Jak maszynka POPu przerabia i co z tego zostaje?
Jaki wpływ na życie społeczne mają światowej sławy artystki? Skąd fenomen Taylor Swift? Czy Charli XCX jest anty Taylor? Rozmawiamy z Karoliną Sulej, dziennikarką, publicystką, pisarką, reportażystką, autorką książki "Era Taylor Swift" oraz Pauliną Januszewską z Krytyki Politycznej.
Nazywam się Monika Góra, jestem reporterką, autorką podcastu Kurierzy Śmierci. To historia zgonów młodych kobiet, do których dochodziło w Krakowie. Zgonów, które łączą się ze sobą. Dlaczego kurierzy śmierci mogli działać tak długo? O tym jest moje dziennikarskie śledztwo. Podcast Kurierzy Śmierci. Słuchaj na YouTube, Spotify i Apple Podcasts. Magazyn TOK FM.
I wracamy do magazynu Radia TOK FM po krótkiej muzycznej przerwie. Jest 11.21, Anna Piekutowska przy mikrofonie, a ze mną w studiu Karolina Sulej, dziennikarka, pisarka, autorka książki era Taylor Swift. Dzień dobry. Dzień dobry. Oraz Paulina Januszewska, dziennikarka z Krytyki Politycznej. Dzień dobry. Dzień dobry. Będziemy rozmawiały o kobietach w muzyce i popkulturze i wpływie jaki mają na świat. No to nie jest Największe odkrycie, że teraz muzyką rządzą kobiety, że jest bardzo dużo w muzyce popularnej bardzo sławnych kobiet. One robią największe show, też są największymi biznesmenkami i też potrafią monetyzować swoją popularność. Ta era kobiet właściwie redefiniuje na nowo to, czym jest muzyka popularna.
I Taylor jest chyba tego najmocniejszym przykładem. No tak, powinnam chyba od niej rzeczywiście zacząć, zanim przejdziemy do Brad Summer, bo miałam do czynienia też przy okazji pisania książki ze wspólnotą Swifties i robiłam rozmowy z bardzo konkretnymi Swifties, więc mam taką antropologiczną perspektywę studium przypadku, ale też taką perspektywę I to co dla mnie jest chyba najważniejsze to fakt, że te osoby czują, że to co Taylor ma im do przekazania ma znaczenie w ich życiu. Jak kiedyś śpiewał Morrissey, że nie chce słuchać piosenek, które nie mówią nic o jego życiu. Piosenki Taylor mówią dla ludzi o ich sytuacji takiej codziennej. To jest tak zwana dla nich życióweczka, tak? Jakby miłość, strata, przyjaźń, nostalgia, lęki, fantazje, emocje po prostu.
No tak, ona by w ogóle nie zrobiła kariery, rozpoczynając może od tego, gdyby nie była tak bezpośrednia i Autentyczna, ponieważ ona zrobiła karierę w country, ponieważ zupełnie nie śpiewała o rzeczach, o których country było. Bo śpiewała o swoich doświadczeniach licealnych, o bullyingu, o problemach z wyglądem, o zaburzeniach odżywiania. O nawet nie będzie tych złamanych serduszkach. I to wszystko trafiało do jej rówieśników i rówieśnic. I ona w ogóle zrobiła coś, co moim zdaniem jest bardzo ważne też w kontekście innych artystek. Ona bardzo dowartościowała dziewczyńskość i dziewczęcość w popie. Nie tylko jako hashtag, ale jako taką realną, polityczną i społeczną siłę. No naprawdę uważam, że ona jest koszmarem incela i zresztą Charli też, że po prostu masz dziewczyny, które są pewne siebie, swojej cielesności, swojej sprawczości, władzy. Wcale nie są agresywne. Są w porządku, takie równiachy.
Nie czujesz, że tutaj możesz zaatakować tutaj jakaś szalona feministka. Robią swoje, wspierają się nawzajem i to jest naprawdę rewolucyjne. Jak słyszę te małe dziewczynki na koncercie, które śpiewają Piii, patriarchat i 60-letnią Amerykankę, która obok mnie stała, która też to śpiewa, to sobie myślę, okej, podoba mi się to. No i takie wspólnoty, które mają jedną liderkę, oczywiście to jest wielki fenomen i na pewno ogromny sukces, ale z drugiej strony ma to swoją jakąś mroczną stronę, o której na przykład Paulina kilka razy pisała na ramach Krytyki Politycznej. Tak, ja będę tutaj w tej rozmowie psuj zabawą. Będziesz brat. Tak, dokładnie tak. Też bachorzycą dokładnie, ja takiego używam sformułowania. No ja bym powiedziała, że jeśli chodzi o samo country, to jakby to też nie jest do końca tak, że Taylor tutaj przeciera szlaki, bo mamy choćby Dolly Parton i Dolly Parton jest też bardzo antysystemowa i bardzo queerowa, czego o Taylor nie możemy powiedzieć.
