Jak maszynka POPu przerabia i co z tego zostaje?
Jaki wpływ na życie społeczne mają światowej sławy artystki? Skąd fenomen Taylor Swift? Czy Charli XCX jest anty Taylor? Rozmawiamy z Karoliną Sulej, dziennikarką, publicystką, pisarką, reportażystką, autorką książki "Era Taylor Swift" oraz Pauliną Januszewską z Krytyki Politycznej.
I wracamy do magazynu Radia TOK FM po krótkiej muzycznej przerwie. Jest 11.21, Anna Piekutowska przy mikrofonie, a ze mną w studiu Karolina Sulej, dziennikarka, pisarka, autorka książki era Taylor Swift. Dzień dobry. Dzień dobry. Oraz Paulina Januszewska, dziennikarka z Krytyki Politycznej. Dzień dobry. Dzień dobry. Będziemy rozmawiały o kobietach w muzyce i popkulturze i wpływie jaki mają na świat. No to nie jest Największe odkrycie, że teraz muzyką rządzą kobiety, że jest bardzo dużo w muzyce popularnej bardzo sławnych kobiet. One robią największe show, też są największymi biznesmenkami i też potrafią monetyzować swoją popularność. Ta era kobiet właściwie redefiniuje na nowo to, czym jest muzyka popularna.
Rzucę kilka nazwisk, rzucę kilka pseudonimów artystycznych, czyli to jest Billie Eilish, Dua Lipa, Sabrina Carpenter. Też oczywiście możemy się odwoływać do takich osób, które są trochę dłużej na rynku, typu Ariana Grande. Rihanna, która teraz pewnie jest trochę bardziej biznesmenką niż artystką, ale Beyonce. No i nasze główne bohaterki dzisiejsze, czyli Taylor Swift i Charli XCX. I wydaje mi się, że kariery tych kobiet, o których wspomniałam, są takie dosyć mocno plemienne, tożsamościowe, że częściej wokół kobiet wyrasta takie uniwersum fanek i fanów, dla których bardzo ważne są te artystki, nie tylko muzycznie, ale również Ważna jest ideowa bliskość, kulturowa bliskość właśnie do tych kobiet.
I Taylor jest chyba tego najmocniejszym przykładem. No tak, powinnam chyba od niej rzeczywiście zacząć, zanim przejdziemy do Brad Summer, bo miałam do czynienia też przy okazji pisania książki ze wspólnotą Swifties i robiłam rozmowy z bardzo konkretnymi Swifties, więc mam taką antropologiczną perspektywę studium przypadku, ale też taką perspektywę I to co dla mnie jest chyba najważniejsze to fakt, że te osoby czują, że to co Taylor ma im do przekazania ma znaczenie w ich życiu. Jak kiedyś śpiewał Morrissey, że nie chce słuchać piosenek, które nie mówią nic o jego życiu. Piosenki Taylor mówią dla ludzi o ich sytuacji takiej codziennej. To jest tak zwana dla nich życióweczka, tak? Jakby miłość, strata, przyjaźń, nostalgia, lęki, fantazje, emocje po prostu.
Ona jest taką prowadzącą grupową terapię, bym powiedziała, albo nawet swego rodzaju rytuał wspólnotowy. Byłam wczoraj na koncercie i bardzo mi się to mocno skojarzyło z tym, co pisał kiedyś Wiktor Turner, taki antropolog. O takim marzeniu o komunitas, o takiej wspólnocie, gdzie wszyscy są równi, wszystko jest dobrze, taki powrót do raju. I kiedy ci ludzie w takiej euforii śpiewali razem, bardzo różni, obok siebie, z tymi bransoletkami przyjaźni, to pomyślałam, że to jest taka tęsknota w tym podzielonym świecie polikryzysu, takim wyśnionym właśnie rajem, gdzie sobie jesteśmy razem bezpieczni, uśmiechamy się do siebie i mówimy o emocjach. No i też sama Taylor znana jest z tego, że ona stara się łamać te ściany, które ją oddziela od swoich słuchaczy, od swoich fanów, fanek, że sprawia wrażenie, na ile można być artystą, który ma bezpośredni kontakt ze swoimi fanami i fankami, że jednak ona gdzieś tam jest bardzo blisko doświadczenia każdej tej osoby.
