S2O2: Z Kayką Sadowską: i do tańca i do uziemienia!

Ojej, to jestem w szoku, bo z tego, co pamiętam, to największa interakcja to tam, jak mówiłam, czemu mnie nie było tak długo, czy coś tam, nie? Sprawiedliwienie nieobecności. Pamiętam, pamiętam. Na moje zajęcia przyszła jedna dziewczyna, którą chyba sześć lat temu ostatni raz widziałam i bardzo się zdziwiła, że ją pamiętam i nawet... Powiedziałam jej, na których zajęciach była, w której szkole tańca. Była bardzo zdziwiona. Ja jestem wzrokowcem. Ojacie, niesamowite, po prostu masz taką pamięć, nie? No to się przydaje, jak się prowadzi zajęcia. No tak, poza tym wiesz, ja patrzę na ludzi, obserwuję ich, więc orientuję i twarz, i to jak się ruszają. Mnie męczyło w sumie od jakiegoś czasu, bo ja do Ciebie na miarę dostałam od Dashiry, która niestety zmarła. Była cudowną osobą i właśnie ona mi powiedziała, że jak ktoś od tańca, kto tak czuje ciało, no to tylko Kajka i do tego poszłam.

Pod odcinkiem masz link do wydarzenia na Facebooku. Zapraszam Cię tam do tego wydarzenia. Tam będę publikować aktualności. Cieszę się bardzo i zapraszam Cię do dalszej części rozmowy z Kajką. Każde doświadczenie to jest po prostu fantastyczna lekcja, która jest przede wszystkim dla nas, ale dla innych ludzi tak samo, jeżeli mogą sobie na to popatrzeć i na przykład też się z tym utożsamić, bo uważają, że coś im się przytrafia złego, trudnego i raz, że jest to koniec świata, nie mają jak sobie z tym poradzić, przecież ich się tego wstydzą, bo zostają odrzuceni albo sami to odrzucają i tak dalej i tak dalej. Także wiesz, nie ma. Też w to wierzę i też dlatego gdzieś tam dzielę się swoimi osobistymi kawałki, bo uważam, że to nie jest tylko nasze osobiste, jak już to uzdrowimy, prawda?

No bo wiadomo, nie dzielimy się jakimiś otwartymi ranami, tylko już bliznami, nie? No ale wierzę w to, tak po angielsku fajnie to brzmi, że your mess is your message, nie? Że właśnie ten nasz bałagan wewnętrzny, który już sobie zdążyliśmy uporządkować, ogarnąć i dowiedzieć się, o co tutaj chodzi, no to właśnie to najbardziej może pomóc innym, nie? Ja sobie muszę zapisywać te rzeczy, bo powiedziałaś właśnie teraz dwie super rzeczy. My się nie dzielimy otwartymi ranami, tylko bliznami. To będzie nagrane, Kajka, także spokojnie, ja ci myślę te rozmowy. Ale ja sobie to sobie zapisuję, wiesz. No, ja myślę, że dzisiaj dużo będzie myśli, bo wiesz co, ja poczytałam sobie ten twój opis, dziękuję, że w ogóle mi wysłałeś, bo ja nie wiedziałam, że macie z Erin, tak, dobrze mówię, z Gabrielą, że macie stronę internetową, widziałam, że macie podcast, prawda, i gdzieś tam mi się obijały oczy jakieś wasze filmiki, no właśnie, ja gdzieś tam

Kajka, jak mówisz, to właściwie od każdego zdania można by zacząć teraz nowy wątek. Chciałabym dla osób, które nas słuchają, jakoś to podsumować, to co mówisz, jak pracujesz, bo jak słucham, to ty pracujesz tak, że okej, jest terapia. Tradycyjnie gdzieś jest pojęta, prawda, że coś opowiadamy. Też myślę, że do Ciebie mnie przyciągnęło to, że ja od zawsze szukam właśnie tej pracy z ciałem i Ty mnie się tak z tym ciałem kojarzysz i widziałam jak z tym pracujesz i pamiętam jak się czułam na Twoich zajęciach i po tych zajęciach, prawda? I mówisz, że to co robimy na terapii to potrzebuje ugruntowania i Ty pracujesz tak, żeby właśnie to ugruntować w ciele tak jakby, jak opowiadasz, że to jest taki moment trawienia, że faktycznie to

Tu zawsze to nie był dla mnie problem, żeby budować przyjaźnie, ale właśnie taki bliski związek z mężczyzną, tego mi brakowało, nie? I pamiętam, W tym okresie jak do Ciebie chodziłam, że no dopiero gdzieś to zaczynałam przepracowywać, też byłam w swojej terapii, prawda, gdzieś otwierałam dopiero te kawałki, które uniemożliwiają mi bliskość, prawda, otworzenia się właśnie na tą przyjemność, to o czym mówisz, o tym otwarciu się, nie? To był właśnie ten trudny moment, no ale pamiętam na Twoich zajęciach właśnie też jak Ty byłaś w tej swojej Kajka Sadowska. Kajka Sadowska.