No ona nie jest, ona wybiera z feminizmu właśnie tę wersję POP lukrowaną, która jest w miarę wygodna, która jednak nie... Tutaj nie podważa status quo tak naprawdę, bo to trochę tworzy moim zdaniem matriarchat, czyli patriarchat a rebours, gdzie po prostu mówimy o girlboss, kobiecie, która po prostu zdobywa kolejne sukcesy, czyli jest trochę odpowiednikiem mężczyzny, ale niekoniecznie rzeczywiście wprowadza takie realne zmiany. Jeśli chodzi o prawa autorskie, jak najbardziej tak. Ale jej jakieś takie sprzeciwianie się patriarchatu jest dla mnie dosyć wygodne. Jest w bezpiecznych ramach, ono jest potrzebne, ale jakby to jest lukrowana wersja feminizmu. Natomiast ja sobie też myślę o tych właśnie mrocznych stronach, że jasne siostrzeństwo tutaj jest odmieniane przez wszystkie przypadki
Też jest to osoba, która pomaga kobietom w tym sensie, że wspiera artystki, które przechodzą przez podobne trudności np. związane z seksizmem w branży i to, że odrabia swoje prawa autorskie na nowo. W tej konflikcie ze Scottem Brownem, no to to jest też pokłosie tego co się działo z Keszą i jak ona też widzi inne kobiety z Priory Lady Gaga. One się generalnie wszystkie znają i moim zdaniem to media starają się na siebie napuszczać, bo to generuje kliki. To, że ona chce być najlepsza, to też jest moim zdaniem, psychologizowanie może już trochę, ale to jest ten syndrom wewnętrznego krytyka i perfekcjonizmu, który ona jako milenialka moim zdaniem też ma i przepracowuje, tak samo jak zresztą idea girlboss.
Jak maszynka POPu przerabia i co z tego zostaje? I czy to zmienia świat czy nie ostatecznie? I w jaką stronę? To też jest tak, że chyba takim najbardziej popularnym takim zarzutem, który jest do Taylor Swift i oczywiście można rozmawiać o różnych interpretacjach jej podejścia do kapitalizmu i tego jak ona w tym odnajduje się jako w branży muzycznej, która z założenia jednak jest kapitalistyczna i tak funkcjonuje po prostu. To te zarzuty też bardzo mocno dotyczą tego, że pomimo różnych deklaracji i tego, że reprezentuje jednak pokolenie, dla którego troska o środowisko jest ważna, to sama lata tygnie odrzutowymi. Ale chciałam cię zapytać. Też mówiłaś o tym i też piszesz w swojej książce, że Taylor Swift miała takie momenty olśnienia, tak, że się zaczynała orientować co do pewnych rzeczy i zmieniała swoje zdanie albo na przykład decydowała się na to, żeby się wypowiedzieć w jakiejś sytuacji.
O jakimś kontekście tak było przy molestowaniu, ale też przy osobach LGBT, też w pewnym momencie skrytykowała Donalda Trumpa, kiedy tam się przelała jej wewnętrzna czara goryczy. I zastanawia mnie, czy ty uważasz, że ona jakoś zweryfikuje swoje podejście do tego swojego śladu węglowego? Jestem bardzo ciekawa, co ona z tym zrobi. Uważam też, że jest bardzo wiele hipokryzji w tym krytykowaniu jej, ponieważ wygłodnienie światowe tego, żeby ona była, dawała te koncerty, przyjechała, dowiozła, nie zatrzymywała się, te koncerty są wykupywane, no to co się działo w Monachium, dziesiątki tysięcy w środku, na zewnątrz, każdy kraj... Tak, i jednocześnie wiele osób ją krytykuje, a jest druga część świata, która chce, nie, przyjedź do mnie teraz, natychmiast, zrób to. I są też inne gwiazdy, które smrodzą i to jest generalnie wszystko nie takie, jak być powinno.