Nie czujesz, że tutaj możesz zaatakować tutaj jakaś szalona feministka. Robią swoje, wspierają się nawzajem i to jest naprawdę rewolucyjne. Jak słyszę te małe dziewczynki na koncercie, które śpiewają Piii, patriarchat i 60-letnią Amerykankę, która obok mnie stała, która też to śpiewa, to sobie myślę, okej, podoba mi się to. No i takie wspólnoty, które mają jedną liderkę, oczywiście to jest wielki fenomen i na pewno ogromny sukces, ale z drugiej strony ma to swoją jakąś mroczną stronę, o której na przykład Paulina kilka razy pisała na ramach Krytyki Politycznej. Tak, ja będę tutaj w tej rozmowie psuj zabawą. Będziesz brat. Tak, dokładnie tak. Też bachorzycą dokładnie, ja takiego używam sformułowania. No ja bym powiedziała, że jeśli chodzi o samo country, to jakby to też nie jest do końca tak, że Taylor tutaj przeciera szlaki, bo mamy choćby Dolly Parton i Dolly Parton jest też bardzo antysystemowa i bardzo queerowa, czego o Taylor nie możemy powiedzieć.
Oczywiście ona w pewnym momencie zaczęła być sojuszniczką osób LGBT+, ale zrobiła to bardzo późno i w momencie, kiedy to nie było jakieś super niewygodne dla gwiazdy POPu, umówmy się. I ja sobie też myślę o tym, że jednak ta antysystemowość Taylor jest tutaj bardzo niska, bo Taylor jest jednak emanacją kapitalizmu na sterydach i o tym też nie można zapominać. Jej background jest bardzo uprzywilejowany. No i też słyszę te porównania na przykład Taylor z Bobem Dylanem, no to mam takie poczucie, że jednak nie chcę tutaj zabrzmieć po prostu jak dziader wychowany na trójce, ale no jednak Bob Dylan wyrósł z kontrkultury. Taylor w tej kontrkulturze nigdy nie była i też POP nie ma takiego obowiązku oczywiście, tylko to też jest pytanie co my potem jako media mówimy o Taylor wciskając ją w te ramy wielkiej rewolucjonistki.
Swifties między sobą jak najbardziej siostrzeńskie są, ale gdy przychodzi tutaj, znaczy potrzebne jest wsparcie innych artystek, no to Taylor robi wszystko, jest goliatem w zasadzie na tym rynku, który robi wszystko, żeby inne artystki nie były tymi najlepszymi w klasie i na przykład deklasuje je poprzez różne takie mechanizmy rynkowe, które mają sprawić, że to Taylor będzie na pierwszym miejscu list przebojów czy sprzedaży. Mega dużo wątków wrzuciłaś, więc Karolina odnieś się. A ja jeszcze potem dorzucę ekologię. Bo jest bardzo dużo tego, do czego się muszę odnieść. Po pierwsze, wydaje mi się, że dzisiaj podział na kontrkulturę i popkulturę na pewnym poziomie nie ma sensu, przynajmniej dla młodszej generacji, która słucha Dły Lipy i jednocześnie niszowego zespołu z bloku.
Po drugie, wydaje mi się, że to, że ona posługuje się tym językiem dzisiaj, a Bob Dylan językiem kontrkultury wcześniej, też nie można robić jeden do jeden porównań. Wydaje mi się, że każde liminalne czasy mają swoich bardów. I na pewno nie można jej odmawiać talentu tekściarskiego, bo poza tym, że jest doceniana przez samą branżę muzyczną i ma tam multum nagród, to rzeczywiście te jej teksty są bardzo pojemne i tam jest bardzo dużo odniesień i są bardzo ciekawe lirycznie. Natomiast jeśli chodzi o to, że to jest lukrowane, wydaje mi się, że ciężko powiedzieć o Taylor, że nie zrobiła z tym przywilejem tego, co mogła. Ona rzeczywiście mówiła, że jak dorastała, to była po prostu na to głucha, jakby musiała się doedukować, ale nie można robić komuś zarzutu z tego, w jakiej rodzinie się urodził, tylko co z tym zrobił, a zrobiła z tym naprawdę bardzo wiele.
