Mentionsy Mentionsy
TW: Lisowska
TW: Lisowska

TW: Lisowska Jakub Żulczyk

21.04.2024 ·1 godz 23 min · 14 rozdziałów

Pierwszym gościem nowego sezonu podcastu TW: Lisowska jest Jakub Żulczyk – pisarz, scenarzysta, najbardziej znany jako autor książki i serialu „Ślepnąc od świateł”.Rozmawiamy o Panu Bogu, o dzieciństwie na Mazurach, o „Wzgórzu psów”, reportażach o prowincji i o tym, co ma wspólnego Zybork z bitwą pod Tannenbergiem. O budowaniu poglądów poprzez niezgodę, o roli artysty, który nie jest od „zagospodarowywania potrzeb ludzkich w dopaminowym sensie”, a także o wszystkim, co irytuje mnie w kampaniach antyalkoholowych (spoiler: nie jestem alkoholiczką). Zapraszam!Sponsorem głównym odcinka są Monika i Szymon z Radłowa pod Tarnowem – właściciele warsztatu MM Auto zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych.Zdjęcia: Małgorzata Kaczkowska & Zuza KrajewskaGrafika: Muzykografika & Mateusz OlechProdukcja: Adam WaleszyńskiWspieraj tworzenie podcastu:https://patronite.pl/paryzewohttps://buycoffee.to/paryzewo/

8:09 · Reakcja na krytykę i poważne traktowanie 1

No i rzeczywiście było coś takiego, że no ja byłem bardzo niepoważnie traktowany na początku, ale też nie sądzę, żeby to było jakieś Bardzo niezasłużone, wiesz, mnie wtedy klasyfikowano jako pisarza takiego młodzieżowego, ale ja rzeczywiście trochę też nim wtedy byłem, nie uszukujmy się, że te pierwsze książki, Zrób mi jakąś krzywdę, Radio Armagedon, to są książki takie dla młodego czytelnika, transmitujące jakieś młode emocje, bardzo młody sposób widzenia świata i tak dalej, ale rzeczywiście... To potem było tak, że ja musiałem bardzo, bardzo mocno dobijać się o poważne traktowanie i od pewnych powiedzmy jakichś tam środowisk nigdy go nie dostałem, bo zanim zostałem jakby dostrzeżony w ogóle jakby tak krytycznie, to osiągnąłem sukces komercyjny i ten sukces komercyjny już w ogóle gdzieś tam może mnie zdyskwalifikował w oczach pewnych ludzi.

12:36 · Zmiany w krytyce literackiej 1

I pisać o mnie bardzo różnie na przestrzeni w ogóle lat, wiesz, konkretni krytycy. Do dziś pamiętam Marcin Sendecki. Jak wydałem książkę Radio Armagedon, to on poświęcił całą stronę w przekroju, chyba jedną gwiazdkę dał mi wtedy w tym przekroju, czy półtorej, napisał jakąś taką naprawdę recenzję, że no ja powinienem chyba iść i po prostu zamilknąć na wieki po czymś takim. No pamiętam koniec tej recenzji, taki bardzo w ogóle jakby przykry, że gdzieś tam szerokiej drogi pani Armagedon przyjmie wszystko, nie? I wiesz, no masz dwadzieścia trzy czy cztery lata. No właśnie, jak się reaguje na coś takiego. Nie wychodzi się z domu przez trzy dni? Przestaje się pisać na miesiąc? Wiesz co, ja byłem wtedy tak bardzo w ogóle, to był akurat taki moment w moim życiu, że ja byłem tak bardzo skupiony na tym, żeby się utrzymać i chciałem dalej utrzymać się, robiąc to, co robię, że nie byłem aż jakoś tak strasznie

37:20 · Krytyka bohaterów i kwestia dobra i zła 2

No to jest właśnie takie, wiesz, grupowe, takie po prostu zbiorowe celowanie taką, powiedziałbym, skondensowaną taką nienawiścią, która jest budulcem, która jest w ogóle formatem do działania, narzędziem do przekształcania po prostu rzeczywistości. Przeczytałam do tej pory dwie twoje książki, Radio Armagedon i Wzgórze Psów i w obu tych przypadkach największymi chujkami okazali się bohaterowie najbardziej nijacy. Nijacy w takim sensie, że tacy nieśmiali, zakompleksieni, wzbudzający sympatię, tacy ludzie duchy. Sam ten Mikołaj we Wzgórzu Psów o sobie mówi, że jestem duchem, jeśli mnie zobaczą, ona mnie wygoni. Ale myślisz, że on jest chujkiem?

Wydaje mi się, że tak, że on jest chujkiem. Tak samo Szymon w Radio Armagedon, że oni się okazali... Szymon absolutnie jest chujkiem, to zgoda, ale Mikołaj... Chodzi mi o to, że to są tacy ludzie, takie dowolne naczynia do wypełnienia, ludzie, których trzeba uratować i w których można wlać bardzo dużo dobra, ale jednocześnie można też w nich wlać bardzo dużo gnoju. Ale Mikołaj też jest ofiarą, nie? To jaki on jest, to widzisz, bo to jest takie znowu oczywiste. Oczywiście, że on na jakimś poziomie jest chujkiem, że jest człowiekiem, który mógł zająć jakąś pozycję i jej nie zajął z jakiegoś powodu. I który mógł jakby wybić się na jakąś życiową niepodległość, a tego nie zrobił z jakiegoś powodu, że nie umiał wygrać jakiejś bitwy. Tylko, że też w tej bitwie, mi się wydaje, on od początku stał na pewnej straconej pozycji.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.