Cała jakby ta kultura tego, jak jest skonstruowana sława i jak trzeba dowozić, jak dużo, jak szybko właśnie i się ze sobą ścigać, no to wszystko nie sprzyja temu, że żeby się utrzymać na tak zwanym szczycie, jeśli się jest ambitną osobą, to można zwolnić. Ja jestem absolutnie krytyczna jeśli o to chodzi. Nie można tego usprawiedliwić. Coldplay stara się chociaż na przykład robić bardziej odpowiedzialnie swoje trasy. I jeden, tak jak napisałam zresztą książce, jeden post jej na Instagramie zrobiłby więcej dobrego niż te pseudo tłumaczenia jej PR-owej grupy. Więc tak, bardzo bym chciała, żeby ona się tutaj Wypowiedziała jasno, bo wydaje mi się, że tu nie ma argumentów poza takim zrozumieniem dla jej bezpieczeństwa i tego, że rzeczywiście, żeby dowieźć trasę, to trzeba to robić i teraz ona jest w tej trasie, więc jest wygodnym kozłem ofiarnym i w ogóle ona jest jak kotek w internecie, gdzie się ją dołoży, tam jest więcej klików czy na hejt, czy na miłość, ale tak, ale sprowadzając to do faktów, a nie do różnych wywodów naszych, to zdecydowanie to jest duży minus tego, co ona robi.
Chyba teraz jest moment, żeby wprowadzić drugą bohaterkę. Tak jest. Ja bym chyba jeszcze dodała do tego jedną adnotację taką, że jeżeli myślimy o siostrzeństwie i feminizmie, to jednak nie ma dzisiaj większego problemu niż właśnie katastrofa klimatyczna. W tej katastrofie klimatycznej to właśnie kobiety, kobiety nieuprzywilejowane będą cierpieć najbardziej z powodu braku wody, dostępu do różnych zasobów pozwalających przetrwać. Dlatego zawsze powtarzam, że jednak trzeba patrzeć na to, co robią właśnie gwiazdy, że to nie jest tak, że one są skazane na swój sukces i sławę i są takie biedne, bo muszą latać do tych fanek. Nie, to jest ich wybór i to jest ich strategia marketingowa, która niestety moim zdaniem, ja nie mam pretensji do tego, że Taylor jest gwiazdą, tylko że ona ma bardzo niepohamowany apetyt.
Też ona jest wykreowana w ten sposób, że mówi o pewnym stylu życia i niesie ze sobą pomysł na kobiecość i dziewczyńskość, ale się nie będę mądrzyła, tylko oddam głos Paulinie, która może to jakoś przybliży. No tak, myślę, że ten termin Bachorzyca tłumaczony z brat na polski jest tutaj najlepszy, ale też powiedzmy sobie wprost, że to nie jest styl życia, który da się kupić. Charli to bardzo podkreśla. Oczywiście, że istnieje mecz, którym handluje, choć być może nie jest on tak rozbudowany jak w przypadku Taylor, ale Tutaj jest to jednak coś takiego, co jest nastawione na taką samodziałalność, samotworzenie, DIY, czyli po prostu zrób to sam. To znaczy wyciągnij t-shirt, nie zakładaj stanika.
To są rzeczy, które tak naprawdę są dostępne każdemu, kto nie musi mieć pieniędzy, żeby być brat po prostu. To jest styl życia, który jest bardziej przybrudzony, jednak w bliższej kulturze klubowej. I imprezowy. Imprezowej, ale to też nie jest promocja, nie wiem, brania kokainy i palenia papierosów, bo Charli podkreśla, że każdy może być brat. Natomiast ja myślę, że bardzo ważny jest ten background jednak klubowy, bo scena klubowa od zawsze, od czasów disco po techno była właśnie tą, w której mogły się odnaleźć różne mniejszości etniczne, queerowe, właśnie kobiety również. I myślę, że to jest coś, na czym Charli wyrosła, bo Charli jako nastolatka grała na rejwach, więc zdecydowanie z tą kulturą, kontrkulturą powiedzmy, miała bardzo dużo wspólnego.
