Oczy zwrócone na Alaskę. Wnioski po spotkaniu Trump-Putin
Komentarz do spotkania Donalda Trumpa i Wladimira Putina.
No rozumiem, że w tym sensie zwycięstwo, że zwycięstwem jest już utrzymywanie pewnego status quo, to znaczy to, że on nie zostaje realnie do niczego zobowiązany, do niczego zmuszony, nic się od niego nie egzekwuje. Trump mu też ileś tych ultimatów stawiał, wszystkie te terminy minęły, no i dalej jest człowiekiem, który może zostać przyjęty, wysłuchany, z honorami i tak dalej. To tego pan nie traktuje w kategoriach... zwycięstwa? Nie no, znaczy niewątpliwie to, że doszło do spotkania to jest jego sukces, bo do tego dążył i to osiągnął. Te honory to może zostawimy na boku oddzielnie tę sprawę, natomiast o zwycięstwie moglibyśmy mówić wtedy, gdyby Putin coś osiągnął.
Czy to też nie można tego interpretować, jeśli faktycznie takie nieporozumienie miało miejsce, jeśli faktycznie Amerykanie myśleli, że Rosjanie gotowi są do pewnych ustępstw, no właśnie jako wpuszczenie tego Witkofa w maliny. On zdaje się jest... takim człowiekiem, który ma duże zaufanie do Rosji i do administracji Putina i taki dosyć jest, powiedziałbym, dobroduszny w tym swoim podejściu. Mówię to z przekąsem, rzecz jasna, bo nie tego byśmy oczekiwali po takiej randze, po dyplomacie takiej rangi. Natomiast czy to może po prostu nie było tak, że oni zostali też wykiwani na tym poziomie, że dostali informację, że to zaraz dojdzie do jakichś wielkich przełomów, po czym te wszystkie honory zostały Putinowi udzielone, dywan rozpostarty, a potem się okazało, że niestety nic z tego, nic nie będzie, żadnych ustępstw, ale trzeba było robić dobrą minę do złej gry i stąd ten cały teatr.
No i to jest jego pierwsze spotkanie z liderem państwa Europy Zachodniej, pierwsza jego wizyta w państwie członkowskim NATO od początku wojny i tak dalej, i tak dalej. To wszystko jest prawda. No są gesty Trumpa w postaci zaproszenia do samochodu, czekanie na niego na skrzyżowaniu dwóch czerwonych dywanów, no i oklaski. Ale Trump, pamiętam, że Trump w różnych dziwnych sytuacjach klaszcze, wyrażając w ten sposób jakieś swoje ogólne zadowolenie. To prawda, tak. Ma taki odruch. Ale chyba trzeba hamować od ruchu, prawda, w sytuacjach tak poważnych.
na rozmowę, że pan ogólnie takich nadziei na jakieś takie właśnie wielkie przełomy nie ma w tej sprawie. Przynajmniej dopóty, dopóki stanowisko Putina no właśnie jest cały czas w gruncie rzeczy takie samo, bo ja mam takie wrażenie, że... W zasadzie u niego nic nie drgnęło od samego początku. Ta retoryka rosyjska, narracja rosyjska, wykładnia tego, co się tam dzieje w Ukrainie, co potrzebne jest do tego, żeby ten konflikt zakończyć, ona w zasadzie pozostaje od samego początku niezmienna. Tam kompletnie nic się nie rusza. Oni mają tę swoją interpretację, że za wszystko odpowiada w gruncie rzeczy NATO, które próbowało Ukrainę
który próbował Ukrainę jakoś wciągnąć w swoją orbitę, a ten fasadowy ukraiński rząd nazistosko-prozachodni chętnie się uwieść Zachodowi dawał. No i że to po prostu musi zostać całkowicie wszystko unieważnione, że te wszystkie pretensje Ukrainy mają zostać zamknięte i sprawa ma się zakończyć. No i oczywiście, że co znowu jakoś tam się pojawiło w kontekście tej rozmowy na Alasce, że Być może właśnie, tak jak to było jeszcze zanim te rosyjskie wojska na Ukrainę wkroczyły na stole, te ultimatum rosyjskie, że NATO ma kompletnie się z tych wszystkich swoich aspiracji wycofać, wojsk nie rozmieszczać w państwach, które do niego wstąpiły w 1997 roku.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.