Natomiast wydaje mi się, że to co ona przede wszystkim pokazuje, to za co cenią jej fani, to nie jest to, że ona jest girlboss, bo oni tutaj akurat mają też do niej wiele słów krytyki. Ze względu na to amerykańskie go big or go home, konsumpcjonizm, przedsiębiorstwo Taylor. Natomiast ona przede wszystkim jest osobą, która mówi, że dzisiaj potrzebujemy gadać o emocjach i jest moim zdaniem przede wszystkim przedstawicielką tej kultury terapii. Konfesji głębokiej i pokazywania miękkiego brzuszka. Już bardziej Brené Brown niż Girlboss, zdecydowanie. I ja się przynajmniej staram w książce dogrzebać się do mięsa i kości pod tą personą. Natomiast niewątpliwie jest to jakiś zwierciadł spacerujący po gościńcu dzisiaj i odbija bardzo wiele kwestii, także te, o których Paulina mówiła związanych z kapitalizmem,
Jak maszynka POPu przerabia i co z tego zostaje? I czy to zmienia świat czy nie ostatecznie? I w jaką stronę? To też jest tak, że chyba takim najbardziej popularnym takim zarzutem, który jest do Taylor Swift i oczywiście można rozmawiać o różnych interpretacjach jej podejścia do kapitalizmu i tego jak ona w tym odnajduje się jako w branży muzycznej, która z założenia jednak jest kapitalistyczna i tak funkcjonuje po prostu. To te zarzuty też bardzo mocno dotyczą tego, że pomimo różnych deklaracji i tego, że reprezentuje jednak pokolenie, dla którego troska o środowisko jest ważna, to sama lata tygnie odrzutowymi. Ale chciałam cię zapytać. Też mówiłaś o tym i też piszesz w swojej książce, że Taylor Swift miała takie momenty olśnienia, tak, że się zaczynała orientować co do pewnych rzeczy i zmieniała swoje zdanie albo na przykład decydowała się na to, żeby się wypowiedzieć w jakiejś sytuacji.
Chyba teraz jest moment, żeby wprowadzić drugą bohaterkę. Tak jest. Ja bym chyba jeszcze dodała do tego jedną adnotację taką, że jeżeli myślimy o siostrzeństwie i feminizmie, to jednak nie ma dzisiaj większego problemu niż właśnie katastrofa klimatyczna. W tej katastrofie klimatycznej to właśnie kobiety, kobiety nieuprzywilejowane będą cierpieć najbardziej z powodu braku wody, dostępu do różnych zasobów pozwalających przetrwać. Dlatego zawsze powtarzam, że jednak trzeba patrzeć na to, co robią właśnie gwiazdy, że to nie jest tak, że one są skazane na swój sukces i sławę i są takie biedne, bo muszą latać do tych fanek. Nie, to jest ich wybór i to jest ich strategia marketingowa, która niestety moim zdaniem, ja nie mam pretensji do tego, że Taylor jest gwiazdą, tylko że ona ma bardzo niepohamowany apetyt.
I to już wchodzi na takie rejestry, których rzeczywiście w popkulturze i w branży muzycznej nie było i rzeczywiście przetrze szlaki takie, żeby ją naśladować, żeby tego apetu nie poskramiać, a żyjemy w czasach, w których właśnie trzeba je poskromić, żeby planeta przetrwała. Ja też myślę, że ważne jest to, że jest jakiś ruch sprzeciwu również wokół tego, że po prostu są osoby, które pokazują to palcem, które to piętnują. Jest ostatnie pokolenie, które wczoraj zrobiło akcję przy wjeździe Taylor na Stadion Narodowy, gdzie grała. To jest bardzo dobry case study tego, co się dzisiaj dzieje. Ona po prostu jako punkt do dyskusji. Myślę, że nasza druga bohaterka, którą chyba rzeczywiście wprowadźmy również. I też na pewno lato samolotami, żeby nie było. No dobrze, no to Charli XCX to jest artystka, która też nie debiutuje w tym roku, ale rzeczywiście ta wakacyjna płyta, która teraz wyszła pod tytułem Brat zdobywa ogromną popularność.
Też ona jest wykreowana w ten sposób, że mówi o pewnym stylu życia i niesie ze sobą pomysł na kobiecość i dziewczyńskość, ale się nie będę mądrzyła, tylko oddam głos Paulinie, która może to jakoś przybliży. No tak, myślę, że ten termin Bachorzyca tłumaczony z brat na polski jest tutaj najlepszy, ale też powiedzmy sobie wprost, że to nie jest styl życia, który da się kupić. Charli to bardzo podkreśla. Oczywiście, że istnieje mecz, którym handluje, choć być może nie jest on tak rozbudowany jak w przypadku Taylor, ale Tutaj jest to jednak coś takiego, co jest nastawione na taką samodziałalność, samotworzenie, DIY, czyli po prostu zrób to sam. To znaczy wyciągnij t-shirt, nie zakładaj stanika.