I to się oczywiście odbija w jej piosenkach dzisiaj, chociaż robi totalny hyperpop. Hyperpop, który jest odpowiedzią na recesję. I myślę, że to też bardzo jest ciekawym wątkiem, który należy badać, bo rzeczywiście już takie momenty w popkulturze mieliśmy. To były i lata osiemdziesiąte, kiedy synthpop święcił triumfy, ale też 2008 rok, kiedy popularna była właśnie przesterowana autotunem Kesha. Więc myślę, że to jest też kolejny jakiś taki etap, który koresponduje z sytuacją gospodarczo-społeczną. A o tym, czy Charli XCX jest anty-Taylor porozmawiamy po skrócie informacji. Karolina Sulej, Paulina Januszewska są moimi gościniami. Magazyn TOK FM
I zaczynamy kolejną część magazynu Radia TOK FM. Ze mną Karolina Sulej, Paulina Januszewska. Rozmawiamy o światowych gwiazdach amerykańskich, muzyki popularnej, które mają wpływ na świat i które ten świat zmieniają swoim wpływem. I trochę tak zestawiłyśmy ze sobą Charli XCX i Taylor Swift. I pytanie, czy tę charakterystykę, którą zarysowała Paulina przed skrótem informacji, można nazwać, można tak opisać Kogoś, kto jest anty-Taylor, kto całkowicie jakoś można przeciwstawić sobie te dwie artystki jako reprezentujące inny sposób, inny rodzaj kobiecości, inny sposób polityczności, no i oczywiście inny sposób muzyki, bo też ich muzyka jest zupełnie różna. Zawsze jak nie będziemy przeciwstawiać, tylko będziemy mówić o różnych nurtach, które mogą się wspierać na przykład.
Po pierwsze uważam, że siostrzeństwo nie polega na tym, że się nie krytykuje innych kobiet, gdy robią coś złego. A po drugie, rzeczywiście ten konflikt się pojawił w momencie, gdy po prostu Charli debiutując z płytą Brat jednak została na Wyspach Brytyjskich przez Taylor deklasowana poprzez to, że Taylor wypuściła reedycję swoich albumów dostępnych tylko na Wyspach właśnie w dniu premiery płyty Charli. I dla porządku trzeba dodać, że ona to też robiła innym artystom, że te reedycje wychodzą co chwilę i ona generalnie cały czas wypuszcza. Jakieś reedycje, tak. No jasne, oczywiście, że to jest, jakby to powiedzieć, samolubne, wydaje się. I pytanie, na ile ona w to ingeruje, na ile jej przedsiębiorstwo.
Nie będę jej usprawiedliwiać, ani psychologizować. Rzeczywiście, patrząc na to w ten sposób, na zasadzie wszyscy się zmieścimy, mogłaby odpuścić. No ale to sprowokowało, że na przykład różne media, dziennikarze, dziennikarki szukają kolejnych dowodów na to, że Charli XCX nie lubi się z Taylor Swift. Wiem i to mnie denerwuje. Jeszcze w to wszystko wkładają Billie Eilish, a jak nie Billie Eilish, to jeszcze jest Katy Perry, która z kolei już jest bardzo fe, bo zrobiła bardzo fe piosenkę i już teraz się o niej tylko mówi źle. Mam wrażenie, że ta logika sławy na zasadzie kochamy, nienawidzimy, wielki upadek, wielki powrót, tylko ona, tylko inna ona. No to ja bym tutaj jednak dodała, właśnie jeżeli porównujemy te dwie być może postaci pod takim względem politycznym, to jednak Taylor reprezentuje ten perfekcjonizm, którym ona się mierzy, też jest jego ofiarą, jak najbardziej tak, ale to jest taki perfekcjonizm, który jednak jest bardzo nastawiony na jednostkę.
Oj właśnie wypadnie, bo to jest 18 lat na scenie, wiesz, i tych głosów jest bardzo dużo. To prawda i to jest po prostu naturalne, że ona mimo więcej tych... Jak policzymy, że Charli startowała jako czternastolatka, więc tutaj dokonanie. No ona jako czternastolatka pisała pierwsze piosenki. Ale ja chciałam powiedzieć jedną rzecz właśnie co do mnie i Pauliny, bo my jesteśmy z trochę innych pokoleń, bo Taylor jest mileniarką tak jak ja i ona się mierzy jakby właśnie z tym neoliberalnym, że pracuj, musisz zasłużyć, musisz samodzielnie, ty, ty, ty. Bądź kowalką swojego losu, to już się kompromituje, bo po prostu to nie działa. To my się mierzymy z tym i ona się z tym mierzy, ja się z tym mierzę, tak, jakby to jest mojego pokolenia robota. A już Paulina, pokolenie jest troszeczkę o kroczek do przodu, ma inne wyzwania, jakby już inaczej na pewne rzeczy patrzy. Myślę, że możemy się uzupełniać i od siebie uczyć. Myślę, że Taylor też się uczy, natomiast jakby ona też wychodziła z country.
