#70 O Jerzym Fitelbergu
Historia muzyki pełna jest zapomnianych twórców. Jednym z nich był syn Grzegorza Fitelberga, wielkiego dyrygenta, kompozytora, współpracownika Karola Szymanowskiego i promotora jego twórczości. Jerzy był przeciwieństwem apodyktycznego ojca – introwertyczny, skupiony do szaleństwa na pisaniu muzyki, ponad siły pracowity – konflikt charakterów nie pomógł tej relacji i częściowo zmarginalizował twórczość tego młodszego. A tymczasem w jego dorobku dokonała się interesująca fuzja kierunków, prądów oraz stylów – swoiste nawarstwianie doświadczeń zebranych w różnych środowiskach artystycznych Warszawy, Berlina, Paryża i Nowego Jorku. Osiągnął wiele, miał na koncie kilka światowych sukcesów, był grany w Stanach Zjednoczonych. W ostatnich dwóch latach życia jego kariera za oceanem zaczynała się pomyślnie rozwijać – otrzymał kilka prestiżowych nagród i szereg zamówień kompozytorskich, m. in. od Juilliard School oraz Fundacji Kussevitzkich. Śmierć przyszła zbyt prędko i popadł w zapomnienie. Dzisiaj jego twórczość, olśniewająca wielością pomysłów wraca za sprawą płyty, którą nagrał Fitelberg Quartet, z dwoma późnymi kwartetami. O Jerzym Fitelbergu rozmawiam z altowiolistą Pawłem Riessem.
I otrzymał właśnie wtedy bardzo prestiżową nagrodę przyznawaną przez Bibliotekę Kongresu Stanów Zjednoczonych, Coolidge Prize, za swój czwarty kwartet smyczkowy, a laureatami tej nagrody w innych latach był m.in. Benjamin Britten czy Gianfrancesco Malipiero albo Ernest Bloch, także towarzystwo najwyższej półki. Wróćmy na moment do muzyki, do muzyki Jerzego Fitelberga. Może tym razem dla kontrastu posłuchajmy czwartego kwartetu, tematu wariacji, czyli pierwszego ogniwa tej kompozycji. Gra Fitelberg Kurtet. Szafa Melomana.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rozmowa o biografii Jerzego Fitelberga, jego relacjach z ojcem i początkach kariery muzycznej.
Opis kariery Jerzego Fitelberga w Berlinie i Paryżu, jego relacje z innymi kompozytorami i krytyka muzyczna.
Analiza krytyki muzycznej i recepcji muzyki Jerzego Fitelberga w Polsce przed i po wybuchu wojny.
Podsumowanie kariery Jerzego Fitelberga po wojnie i próby reanimacji jego muzyki przez jego żonę.
Analiza twórczości Jerzego Fitelberga, jego wielostronna działalność jako kompozytor i wykonawca, a także omówienie jego kwartetów smyczkowych.
Przedstawienie premiery albumu z kwartetami Jerzego Fitelberga i zachęta do poznawania jego twórczości.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Historia muzyki pełna jest zapomnianych twórców. Jednym z nich był syn Grzegorza Fitelberga, wielkiego dyrygenta, kompozytora, współpracownika Karola Szymanowskiego i promotora jego twórczości. Jerzy był przeciwieństwem apodyktycznego ojca – introwertyczny, skupiony do szaleństwa na pisaniu muzyki, ponad siły pracowity – konflikt charakterów nie pomógł tej relacji i częściowo zmarginalizował twórczość tego młodszego. A tymczasem w jego dorobku dokonała się interesująca fuzja kierunków, prądów oraz stylów – swoiste nawarstwianie doświadczeń zebranych w różnych środowiskach artystycznych Warszawy, Berlina, Paryża i Nowego Jorku. Osiągnął wiele, miał na koncie kilka światowych sukcesów, był grany w Stanach Zjednoczonych. W ostatnich dwóch latach życia jego kariera za oceanem zaczynała się pomyślnie rozwijać – otrzymał kilka prestiżowych nagród i szereg zamówień kompozytorskich, m. in. od Juilliard School oraz Fundacji Kussevitzkich. Śmierć przyszła zbyt prędko i popadł w zapomnienie. Dzisiaj jego twórczość, olśniewająca wielością pomysłów wraca za sprawą płyty, którą nagrał Fitelberg Quartet, z dwoma późnymi kwartetami. O Jerzym Fitelbergu rozmawiam z altowiolistą Pawłem Riessem.