I to się oczywiście odbija w jej piosenkach dzisiaj, chociaż robi totalny hyperpop. Hyperpop, który jest odpowiedzią na recesję. I myślę, że to też bardzo jest ciekawym wątkiem, który należy badać, bo rzeczywiście już takie momenty w popkulturze mieliśmy. To były i lata osiemdziesiąte, kiedy synthpop święcił triumfy, ale też 2008 rok, kiedy popularna była właśnie przesterowana autotunem Kesha. Więc myślę, że to jest też kolejny jakiś taki etap, który koresponduje z sytuacją gospodarczo-społeczną. A o tym, czy Charli XCX jest anty-Taylor porozmawiamy po skrócie informacji. Karolina Sulej, Paulina Januszewska są moimi gościniami. Magazyn TOK FM
I zaczynamy kolejną część magazynu Radia TOK FM. Ze mną Karolina Sulej, Paulina Januszewska. Rozmawiamy o światowych gwiazdach amerykańskich, muzyki popularnej, które mają wpływ na świat i które ten świat zmieniają swoim wpływem. I trochę tak zestawiłyśmy ze sobą Charli XCX i Taylor Swift. I pytanie, czy tę charakterystykę, którą zarysowała Paulina przed skrótem informacji, można nazwać, można tak opisać Kogoś, kto jest anty-Taylor, kto całkowicie jakoś można przeciwstawić sobie te dwie artystki jako reprezentujące inny sposób, inny rodzaj kobiecości, inny sposób polityczności, no i oczywiście inny sposób muzyki, bo też ich muzyka jest zupełnie różna. Zawsze jak nie będziemy przeciwstawiać, tylko będziemy mówić o różnych nurtach, które mogą się wspierać na przykład.
Wydaje mi się, że to, że te dwie artystki są polityczne, każda inaczej, ale obydwie jakoś wchodzą w politykę jako duże gwiazdy pop, które są bardzo słyszane, widziane, charakterystyczne, no to to już mówi o jakiejś wielkiej zmianie w popkulturze. To nie jest już polityczność, której się domyślamy, to jest polityczność wprost deklarowana, prawda? To znaczy ja na pewno się absolutnie z tym zgadzam i to też jest opowieść o pewnych personach, które one jednak tam pokazują i o pewnych nurtach, które wokół tego wyrastają i dyskusji publicystycznej, która też widzę, że właśnie w Polsce być może ty ją zaczniesz, ale do tej pory była taka bardzo też cukierkowa i niespecjalnie potrafiła cokolwiek ciekawego powiedzieć o Taylor czy o popkulturze, to się zmienia i bardzo się z tego cieszę. Natomiast ja też może wytłumaczę się, dlaczego ja zrobiłam w ogóle tekst o tym, przeciwstawiając sobie Taylor i Charli XCX.
Po pierwsze uważam, że siostrzeństwo nie polega na tym, że się nie krytykuje innych kobiet, gdy robią coś złego. A po drugie, rzeczywiście ten konflikt się pojawił w momencie, gdy po prostu Charli debiutując z płytą Brat jednak została na Wyspach Brytyjskich przez Taylor deklasowana poprzez to, że Taylor wypuściła reedycję swoich albumów dostępnych tylko na Wyspach właśnie w dniu premiery płyty Charli. I dla porządku trzeba dodać, że ona to też robiła innym artystom, że te reedycje wychodzą co chwilę i ona generalnie cały czas wypuszcza. Jakieś reedycje, tak. No jasne, oczywiście, że to jest, jakby to powiedzieć, samolubne, wydaje się. I pytanie, na ile ona w to ingeruje, na ile jej przedsiębiorstwo.