Tam generalnie masz mieć buzię w ciup, nic nie mówić, bo jak mówisz, to będziesz jak Dixie Chicks i będą palić twoje płyty. Więc ona, żeby z tej grzecznej dziewczynki, z tej skorupy wyjść, no najpierw musiała minąć kilka lat, żeby ona się odważyła w ogóle przestać być people-prizerką. Też to jest bardzo millennialsowa akurat. Ja też jestem z pokolenia milenialców, żeby nie było. Tak jak obie artystki, chyba one też są dosyć w podobnym wieku. To, co wychodzi nam z tej rozmowy, to na pewno jest to, że obie w jakimś sensie angażują się politycznie i obie rozumieją siebie jako feministki. Z tym się chyba zgodzicie ze mną. Zresztą wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach już bycie gwiazdą popu albo istnienie w muzyce popowej,
Mówię tutaj w cudzysłowie oczywiście, czyli reguł, w których po prostu trwa opresja silniejszych nad słabszymi. No i pytanie, czy jak ty wejdziesz na ten szczyt, to zmienisz te reguły gry, czyli sprawisz, że nie będziesz grać tak jak mężczyźni, tylko będziesz grać właśnie w taki sposób, żeby wszystkim żyło się lepiej. Czyli tutaj też musimy wziąć pod uwagę, że samo bycie kobietą nie jest tylko i wyłącznie źródłem cierpień, ale także to jaki masz kolor skóry, to z jakiego domu pochodzisz i tak dalej i tak dalej. Można tutaj wymieniać bardzo dużo takich dyskryminacji krzyżujących się. I ja mam nadzieję, że myślę, że tutaj raperki na scenie amerykańskiej bardzo dużo zrobiły i myślę, że też zwrot ku Taylor pewnych środowisk jest tak duży dlatego, że rzeczywiście w POPie pojawiło się więcej czarnych po prostu piosenkarek, które jednak pokazują tę dyskryminację, a ta jest bardzo dużym problemem w Stanach Zjednoczonych.
Więc myślę, że to jest bardzo istotne i że być może właśnie ta biała Taylor jest jakąś emanacją tej starej, dobrej, konserwatywnej Ameryki. Ja sobie to tak wyobrażam, a jeszcze myślę sobie też o tym, że no właśnie, jeżeli mówimy o feminizmie intersekcjonalnym, no to musimy też mówić o queerowości, właśnie o innych grupach etnicznych. No i wydaje mi się, że tutaj poprzez taki kontakt bliski pewnych artystek, które jednak wyrastają na przykład na scenie klubowej, Ten kontakt z innymi w cudzysłowie po prostu jest. No i jeszcze do jednej rzeczy chciałabym się odnieść, że to nie jest tak już bardzo króciutko, że mówienie o też przeciwstawianie Taylor czy Charli jako taki, no nie wiem, koszmar incela, no też nie jest do końca sprawiedliwe, bo mężczyźni też są po prostu tutaj osobami, które patriarchat krzywdzi.
I niestety też jest tak, że kobieta, która jest zamożna i pochodzi z dobrej rodziny, a gdy postawimy przeciwko niej mężczyznę, który tych zasobów nie ma, to też jego bycie in celem często właśnie wynika z tych strasznych warunków, w których wzrasta. Ja się obawiam, że to są trudne. Poczekaj. Bo takie przeciwstawianie właśnie inceli mężczyzn kobietom, tych niefajnych mężczyzn, którzy nie wiem, być może nie mają z kim uprawiać seksu, jest bardzo niesprawiedliwe. Ja nie będę ich aż tak bardzo żałować w tym momencie, ale chciałam tylko powiedzieć. Ja bym ich pożałowała, tylko bardziej zapytała, czy w ogóle w POPie jest przestrzeń na to. Bo wydaje mi się, że niekoniecznie, ale już Karolina daj głos. Chciałam tylko powiedzieć dwa słowa, żeby nie zapominać w tym wszystkim o tym, że są to piosenki i pewne emocje, które one niosą i pewne przeżycia, doświadczenia, koniec końców, które mogą wzmacniać się niezależnie od tego, co będziemy uważać.
