważnych, w sensie oczytanych, mających
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
TW Lisowska przedstawia gościa, Jakuba Żulczyka, pisarza i autora książki „Ślepnąc od świateł”.
TW Lisowska rozmawia z Jakubem Żulczykiem o kontynuacji jego książki „Ślepnąc od świateł” i planowanej ekranizacji.
Rozmowa o początkach twórczości Jakuba Żulczyka, jego debiucie w wieku 23 lat i sukcesach w literaturze.
Jakub Żulczyk opowiada o długotrwałym hejcie i krytyce, do której był nękany w internecie.
Rozmowa o reakcji na krytykę literacką i staraniach o poważne traktowanie jako autora.
Jakub Żulczyk opowiada o zmianach w krytyce literackiej i oczekiwaniach czytelników wobec twórczości.
Jakub opowiada o lęku przed powtarzaniem się w twórczości i opisuje swoje doświadczenia z kontynuacją swojej powieści.
Jakub wyjaśnia, dlaczego lubi jeździć do małych miejscowości na spotkania autorskie i jak to wpływa na jego twórczość.
Jakub opowiada o reakcjach czytelników na swoją książkę Wzgórze Psów, w tym o znalezieniu wspólnej wspólnoty doświadczeń.
Rozmowa skupia się na krytyce bohaterów książek autora, wskazując na ich słabości i konflikty z samymi sobą. Autor reflektuje nad kwestią dobra i zła, stwierdzając, że kategoria ta jest często rozmyta.
Autor omawia wpływ mediów społecznościowych na kulturę publiczną, podkreślając konsekwencje grupowego zjawiska i jego wpływ na społeczeństwo. Rozmowa również obejmuje krytykę książki Magdy Okraski i analizę podmiotów mediów społecznościowych.
Kobieta i jej gość omawiają definicję feminizmu i analizują sytuację kobiet w polskim społeczeństwie, w tym problem seksualności i hierarchii w pracy.
Kobieta krytycznie omawia narracje antyalkoholowe i ich wpływ na kobietę w domu, podkreślając konflikt między tą narracją a perspektywą terapeutów uzależnień.
Rozmówcy analizują trendy społeczne i ich negatywne konsekwencje, skupiając się na budowaniu osobowości na trendzie i odpowiedzialności za uzależnienia.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Rozmawiamy o Panu Bogu, o dzieciństwie na Mazurach, o „Wzgórzu psów”, reportażach o prowincji i o tym, co ma wspólnego Zybork z bitwą pod Tannenbergiem. O budowaniu poglądów poprzez niezgodę, o roli artysty, który nie jest od „zagospodarowywania potrzeb ludzkich w dopaminowym sensie”, a także o wszystkim, co irytuje mnie w kampaniach antyalkoholowych (spoiler: nie jestem alkoholiczką).
Zapraszam!
Sponsorem głównym odcinka są Monika i Szymon z Radłowa pod Tarnowem – właściciele warsztatu MM Auto zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych.
Zdjęcia: Małgorzata Kaczkowska & Zuza Krajewska
Grafika: Muzykografika & Mateusz Olech
Produkcja: Adam Waleszyński
Wspieraj tworzenie podcastu:
https://patronite.pl/paryzewo
https://buycoffee.to/paryzewo/