Nie żyje Krzysztof Piesiewicz. Współautor świata Kieślowskiego

Piesiewicz wnosił do tego partnerstwa filmowego swoje doświadczenie prawnicze, swoje obeznanie z historiami ludzkimi, z którymi spotykał się jako prawnik, takim najbardziej filmem prawnym. Najprawdopodobniej osobistym scenariuszem, jaki Piesiewicz napisał z Kieślowskim jest Dekalog 5, czyli krótki film o zabijaniu, film o karze śmierci, którego bohaterem jest właśnie adwokat próbujący bezskutecznie wybronić bez wątpienia winną osobę bardzo głęboko. odrażającej moralnie zbrodni, która zostaje skazana na karę śmierci. Ten adwokat wie, że jego klient przydzielony mu z urzędu jest winny, no niemniej jednak nie godzi się głęboko moralnie na karę śmierci i ten film nakręcony w PRL-u, w którym jeszcze kara śmierci obowiązywała, no jest takim też bardzo osobistym głosem Piśiewicza, gdzieś tam wypływającym z lat jego praktyki prawnikowej.

kinem zajmowały się prawem, zaczynają właśnie pisać dla telewizji czy dla kina. Niemniej faktycznie było to przejście pomiędzy bardzo różnymi światami, ale też pieśń się w tym świecie filmowym odnalazł, chociaż faktem jest też, że on nigdy nie został jakimś takim scenarzystą który tworzył, by już po tym rozstaniu współczesnego Kieślowskiego powstało jeszcze kilka filmów na podstawie scenariuszy Kieślowskiego kręconych przez innych reżyserów niż Kieślowski, tutaj jak gdyby filmy na podstawie scenariuszy Pieśniewicza kręcili, Stanisław Mucha, kręcił Michał Rosa, kręcił także Tom Tykfer, powstał międzynarodowy film z udziałem Cate Blanchett, więc trochę tych projektów powstawało, także międzynarodowych.

Niemniej jednak to nigdy nie była już taka współpraca tak udana, mająca taki wpływ na kino sobie współczesne, jak ta współpraca z Kieślowskim. Taki ciekawy wątek na koniec z biografii Krzysztofa Piesiewicza, którego dzisiaj żegnamy. Ten ciekawy wątek to jego wejście w świat polityki po 1989 roku. w konkretne środowisko polityczne. Znaczy on w pewnym sensie, on w nim był, bo to były jednak osoby, którą znał, ale to się jednak rzadko zdarza, że w pewnym momencie zaczynamy widzieć w parlamencie scenarzysta filmowego, przynajmniej tak go ludzie kojarzyli. No to wie pan, po 1989 roku były tam bardzo różne osoby. Przecież mieliśmy ministrę kultury, która była uznaną reżyserką teatralną i filmową w rządzie mazowieckiego. Mieliśmy Andrzeja Wajdę, który był w ogóle senatorem pierwszej kadencji.