Nie będę jej usprawiedliwiać, ani psychologizować. Rzeczywiście, patrząc na to w ten sposób, na zasadzie wszyscy się zmieścimy, mogłaby odpuścić. No ale to sprowokowało, że na przykład różne media, dziennikarze, dziennikarki szukają kolejnych dowodów na to, że Charli XCX nie lubi się z Taylor Swift. Wiem i to mnie denerwuje. Jeszcze w to wszystko wkładają Billie Eilish, a jak nie Billie Eilish, to jeszcze jest Katy Perry, która z kolei już jest bardzo fe, bo zrobiła bardzo fe piosenkę i już teraz się o niej tylko mówi źle. Mam wrażenie, że ta logika sławy na zasadzie kochamy, nienawidzimy, wielki upadek, wielki powrót, tylko ona, tylko inna ona. No to ja bym tutaj jednak dodała, właśnie jeżeli porównujemy te dwie być może postaci pod takim względem politycznym, to jednak Taylor reprezentuje ten perfekcjonizm, którym ona się mierzy, też jest jego ofiarą, jak najbardziej tak, ale to jest taki perfekcjonizm, który jednak jest bardzo nastawiony na jednostkę.
Ona się wprawdzie brata ze swoimi fankami, Ale ja mam wrażenie, że jednak jest to na takim poziomie, że ja jestem najlepsza, wy mnie podziwiacie. Jestem trochę taka jak wy, ale prawda jest taka, że nie jestem. W przypadku Charli tam jest zdecydowanie większy nacisk na kolektywizm, na kolektywność, na to, żeby się trochę przeciwstawić tym neoliberalnym narracjom, które bardzo kultywują jednostki. No ale jakby Taylor mówiła, że... Charli XCX słynie z tego przede wszystkim, że ona współpracuje, pisze hity dla innych i wchodzi w bardzo szerokie współprace. No nie, no jakby porównajmy sobie jednak to ile duetów mamy Taylor, a ile Charli liczbowo. Niestety, wiesz, nie wypadnie to dobrze i tutaj nie chodzi o licytację.
Oj właśnie wypadnie, bo to jest 18 lat na scenie, wiesz, i tych głosów jest bardzo dużo. To prawda i to jest po prostu naturalne, że ona mimo więcej tych... Jak policzymy, że Charli startowała jako czternastolatka, więc tutaj dokonanie. No ona jako czternastolatka pisała pierwsze piosenki. Ale ja chciałam powiedzieć jedną rzecz właśnie co do mnie i Pauliny, bo my jesteśmy z trochę innych pokoleń, bo Taylor jest mileniarką tak jak ja i ona się mierzy jakby właśnie z tym neoliberalnym, że pracuj, musisz zasłużyć, musisz samodzielnie, ty, ty, ty. Bądź kowalką swojego losu, to już się kompromituje, bo po prostu to nie działa. To my się mierzymy z tym i ona się z tym mierzy, ja się z tym mierzę, tak, jakby to jest mojego pokolenia robota. A już Paulina, pokolenie jest troszeczkę o kroczek do przodu, ma inne wyzwania, jakby już inaczej na pewne rzeczy patrzy. Myślę, że możemy się uzupełniać i od siebie uczyć. Myślę, że Taylor też się uczy, natomiast jakby ona też wychodziła z country.
Musisz mieć ten swój feminizm w DNA, tylko pytanie jaki on jest i jak bardzo jest mainstreamowy i jak patrzycie już jakby nawet wychodząc pomiędzy tą kontrę Charli XCX i Taylor Swift tylko w ogóle na amerykańską muzykę popularną i tego jakie ona niesie treści dla kobiet. To czy wy widzicie w tym więcej pożytku, czy jednak tego, że no tutaj mamy do czynienia z takim bardzo mainstreamowym ujęciem, takim, który na przykład będzie wykluczał w pewnym sensie osoby, które może mają inny kolor skóry niż biały, może mają inną klasę, że no bo jednak Odniesienie i kariera, odniesienie sukcesu wiąże się z tym sukcesem finansowym i z tym, że no się jest po prostu na innym poziomie niezależnie od tego czy się jest Charli XCX czy Taylor Swift, chociaż tutaj to pewnie jest zupełnie nieporównywalne.
To znaczy ja myślę, że to jest po prostu nowe rozdanie, to znaczy ja mam nadzieję, że i POP będzie i w ogóle wszystkie jakieś dziedziny, które mają ten mainstream zagarnięty będą szły w stronę Feminizmu intersekcjonalnego, bo Taylor Swift dla mnie jest po prostu emanacją feminizmu liberalnego, który na pewnym etapie oczywiście był potrzebny, ale on się skupiał właśnie na sukcesie jednostki, na tym, żeby kobiety zasiadały w zarządach, żeby były dyrektorkami, żeby miały dużo pieniędzy, tylko że samo to, że wchodzisz na jakiś tam wysoki, na ten szczyt, Nie znaczy, że zmieniasz zasady gry. Oczywiście jest bardzo trudno, bo wchodzisz w grę maczystowską i musisz grać według reguł męskich.