Bardzo trudny okres przejściowy. Jakbyś spojrzała teraz z perspektywy na tą Kajkę w tamtym momencie, to co byś jej powiedziała, żeby właśnie czuła więcej takiego bezpieczeństwa, zaufania, że to się dobrze ułoży? Ja bym powiedziała jej, że gratuluję i cały czas podziwiam jej podążanie za intuicją. Pomimo wielu rzeczy, które mówili i mówią cały czas ludzie naokoło, bo ta intuicja dawała mi namiastkę poczucia bezpieczeństwa. Bo jeżeli ja gdzieś nawet miałam pojedyncze słowo wewnętrzne, które mi mówiło, że będzie dobrze, to znaczyło, że będzie dobrze. I ta wiara właśnie w to, że będzie dobrze, mimo że na ten moment jeszcze jest trudno,

I ten pierwszy kontakt jest bardzo ważny, ponieważ my musimy poznać swoje ciało, siebie, żeby potem, w momencie kiedy atakują nas jakieś komentarze zewnętrzne albo osoby, Swoją obecnością nawet tylko i wyłącznie, natomiast używam słowa atakują, ponieważ my się czujemy na zasadzie, że to teraz będę się porównywała. My tak nie myślimy racjonalnie, tylko to się pojawia w świadomości gdzieś w głowie. My się czujemy zaatakowane. To jest moment, w którym od razu mamy ten swój dotyk i sobie myślimy, ale moja skóra jest przyjemna. Ja nie muszę tak wyglądać. Kajka Sadowska.

No ale jak słucham, no to przecież już wtedy, w tym czasie, ty dawałaś sobie, nie? I tak sobie myślę właśnie często o matkach, które przychodzą gdzieś i chcą, żeby pomóc ich dzieciom, że mówią, że nie jestem w stanie nic dać, prawda, nie potrafię go uspokoić, Kajka Sadowska. Kajka Sadowska. Kajka Sadowska.

Masz zwyczaj, totalnie, poproszę. Mam zwyczaj zadawać pytania, bo mnie to ciekawi zawsze, no ja pracuję z dziećmi, mam dużo kontaktu z dziećmi, uwielbiam dzieci i też z tymi dziecięcymi częściami lubię pracować i zawsze mnie zastanawia, no właśnie, Kajka jako dziecko, jak miała parę lat, o czym marzyła, jak sobie wyobrażała, że kim będzie w przyszłości, co będzie robić, jak się odnajdzie w tym świecie, o czym marzyła? Nie wiem, nie pamiętam, ja żyłam. Powiem Ci, że ja w depresji, w trakcie depresji, jak patrzyłam na swoje zdjęcia z dzieciństwa, miałam takie, kurde, jak to jest możliwe, że to dziecko, które widzę, które jest po prostu takie, jest dosłownie kwintesencją iskry.

... wiadomo w jaki sposób ja chcę wykorzystać moje umiejętności, moje dary. Natomiast moje wewnętrzne dziecko w tym momencie chce żyć. Chce się bawić. Po naszej rozmowie przyjeżdża mój czteroletni siostrzeniec i właśnie to będę robiła. Ojej, co piękne. I to jest piękne, co mówisz, że mała Kajka po prostu chce żyć i to nieważne, co będzie robić, po prostu chce żyć. Tak właśnie jest, bo ja patrzę na to, ile ty rzeczy robisz, no bo ty po prostu żyjesz, nie? I to, co sprawia, że czujesz to życie, no to ty w to idziesz, nie? No i tym zarażasz, naprawdę. I bardzo Ci jestem wdzięczna, że zgodziłaś się na tą rozmowę, no bo właśnie jak sobie z Tobą siedzę, to ja czuję to życie i czuję tą małą Kajkę, że no właśnie, że Ty zrobiłaś na nią miejsce i się zastanawiam, czy to w ogóle teraz tak wpadła mi taka myśl, czy to w ogóle nie jest nasze zadanie jako dorosłe, żeby w końcu zrobić miejsce na tych małych siebie, którzy po prostu chcą żyć, nie?

No to są wymówki głowy dorosłego. No to są te chmury, które mogą przysłonić to słońce, ale ono zawsze jest. No i właśnie. To jest najważniejsze, że to cały czas u nas jest i mamy szansę to wydobyć z siebie. I właśnie w tym momencie chciałabym, żebyś powiedziała nam o twoich programach, które się zbliżają, no bo właśnie wiele z nas potrzebuje pomocy. No dobra, mam to słońce w sobie, ale mam tyle chmur i jeszcze jest mgła i jeszcze leje i trochę trudno mi dostrzec to słońce i chciałabym czyjejś pomocy. I ktoś może słuchając poczuje, jakaś kobieta, kurczę, też bym tak chciała jak Kajka, że tak jak jej słucham, to czuję, że faktycznie to we mnie jest, ale trudno mi się dokopać. Masz dwa programy, które się zbliżają, prawda?

Widzę, co się dzieje u osób, które przyjeżdżają już regularnie, można by powiedzieć. No to dajesz to, o czym mówiłaś, że też tobie pomogło, nie? Że oprócz tych technik i umiejętności, właśnie to wsparcie osób, prawda? Ten czynnik ludzki. No a wiadomo, najszybciej robimy zmiany, kiedy otoczymy się osobami, które już tą zmianę u siebie praktykują, prawda? Że wtedy po prostu zmieniamy swoją tożsamość, że skoro jestem w takiej ekipie, to też znaczy, że jestem taka, no i wtedy ta zmiana ma miejsce i się pojawia. Super. Bardzo Ci dziękuję za tą rozmowę, Kajka. Jeju, tu jest tyle bogactwa. Bardzo dziękuję. Okej, to słuchaj, ja Ci nie zajmuję, więc jej czas w ogóle i tak nam się przedłużyła i nie wiem, jest jakieś zakrzywienie czasoprzestrzeni.