I była pierwszą kobietą w pierwszym rzucie, powiedzmy, kobiet, które mówiło mi tu jeszcze avant-lemo i trafiono okładkę Time'a nie dlatego, że była najbogatsza i najsłynniejsza, tylko dlatego, że po prostu odważyła się powiedzieć pewne rzeczy. No i oczywiście ona ma bardzo wiele tych pionierskich błędów, nie tylko pionierskich sukcesów, ale wydaje mi się, że też jeszcze jest młoda. I że ma szansę się jeszcze nauczyć i zobaczymy, jak ta branża się zmieni, której ona była też częścią tej zmiany bardzo dużej, też technologicznej. I oczywiście jest tak, że ona też ściga się sama ze sobą, co jest niekorzystne i byłoby dobrze, żeby odpoczęła, wydaje mi się, i przez jakiś czas popatrzyła, co robią koleżanki, ale to nie jest tak, że on tych współprac nie ma na koncie, bo na każdym albumie było co najmniej kilka współprac z koetami i z mężczyznami.
To wyobstrahujmy się jednak od tych naszych głównych gwiazd i trochę porozmawiajmy o tym politycznym wpływie, dlatego że jednak jest tak teraz w amerykańskiej popkulturze, że zaangażowanie polityczne, deklaracje polityczne są na porządku dziennym. To są zupełnie, jak popatrzymy na polską scenę muzyczną chociażby, jest to dalej bardzo rzadkie i uważane za niebezpieczne. Mamy apel taki. Tak, nie wstydźcie się, mówcie co myślicie o polityce. Jesteśmy bardzo ciekawe, tak. Tak, no ja myślę, że zdecydowanie u nas to odciąż jest lekcja do odrobienia, natomiast no właśnie ja tutaj chcę odejść od Charli, ale jednak ona była pierwszą osobą, która poparła Kamalę Harris, przy czym oczywiście Kamala Harris też jest emanacją jakby tych złych rzeczy w systemie.
Zgadzam się trochę, kto tam spontanicznie, kto niespontanicznie, ale rezultat jest ważny i zgadzam się, że ten rezultat jest świetny i może byśmy powiedzieli, te memy z kokosem i z śmiejącą się Kamalą, to chodzi o to, że Kamala jest tak świeżym rzeczywiście tutaj powietrzem w tej zatechłej Ameryce, że nawet jej śmiech, taki śmiech dorosłej kobiety, świadomej, która się nie wstydzi i która żartuje i potrafi się zdystansować do jakiegoś głupiego pytania, bo to o to w tym chodzi i ten kokos, który jest takim memicznym symbolem, Razem z tą arcymemiczną, teraz super popularną Charli, to tworzy takie combo, które rozjeżdża dziadostan takiego Trumpa. A jednocześnie też sprawia, że wiele osób zaczyna to lepiej rozumieć i staje się to dla nich bliższe, kiedy mamy do czynienia z kobietą, kandydatką na prezydentkę, która jest czarna, która do tej pory też nie była zbytnio lubiana w społeczeństwie.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Monika Góra przedstawia podcast i goście: Karolina Sulej i Paulina Januszewska. Rozmowa zaczyna się o muzyce pop i wpływie kobiet na ten sektor.
Paulina Januszewska krytykuje Taylor Swift, podkreślając jej niską antysystemowość i lukrowane podejście do feminizmu.
Przedstawienie Charli XCX jako alternatywy dla Taylor Swift, skupienie na jej stylu życia i polityczności.
Porównanie Taylor Swift i Charli XCX, skupienie na ich polityczności i wpływach na popkulturę.
Rozmowa o krytyce wobec Taylor Swift i Charli XCX, analiza ich wpływów na popkulturę i feministyczne idee.
Rozmowa o politycznym zaangażowaniu gwiazd popkultury, z fokusem na Charli XCX i Kamale Harris.
Analiza wpływu poparcia gwiazd popkultury na polityczne debaty i poparcie Kamali Harris.
Zakończenie rozmowy i podziękowania gośćom, przejście do kolejnego programu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.