Mówię tutaj w cudzysłowie oczywiście, czyli reguł, w których po prostu trwa opresja silniejszych nad słabszymi. No i pytanie, czy jak ty wejdziesz na ten szczyt, to zmienisz te reguły gry, czyli sprawisz, że nie będziesz grać tak jak mężczyźni, tylko będziesz grać właśnie w taki sposób, żeby wszystkim żyło się lepiej. Czyli tutaj też musimy wziąć pod uwagę, że samo bycie kobietą nie jest tylko i wyłącznie źródłem cierpień, ale także to jaki masz kolor skóry, to z jakiego domu pochodzisz i tak dalej i tak dalej. Można tutaj wymieniać bardzo dużo takich dyskryminacji krzyżujących się. I ja mam nadzieję, że myślę, że tutaj raperki na scenie amerykańskiej bardzo dużo zrobiły i myślę, że też zwrot ku Taylor pewnych środowisk jest tak duży dlatego, że rzeczywiście w POPie pojawiło się więcej czarnych po prostu piosenkarek, które jednak pokazują tę dyskryminację, a ta jest bardzo dużym problemem w Stanach Zjednoczonych.
Więc myślę, że to jest bardzo istotne i że być może właśnie ta biała Taylor jest jakąś emanacją tej starej, dobrej, konserwatywnej Ameryki. Ja sobie to tak wyobrażam, a jeszcze myślę sobie też o tym, że no właśnie, jeżeli mówimy o feminizmie intersekcjonalnym, no to musimy też mówić o queerowości, właśnie o innych grupach etnicznych. No i wydaje mi się, że tutaj poprzez taki kontakt bliski pewnych artystek, które jednak wyrastają na przykład na scenie klubowej, Ten kontakt z innymi w cudzysłowie po prostu jest. No i jeszcze do jednej rzeczy chciałabym się odnieść, że to nie jest tak już bardzo króciutko, że mówienie o też przeciwstawianie Taylor czy Charli jako taki, no nie wiem, koszmar incela, no też nie jest do końca sprawiedliwe, bo mężczyźni też są po prostu tutaj osobami, które patriarchat krzywdzi.
I na przykład dla mnie wspaniałe jest to, że Simone Biles wspaniale po prostu ćwiczy, robi wszystkie susy do Ready for it Taylor Swift, bo jej się ta piosenka podoba, bo jej daje powera. I to też jest mega, że takie krzyżówki też się pojawiają, że po prostu muzyka ma ogromną siłę i łączy. I nawet jak kultura amerykańska jest fe w niektórych rejonach, na przykład Taylor Swift ma wiele fanów i fanek w Pakistanie, w Południowej Azji, w Brazylii, w RPA, no naprawdę w bardzo wielu miejscach, które są bardzo antyamerykańskie. Warto pamiętać, że Taylor była pierwszą gwiazdą, która została skancelowana, pierwszą kobietą, która doświadczyła takiego hejtu i nikt się nad nią specjalnie do tej pory nie lituje, a litujemy się nad biednymi rockmanami typu Jim Morrison, że tacy byli wrażliwi.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Monika Góra przedstawia podcast i goście: Karolina Sulej i Paulina Januszewska. Rozmowa zaczyna się o muzyce pop i wpływie kobiet na ten sektor.
Paulina Januszewska krytykuje Taylor Swift, podkreślając jej niską antysystemowość i lukrowane podejście do feminizmu.
Przedstawienie Charli XCX jako alternatywy dla Taylor Swift, skupienie na jej stylu życia i polityczności.
Porównanie Taylor Swift i Charli XCX, skupienie na ich polityczności i wpływach na popkulturę.
Rozmowa o krytyce wobec Taylor Swift i Charli XCX, analiza ich wpływów na popkulturę i feministyczne idee.
Rozmowa o politycznym zaangażowaniu gwiazd popkultury, z fokusem na Charli XCX i Kamale Harris.
Analiza wpływu poparcia gwiazd popkultury na polityczne debaty i poparcie Kamali Harris.
Zakończenie rozmowy i podziękowania gośćom, przejście do kolejnego programu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.